Druga wojna angielsko-mysorska (1780–1784) — przyczyny, przebieg, skutki

Druga wojna angielsko-mysorska (1780–1784) — przyczyny, przebieg i skutki: konflikt Mysoru z Brytyjską Kompanią Wschodnioindyjską, rola Hydera Aliego i Traktat z Mangalore.

Autor: Leandro Alegsa

Druga wojna angielsko-mysorska (1780–1784) była konfliktem na subkontynencie indyjskim między Królestwem Mysore a Brytyjską Kompanią Wschodnioindyjską. Walki trwały w latach 1780–1784 i zakończyły się bez wyraźnego zwycięstwa którejkolwiek ze stron — traktat pokojowy podpisany w Mangalore w 1784 r. przywrócił stan sprzed wojny (status quo ante bellum).

Przyczyny

Główne przyczyny konfliktu były złożone i wiązały się zarówno z lokalną rywalizacją na Półwyspie Dekan, jak i z międzynarodowym kontekstem politycznym. Do najważniejszych należały:

  • narastające napięcia o wpływy i terytoria między Królestwem Mysore a Brytyjską Kompanią Wschodnioindyjską;
  • sojusze i przeciąganie stron: Hyder Ali, władca Majsuru, nawiązał współpracę z Francuzami, co zaostrzyło konflikt z Brytyjczykami;
  • szerszy kontekst wojny amerykańskiej i brytyjsko-francuskiego antagonizmu — Francja starała się osłabić Imperium Brytyjskie również w Indiach;
  • lokalne spory z sąsiednimi państwami i naciski na kontrolę nad bogatymi portami oraz szlakami handlowymi.

Przebieg wojny

Wojna wybuchła w 1780 r., gdy Hyder Ali przeszedł do ofensywy przeciw brytyjskim pozycjom w Kraju Karnatackim i okolicach. Konflikt miał charakter mieszany — obejmował szybkie kampanie polowe, bitwy w otwartym terenie oraz długie oblężenia ważnych twierdz i portów.

W toku działań zbrojnych występowały zmienne losy: Mysore odnosiło znaczące sukcesy, m.in. zadając klęski oddziałom kompanii w pierwszym okresie wojny, natomiast Brytyjczycy pod dowództwem doświadczonych generałów uzyskiwali ważne zwycięstwa w 1781 r.

W 1782 r. zmarł Hyder Ali, a władzę przejął jego syn, Tipu Sultan, który kontynuował wojnę. Kolejne lata przyniosły wyniszczające oblężenia (m.in. Mangalore) i wzajemne wymiany terenu, ale bez zdecydowanego rozstrzygnięcia. Ostatecznie obie strony podpisały traktat w Mangalore w lutym 1784 r., kończący działania i przywracający granice sprzed konfliktu.

Najważniejsze bitwy i dowódcy

  • Bitwa pod Pollilur (1780) — jedno z początkowych starć, w którym siły Mysore odniosły sukces przeciw brytyjskim oddziałom.
  • Porto Novo (1781) — starcie, w którym brytyjski dowódca Sir Eyre Coote odniósł znaczące zwycięstwo nad wojskami Majsuru.
  • Inne ważne operacje obejmowały oblężenia portu Mangalore oraz działania w rejonie Karnataki; obie strony wykorzystywały zarówno regularne wojska, jak i lokalnych sojuszników.

Po stronie Mysore kluczową postacią był Hyder Ali, a po jego śmierci — Tipu Sultan. Po stronie Kompanii rolę odgrywali m.in. dowódcy tacy jak William Baillie (którego oddziały poniosły porażkę w początkowym okresie wojny) oraz Sir Eyre Coote, który odniósł istotne zwycięstwa na polu bitwy.

Skutki

  • Krótko‑ i średnioterminowe: traktat pokojowy podpisany w Mangalore w 1784 r. przywrócił stan sprzed wojny — żadna ze stron nie zyskała trwałych aneksji, ale konflikty osłabiły zasoby i pozycję obu stron na pewien czas;
  • Polityczne i militarne: wojna umocniła przekonanie Brytyjskiej Kompanii Wschodnioindyjskiej o konieczności dalszego zwiększania siły militarnej i politycznej w Indiach; tymczasem Mysore (pod rządami Tipu Sultana) kontynuowało przygotowania do przyszłych starć z Brytyjczykami;
  • Dalsze konsekwencje: nieuregulowane spory i rywalizacja doprowadziły ostatecznie do kolejnych konfliktów — m.in. do trzeciej wojny angielsko-mysorskiej (1790–1792), w której sytuacja uległa dalszemu przekształceniu na korzyść Kompanii.

Kontekst międzynarodowy

Druga wojna angielsko-mysorska była częścią większego systemu konfliktów z końca XVIII w., w którym rywalizacja brytyjsko‑francuska miała znaczący wpływ na wydarzenia w Indiach. Sojusze lokalne i europejskie interesy handlowe oraz militarne sprawiły, że sporadyczne walki przeradzały się w długotrwałe wojny o charakterze zarówno lokalnym, jak i globalnym.

Podsumowując: konflikt 1780–1784 pokazał, jak złożona była rywalizacja o władzę w Indiach: mimo licznych bitew i wielkich wysiłków wojennych żadna ze stron nie osiągnęła decydującej przewagi, a podpisany w Mangalore traktat przywrócił status sprzed wojny — lecz nie zakończył długofalowej rywalizacji między Mysore a Brytyjską Kompanią Wschodnioindyjską.

Mapa przedstawiająca terytoria biorące udział w pierwszej i drugiej wojnie angielsko-mysorskiejZoom
Mapa przedstawiająca terytoria biorące udział w pierwszej i drugiej wojnie angielsko-mysorskiej

Hyder Ali i Tipu Sultan

Armia Hydera była jedną z największych armii w Indiach. W 1780 r. jego armia spustoszyła wschodnie Ghaty (góry) i spaliła wioski. Hyder rozpoczął tworzenie konfederacji przeciwko Brytyjczykom. W jej skład wchodzili Francuzi, Marathowie i Nizam z Hajdarabadu. Hyder Ali obalił rząd i ustanowił swoją władzę nad stanem Mysore. Hyder Ali próbował zawrzeć traktat z Maratami i Nizamem Hajdarabadu, ale obaj postanowili nie podejmować walki z Brytyjczykami, więc Hyder Ali zakończył wojnę na własną rękę. Hyder zmarł w 1782 r., ale Tipu Sułtan okazał się godnym następcą. Wprowadził wiele reform, które miały na celu remont i reorganizację machiny administracyjnej. Zmodernizował również armię.

Traktat

Bitwa pozostała nierozstrzygnięta i ostatecznie pokój został zawarty z Tipu 28 czerwca 1784 roku. Wojna zakończyła się podpisaniem traktatu pokojowego w 1784 roku. Traktat ten został nazwany Traktatem z Mangalore, ponieważ podpisano go w Mangalore. Traktat z Mangalore został podpisany między Tipu Sultanem a Brytyjską Kompanią Wschodnioindyjską 11 marca 1784 roku. Został on podpisany w Mangalore i położył kres drugiej wojnie angielsko-mysorskiej.

Przyczyny wojny

Brytyjczycy mieli problemy z Majsurem, ponieważ był on w sojuszu z Francuzami. Marathowie zaatakowali Hydera Alego, a Brytyjczycy podpisali traktat, w którym zapowiedzieli, że pomogą Hyderowi, ale nigdy się nie pojawili. Między 1773 a 1779 r. Hyder Ali rozbudowywał swoje królestwo. Aby przeciwdziałać brytyjskiemu zagrożeniu, Nana Phadnavis, główny minister Maratha w Pune, zawarł sojusz z Marathami, Majsurem i Nizamem Hajdarabadu.



Przeszukaj encyklopedię
AlegsaOnline.com - 2020 / 2025 - License CC3