Eon fanerozoiczny to obecny eon na geologicznej skali czasu. To ten, w którym istniało obfite życie zwierzęce. Obejmuje on okres od około 541 milionów lat temu do dziś — czyli trwa około 541 milionów lat — i sięga czasów, kiedy po raz pierwszy pojawiły się zwierzęta o twardej skorupie. Najsłynniejszym wydarzeniem na początku tego eonu jest tzw. eksplozja kambryjska, gdy wiele grup zwierząt pojawiło się gwałtownie w zapisie kopalnym. Kiedyś sądzono, że życie makroskopowe rozpoczęło się w kambrze, pierwszym okresie tego eonu, ale dzisiejsze badania wskazują na wcześniejsze ślady organizmów wielokomórkowych (np. biota ediakarska) oraz dłuższą historię życia mikrobiologicznego.

Podziały eonu i najważniejsze wydarzenia

  • Era paleozoiczna (ok. 541–252 mln lat temu) — obejmuje między innymi kambr, ordowik, sylur, dewon, karbon i perm. Charakteryzuje się eksplozją form życia morskiego, zasiedleniem lądów przez rośliny i stawonogi oraz ewolucją pierwszych kręgowców lądowych. Koniec paleozoiku to największe wymieranie w historii Ziemi (wymieranie permskie).
  • Era mezozoiczna (ok. 252–66 mln lat temu) — era „dinozaurów”: triask, jura i kreda. Pojawiają się dominujące grupy gadów, ewoluują pierwsze ssaki i ptaki, a pod koniec kredy następuje wielkie wymieranie kredowe (m.in. wyginięcie dinozaurów nielotnych), prawdopodobnie związane z uderzeniem planetoidy i aktywnością wulkaniczną.
  • Era kenozoiczna (od 66 mln lat temu do dziś) — obejmuje paleogen, neogen i czwartorzęd; to okres rozwoju ssaków i ptaków, ekspansji roślin kwiatowych oraz w końcowej fazie – pojawienia się i ewolucji rodzaju ludzkiego. W czwartorzędzie miały miejsce cykle zlodowaceń i wypiętrzenia krajobrazu, a współcześnie dyskutuje się dodanie nieformalnego pojęcia antropocenu dla oznaczenia wpływu ludzi na planetę.

Charakterystyka i znaczenie

Fanerozoik jest szczególnie ważny, ponieważ zapis kopalny z tego eonu jest bogaty i pozwala odtworzyć ewolucję makroskopowego życia: muszle, szkielety, ślady działalności organizmów i szczątki roślin zachowały się licznie w skałach osadowych. W tym eonie zachodziły też istotne zmiany klimatu (np. epizody zlodowaceń i ociepleń), zmiany atmosferyczne i oceaniczne (stężenia CO2, zawartość tlenu) oraz wielkie reorganizacje tektoniczne — tworzyły się i rozpadały superkontynenty (np. Pangea), co wpływało na bioróżnorodność i przepływy ewolucyjne.

Przed fanerozoikiem

Czas przed fanerozoikiem, dawniej nazywany prekambrem, obecnie dzieli się na eony: hadeński, archaiczny i proterozoiczny. To okresy, w których ukształtowała się skorupa ziemska, atmosfera i życie mikrobiologiczne; w późnym proterozoiku pojawiły się pierwsze wielokomórkowe organizmy i biota ediakarska (bez twardych części szkieletowych), które zapowiadały późniejszą różnorodność fanerozoiczną.

Fanerozoik jest zatem eonem, w którym życie stało się dobrze zróżnicowane i łatwo rozpoznawalne w zapisie kopalnym — dlatego stanowi główny przedmiot badań paleontologii, stratygrafii i geologii historycznej.