Kampania Jacksona w Dolinie Shenandoah (1862) – taktyka i znaczenie

Po serii zwycięstw na Zachodzie, Armia Unii Potomaków rozpoczęła poważną ofensywę na Półwyspie Wirginijskim. Ich celem było zajęcie Richmond, stolicy państw konfederackich. Unia spodziewała się podobnego zwycięstwa, które mogłoby szybko zakończyć wojnę. W Wirginii, armia Unii kontrolowała teraz zachodnią część stanu. Założyli armie we Fredericksburgu i w dolinie Shenandoah. Podczas gdy Dolina Shenandoah była ważna dla obu stron, była o wiele ważniejsza dla Konfederacji. Jej geografia stanowiła naturalny korytarz, który armie Konfederacji mogły wykorzystać do ataku na Północ. Stanowiła również bezpieczne schronienie, gdy te same armie musiały ponownie ruszyć na południe. Dolina Shenandoah była najważniejsza, ponieważ jej uprawy karmiły armie Konfederacji.

Pierwsza Bitwa o Kernstown

Bitwa odbyła się w hrabstwie Frederick i Winchester w Wirginii 23 marca 1862 roku. To była początkowa bitwa w kampanii Jackson's Valley. Jackson's kawalerzysta dowódca, pułkownik Turner Ashby, walczył z oddziałami Unii 22 marca 1862 roku. 23 marca Jackson wysłał swoją kawalerię pod Ashby'm przeciwko pozycji Unii. Pułkownik Nathan Kimball, dowódca Unii, skoncentrował swoje siły na Pritchard Hill i ustawił tam również swoją artylerię. Jackson ustawił swoją artylerię na zachód od Pritchard Hill na Sandy Ridge. Podczas bitwy odwiedził swoje stanowisko artyleryjskie. Odkrył, że podczas gdy myślał, że atakuje umiarkowaną armię Unii, w rzeczywistości walczył z całą dywizją. Widząc siłę znacznie większą od jego, Jackson zwrócił się do swojego pomocnika i powiedział: "Jesteśmy za to odpowiedzialni".

Jackson zmienił swój plan ataku. Ustawił swoją piechotę wokół broni na Sandy Ridge. Kimball, nie zdając sobie sprawy, że jego siły przewyższają siły Jacksona, zaatakował Sandy Ridge, by uciszyć armaty Konfederacji. Około czwartej, piechota Kimballa natknęła się na brygadę Stonewalla Jacksona w bazie Sandy Ridge ciężką walką. Jacksonowi udało się utrzymać pozycję, mimo że wysyłał więcej oddziałów. Walka szybko przerodziła się w impas, a żadna ze stron nie była w stanie odepchnąć drugiej. Kimball zaczął wysyłać posiłki unijne, a o szóstej konfederatom zabrakło amunicji. W tym momencie zaczęli się wycofywać. Wkrótce wycofanie zamieniło się w biegnącą walkę, która zakończyła się dopiero po zmroku.

Chociaż bitwa ta była taktyczną porażką Konfederacji, stanowiła strategiczne zwycięstwo dla Południa. Uniemożliwiła Unii wysłanie sił z doliny Shenandoah w celu wzmocnienia McClellana na półwyspie.

Bitwa o McDowella

Po bitwie pod Kernstown, Jackson wycofał się na południe do Swift Run Gap. Jego armia dołączyła do armii Edwarda Johnsona na północnym zachodzie. Dołączyła do nich także dywizja pod wodzą Ryszarda S. Ewella. Jackson miał teraz około 17,000 konfederatów.

Armia Johnsona na północnym zachodzie była mniej więcej takiej wielkości jak brygada. W czasie, gdy dołączył do Jacksona, jego armia była śledzona przez brygadę Unii dowodzoną przez generała Roberta H. Milroya. Milroy oczekiwał wsparcia ze strony innej brygady Unii pod dowództwem generała Roberta C. Schencka. Milroy ruszył na zachód w pobliżu wioski McDowell, czekając na Milroya. Jackson, teraz w Staunton w Wirginii, posunął swoje siły na zachód w kierunku Milroya i brygad Unii Schencka. 8 maja, Milroy zaatakował Konfederatów na Sitlington's Hill. Przez cztery godziny obie armie walczyły, w końcu odrzucając armię Milroya o zmroku. Podczas gdy Konfederaci ponieśli większe straty, Milroy i Schenck wycofali się w nocy do zachodniej Wirginii. Pozostawiło to Jacksonowi wolną rękę w walce z drugą armią Unii w dolinie. Utrzymywał siły Unii zajęte w dolinie przez kolejny miesiąc.

Battle of Front Royal

Kolejna bitwa odbyła się 23 maja 1862 roku na froncie Royal w Wirginii. Siły Jacksona zaatakowały 1,000 osobowy garnizon Unii dowodzony przez pułkownika Kenly'ego. Konfederaci zaskoczyli pikiety i szybko je przejechali. Wypędzili siły Unii z powrotem przez ulice Front Royal do Camp Hill (obecnie Overlook Park w południowo-wschodniej części Winchesteru). Siły Kenly'ego próbowały podpalić mosty rzeczne, gdy się wycofywały, ale pożary szybko zostały ugaszone. Na Camp Hill siły Unii stanęły przed upadkiem na Guard Hill. Szybko zostały ominięte przez siły Konfederacji i wycofały się w kierunku Cedarville. Kawaleria Konfederatów pod dowództwem majora Flournoya wystawiła dwa zarzuty wycofującym się siłom Unii. Około 900 żołnierzy Unii poddało się.

Pierwsza bitwa o Winchester

Zwycięstwo Jacksona na froncie Royal spowodowało, że generał Związku Nathaniel Banks przeniósł swoje siły ze Strasburga i wycofał się do Winchesteru. Z Jacksonem po prawej stronie, Banksowi groziło odcięcie od swojej bazy w Winchesterze. Prezydent Lincoln uważał, że armia Jacksona w Shenandoah Valley zagraża bezpieczeństwu Waszyngtonu. Rozkazał, aby korpus generała Irvina McDowella utrzymał swoją pozycję w Fredericksburgu w Wirginii i nie przyłączał się do akcji McClellan's Union w kierunku Richmond.

Kiedy Banks przybył do Winchesteru, zaczął organizować swoją obronę. Armia Jacksona zbliżała się od południa, a Ewella od południowego wschodu. 25 maja siły Jacksona dokonały pierwszego ataku, ale zostały wyrzucone z powrotem. Dywizja Ewella zaatakowała Camp Hill. W tym samym czasie Brygada Jacksona w Luizjanie ominęła Bower's Hill (południowo-zachodnia część Winchesteru), a następnie zajęła pozycję Unii. Z przerwanymi flankami oddziały Unii rozpoczęły zdezorganizowany odwrót przez miasto Winchester. Nawet mieszkańcy Winchesteru strzelali do żołnierzy Związku. Banki wycofały się przez rzekę Potomac z powrotem do Maryland. W wyniku bitwy Banks stracił około 2.000 ludzi i prawie całe swoje zapasy. Łączna liczba ofiar wśród Konfederatów wyniosła tylko około 400. To było decydujące zwycięstwo kampanii Jackson's Valley Campaign.

Bitwa o klucze krzyżowe

Lincoln obawiał się teraz, że jeśli Banks nie będzie w stanie utrzymać Jacksona, jego konfederacka armia może ruszyć do ataku na Waszyngton. 24 maja polecił generałom Johnowi C. Frémontowi i Irvinowi McDowellowi wysłać oddziały do wsparcia Banksa. To było zanim Banks został pokonany pod Winchesterem. Frémont otrzymał rozkaz przeniesienia swoich sił do Harrisonburga w Wirginii, na południowy wschód. McDowell otrzymał rozkaz wysłania 20.000 swoich 40.000 żołnierzy do wsparcia Banków w Winchesterze.

8 czerwca 11 500-osobowa armia Unii Frémonta odnalazła konfederacyjną dywizję Ewella w Cross Keys w Wirginii. Ewell otrzymał rozkaz zablokowania ruchów Frémonta w kierunku Port Republic w Wirginii. Bitwa rozpoczęła się od dwugodzinnego pojedynku pomiędzy Unią a konfederackimi artyleriami. Manewr oskrzydlający Unii od lewej strony został odrzucony przez ogień siatkowy Konfederatów. Siatka zaskoczenia spowodowała 258 ofiar Unii w niecałe dziesięć minut. Frémont nie zdawał sobie sprawy, że ma do czynienia z mniejszymi siłami konfederacyjnymi. Pod osłoną swoich baterii artyleryjskich, Frémont spadł z powrotem na Keezletown Road. Następnego dnia, kiedy dwie konfederackie brygady trzymały Frémonta w miejscu, w którym się znajdował, reszta konfederatów Ewella ruszyła w kierunku Port Republic.

Bitwa o Republikę Portową

W dniu 9 czerwca 1862 r. odbyła się ostatnia z sześciu bitew kampanii Jackson's Valley w Republice Portowej w Wirginii. Jackson przybył na te tereny po zmroku 7 czerwca. Następnego dnia dowiedział się, że siły Unii Frémont nie mogły dołączyć do sił generała Jamesa Shieldsa w Cross Keys. Wczesnym rankiem 9 czerwca siły Jacksona użyły prowizorycznego mostu do przeprawy przez rzekę Południową w Wirginii. Generał Unii Erastus B. Tyler umieścił baterie artyleryjskie na grzbiecie pokrywającym front pozycji Unii. Kiedy Jackson przybył, rozkazał szturm przez pole pszenicy, nie tracąc czasu na zorganizowanie swoich sił. Nie przeprowadził też rozpoznania, aby dowiedzieć się, jakie siły Unii tam były i jak zostały rozmieszczone. Brygada Stonewalla poprowadziła szarżę Konfederacji. Gdy posuwali się naprzód, byli poddawani ciężkim atakom z baterii artylerii Tylera. Jackson wysłał brygadę Richarda Taylora z Luizjany na atak flankowy na artylerię Unii. Ale artylerzyści Unii zobaczyli, że atak flankowy rozwinął się i przyparł Konfederatów ogniem artylerii. Jackson wiedział, że musi przebić się przez linię Unii, zanim Frémont dołączy do Tarcz. Podczas gdy Jackson próbował znaleźć sposób na rozwiązanie problemu, ludzie Ewella przybyli z Cross Keys. Ewell od razu dostrzegł problem i zaatakował Unię z lewej strony. To dało Brygadzie Stonewall czas na przegrupowanie. Skonfederowane baterie artylerii otworzyły się na froncie Unii. Spowodowało to przerwanie linii Unii i wycofanie się. To ostatnie zwycięstwo dało Jacksonowi kontrolę nad górną i środkową doliną Shenandoah.

Kampania Jackson's Valley wiosną 1862 roku odniosła ogromny sukces. W ciągu zaledwie 48 dni jego około 17.000 konfederatów przemaszerowało 646 mil (1.040 km) w górę i w dół doliny Shenandoah. Zaangażowali i pokonali trzy różne armie Unii liczące około 52.000 ludzi. Jackson powstrzymał ich przed wzmocnieniem armii McClellana na Półwyspie Virginia. Kampania kosztowała Unię 5.735 ofiar, ze stratą około 2.441 konfederatów. Zdobyli tak wiele zapasów od armii Banksa, że żołnierze Konfederacji zaczęli mówić o generale Unii jako o "Komisarzu Banksie".