Wczesne życie, ok. 1385-1436
Fra Angelico urodził się w Mugello koło Fiesole w Toskanii we Włoszech prawdopodobnie około 1385-87 roku, a zmarł w Rzymie w 1455 roku. Nic nie wiadomo o jego rodzicach. Został ochrzczony jako Guido lub Guidolino.
W 1407 r. wstąpił do zakonu dominikanów w Fiesole. W 1423 r., kiedy został oficjalnie zakonnikiem, zmienił imię z Guido na Fra Giovanni (Brat Jan). Podobnie jak inni "bracia" dominikanie nosił białą szatę i czarny płaszcz, a także ogolił część głowy.
Fra Angelico miał brata o imieniu Benedetto, który również był dominikaninem. Fra Benedetto malował iluminowane manuskrypty. Fra Angelico prawdopodobnie nauczył się również malować manuskrypty. W klasztorze San Marco we Florencji znajduje się kilka manuskryptów, które prawdopodobnie namalował. Był bardzo zajęty innymi pracami w klasztorach, w których mieszkał, ale znajdował jeszcze czas na malowanie obrazów, które bardzo szybko stały się sławne. W styczniu i lutym 1418 roku otrzymał zapłatę za obrazy, które namalował w kościele Santo Stefano del Ponte.
W latach 1418-1436 Fra Angelico namalował ołtarz dla kościoła w Fiesole, który został uszkodzony. Wiek sprawił, że część farby odpadła lub wyblakła, a inni artyści, próbując naprawić malowidła, zamalowali niektóre z dzieł Fra Angelico. Górna część ołtarza znajduje się w Galerii Narodowej w Londynie. Przedstawia ona Chrystusa w Chwale, otoczonego przez ponad 250 postaci, i jest dużym i wspaniałym dziełem. Została opisana jako jedno z najlepszych dzieł w galerii.
San Marco, Florencja, 1436-1445
W 1436 roku we Florencji powstał nowy klasztor dominikanów San Marco w starszych budynkach klasztornych. Fra Angelico był jednym z braci z Fiesole, którzy przenieśli się do Florencji. Było to ważne posunięcie dla Fra Angelico, ponieważ Florencja miała już wielu artystów, od których mógł się uczyć. Klasztor miał bardzo bogatego "mecenasa sztuki" o imieniu Kosma Medyceusz, który uwielbiał kupować dzieła sztuki dla siebie i swoich ulubionych kościołów. Kosma zajął w klasztorze największy z pokoi braci, zwany celą, aby mieć spokojne miejsce do rozmyślań religijnych. Fra Angelico namalował na ścianie celi Kosmy obraz przedstawiający Magów w Betlejem.
Kosma zatrudnił Fra Angelico, aby namalował więcej obrazów dla klasztoru. Wszystkie cele dla braci zostały zbudowane na piętrze wokół boków kwadratowego dziedzińca z ogrodem pośrodku (zwanego krużgankiem). Na ścianie u szczytu schodów Fra Angelico namalował fresk przedstawiający Anioła Gabriela zwiastującego narodziny Jezusa dla Najświętszej Maryi Panny. Jest to jeden z jego najbardziej znanych obrazów. Następnie Fra Angelico zaczął malować obrazy w każdej z cel mnichów. Każda cela ma duży obraz z okrągłym szczytem na ścianie obok okna. Co najmniej sześć z tych obrazów zostało namalowanych przez Fra Angelico, a pozostałe przez artystów, którzy kopiowali jego styl malowania. Obrazy te miały pomagać braciom w modlitwie.
W 1439 r. ukończył jedno ze swoich najsłynniejszych dzieł, którym jest ołtarz do kościoła św. Marka, w którym czczą się bracia zakonni. Przedstawia on Madonnę z Dzieciątkiem na tronie, w otoczeniu świętych z różnych dat, którzy są zgrupowani tak, jakby znajdowali się w pokoju w niebie i rozmawiali o świętych sprawach. Ten typ obrazu, zwany "Świętą Rozmową", stał się później bardzo popularny, ale ten jest jednym z pierwszych.
Watykan, 1445-1455
W 1445 r. papież Eugeniusz IV wysłał wiadomość do Fra Angelico, aby przybył do Rzymu i namalował freski w kaplicy Najświętszego Sakramentu u św. Piotra. Kaplica ta została później zburzona przez papieża Pawła III, aby zrobić miejsce dla nowej Bazyliki św. Piotra, a dzieło Fra Angelico przepadło. Vasari mówi, że jeden z papieży (mógł to być Eugeniusz lub papież Mikołaj V) zapytał Fra Angelico, czy nie zechciałby objąć bardzo ważnej posady arcybiskupa Florencji. Ale Fra Angelico nie chciał tak wysokiej posady i zaproponował na to stanowisko innego zakonnika. W 1447 roku Fra Angelico udał się do miasta Orvieto ze swoim uczniem BenozzoGozzoli, aby namalować kilka obrazów do tamtejszej katedry. Jeden z jego innych uczniów nazywał się Zanobi Strozzi, ale nie stał się tak sławny jak Benozzo.
W latach 1447-1449 Fra Angelico przebywał ponownie w Watykanie, gdzie papież Mikołaj V zbudował małą kaplicę, w której mógł się modlić prywatnie. Obrazy, które Fra Angelico i jego uczniowie tam namalowali, przedstawiają życie dwóch młodych świętych, św. Szczepana i św. Wawrzyńca, którzy byli "męczennikami" (zostali zabici za wiarę chrześcijańską). Mała kaplica, z jej jasnymi kolorami i dekoracjami z liści złota jest jak pudełko z klejnotami. Od 1449 do 1452 roku Fra Angelico przebywał z powrotem w swoim starym klasztorze w Fiesole, gdzie był przeorem (przełożonym). Uczniowie Fra Angelico zostali prawdopodobnie w Rzymie, aby dokończyć prace nad kaplicą.
Śmierć i beatyfikacja
W 1455 roku Fra Angelico wrócił do Rzymu, prawdopodobnie aby przyjrzeć się pracy w kaplicy papieża Mikołaja. Zmarł w klasztorze Dominikanów i został pochowany w kościele Santa Maria sopra Minerva. Papież Jan Paweł II beatyfikował Fra Angelico 3 października 1982 roku, dzięki czemu stał się oficjalnie znany jako "Błogosławiony Angelico". W 1984 r. papież uczynił go patronem artystów katolickich.
Fra Angelico nigdy nie chciał być kimś ważnym, i mimo że był tak utalentowany, nigdy nie stawiał siebie ponad innymi ludźmi. Uważał, że jego najważniejszym zadaniem jest opieka nad innymi. Zawsze modlił się przed wzięciem pędzla do ręki i nigdy później nie wprowadzał żadnych zmian do swoich obrazów, ponieważ wierzył, że Duch Święty go prowadzi. Namalował wiele scen Ukrzyżowania i zawsze płakał podczas ich malowania.
Słowa na jego grobie mówią:
"Kiedy mnie chwalicie, nie mówcie, że jestem sławnym malarzem.
Zamiast tego powiedz, że z miłości do Jezusa wszystko, co miałem, rozdałem ubogim.
Rzeczy, które wydają się być ważne na ziemi, nie są tymi, które są ważne w niebie.
Jestem brat Jan, pochodzę z Florencji, kwiatu Toskanii.
