Exodusters była nazwą nadaną Afroamerykanów, którzy w dużej liczbie przenieśli się z państw leżących wzdłuż rzeki Missisipi do Kansas i na tereny zachodnie w końcu lat 70. XIX wieku. Ten ruch określa się jako ruch Exoduster lub Exodus z 1879 roku. Była to najważniejsza masowa migracja czarnych mieszkańców po amerykańskiej wojnie secesyjnej, której celem było uniknięcie przemocy, dyskryminacji i ekonomicznego ucisku na Południu. Szacunki liczebności uczestników różnią się w zależności od źródeł: w 1879 roku do Kansas przybyły przede wszystkim kilka–kilkanaście tysięcy osób, a w kolejnych latach część migrantów osiedliła się także w Oklahomie i Kolorado.
Główne przyczyny migracji były zarówno polityczne, jak i gospodarcze. Czarni mieszkańcy uciekali z Południa przed brutalną przemocą i terrorem organizacji takich jak Ku Klux Klan oraz przed działaniami Białej Ligi. Wielu doświadczyło ograniczeń narzucanych przez tzw. czarne kodeksy i prawa Jima Crowa, które zmieniały ich pozycję społeczną i prawną — byli traktowani jak obywatele drugiej kategorii. Ruch miał miejsce w okresie schyłkowej Rekonstrukcji, kiedy to federalne wsparcie dla ochrony praw Afroamerykanów malało, a nadzieje na równouprawnienie były stopniowo podważane.
Do migracji zachęcały także czynniki przyciągające: obietnice taniej, dostępnej ziemi (m.in. dzięki różnym formom zasiedlenia i programom osadniczym), większej politycznej wolności i lepszych perspektyw ekonomicznych. Kansas miało dodatkowo symboliczne znaczenie — było stanem, który historycznie opowiadał się za wolnością i przeciwko niewolnictwu, dlatego wielu Afroamerykanów postrzegało je jako „Ziemię Obiecaną”. Przy organizacji wyjazdów ważną rolę odgrywały czarne wspólnoty, kościoły i liderzy, tacy jak Benjamin "Pap" Singleton, którzy zachęcali i pomagali w osiedleniu się na Zachodzie.
Przebieg migracji był trudny: wiele rodzin podróżowało pociągami i wozami, często bez wystarczających środków. W niektórych miejscach nowo przybyli spotykali się z życzliwością i pomocą, ale też z wrogością, ubóstwem i brakiem infrastruktury. Część osiedleńców powołała własne społeczności, z których najbardziej znane to np. Nicodemus w Kansas — czarne osiedle założone wcześniej, które stało się symbolem prób budowania samodzielnych wspólnot rolniczych. Inni, zniechęceni trudnymi warunkami, wracali na Południe.
Skutki ruchu Exodusterów były wielorakie. Pokazał on powszechne niezadowolenie Afroamerykanów z warunków na Południu i stanowił wczesny przykład masowej migracji ludności czarnej w poszukiwaniu lepszych warunków życia. Ruch ujawnił również fiasko wielu politycznych obietnic Rekonstrukcji i uświadomił opinii publicznej skalę problemu dyskryminacji. W dłuższej perspektywie Exodus z 1879 roku można uznać za jeden z etapów prowadzących ostatecznie do szerszych migracji czarnoskórych Amerykanów na północ i zachód w XX wieku (tzw. Wielka Migracja).
Ruch Exodusterów jest dziś przedmiotem badań historyków jako ważny element historii Afroamerykanów, osadnictwa zachodniego i procesu kształtowania się amerykańskiej polityki rasowej po wojnie secesyjnej.