Położenie

Morze Wschodniosyberyjskie jest morzem marginalnym Oceanu Arktycznego. Leży pomiędzy Przylądkiem Arktycznym na północy, wybrzeżem Syberii na południu, Wyspami Nowosyberyjskimi na zachodzie oraz Przylądkiem Billingsa (w pobliżu Czukotki) i Wyspą Wrangla na wschodzie. Od zachodu graniczy z Morzem Laptev, a od wschodu z Morzem Czukczi. Linia brzegowa morza ma długość 3.016 km.

Klimat i lód morski

Morze Wschodniosyberyjskie leży w strefie surowego klimatu arktycznego. Temperatury powietrza są niskie przez większą część roku, z krótkim, chłodnym latem. Pokrywa lodowa utrzymuje się przez znaczną część roku — pola lodowe i pack ice występują często, a ich stopniowe topnienie następuje dopiero w sierpniu–wrześniu. Sezon żeglugowy jest więc krótki i w wielu latach wymaga użycia lodołamaczy. Latem występują częste mgły nad morzem, co dodatkowo utrudnia nawigację.

Wody morza charakteryzują się niskim zasoleniem: wpływają tu znaczące ilości wody słodkiej z rzek oraz topniejącego lodu, co powoduje niższe stężenie soli w porównaniu z innymi akwenami arktycznymi. Prądy morskie są zazwyczaj powolne, a pływy — bardzo słabe (poniżej 25 cm), co wpływa na ograniczone mieszanie wód i specyficzne warunki termohalinowe.

Hydrologia i główne rzeki

Morze jest płytkie — w większości obszaru głębokości są niewielkie (często poniżej 50 metrów). Do morza uchodzi wiele rzek syberyjskich, z których największe to: Indygirka, Alazeya, Ujandina, rzeka Czukoczja, Kołyma, Rauchua, Chaun i Pegtymel. Wypływy rzeczne mają duże znaczenie dla zasolenia i biogeochemii rejonu. Większość tych rzek jest żeglowna tylko na krótkich odcinkach i jedynie niektóre z nich umożliwiają transport rzeczny w sezonie bezlodowym.

Flora, fauna i ekosystem

Warunki środowiskowe w Morzu Wschodniosyberyjskim ograniczają bogactwo flory i fauny w porównaniu z cieplejszymi morzami. Mimo to akwen stanowi ważne środowisko dla organizmów przystosowanych do arktycznych warunków: spotykane są tu gatunki ryb charakterystyczne dla zimnych wód (m.in. dorszowate i arktyczne gatunki drobnicy), lądowe i morskie ssaki takie jak foki, morsy i sporadycznie niedźwiedzie polarne oraz ptactwo migrujące i lęgowe osiedlające się na wyspach i nadbrzeżnych skalistych półkach. Na brzegach i wyspach występują siedliska tundrowe z odporą na mróz roślinnością.

Osadnictwo, gospodarka i żegluga

Obszar wokół morza jest słabo zaludniony. Wybrzeża były zamieszkiwane od tysięcy lat przez plemiona Jukagirów, Czukczów, Ewenów i Ewenków, których gospodarka tradycyjna opierała się na łowiectwie, rybołówstwie i hodowli reniferów. Największym miastem i portem nad Morzem Wschodniosyberyjskim jest Pevek — jedno z najbardziej wysuniętych na północ miast kontynentalnej Rosji, pełniące funkcje administracyjne i usługowe dla regionu.

Gospodarka tego regionu to głównie wydobycie surowców (w tym minerałów i paliw kopalnych w rejonach przyległych), rybołówstwo oraz obsługa infrastruktury transportowej i technicznej. Żegluga ma charakter sezonowy; część ruchu odbywa się w ramach Północnego Szlaku Morskiego (Northern Sea Route), ale warunki lodowe i brak rozwiniętej infrastruktury portowej ograniczają intensywność regularnych połączeń.

Znaczenie naukowe i ochrona

Morze Wschodniosyberyjskie jest jednym z mniej zbadanych akwenów arktycznych, co czyni je ważnym obszarem badań oceanograficznych, klimatycznych i biologicznych. Monitorowanie zmian pokrywy lodowej, zasolenia oraz zasięgu i zdrowia populacji arktycznych organizmów ma istotne znaczenie w kontekście ocieplenia klimatu i zmian w reżimie lodowym Oceanu Arktycznego. W rejonie tym istnieją także obszary o znaczeniu przyrodniczym wymagające ochrony ze względu na wrażliwe ekosystemy i siedliska migracyjnych ptaków oraz ssaków morskich.