Start
Przed 1935 r. administracja terytorialna USA, czyli Insular Government, była kierowana przez gubernatora generalnego, który był mianowany przez prezydenta USA. W grudniu 1932 r. Kongres USA uchwalił Hare-Hawes-Cutting Act (First Philippine Independence Act), którego założeniem było przyznanie Filipińczykom niepodległości. Ustawa przewidywała m.in. zastrzeżenie dla Stanów Zjednoczonych kilku baz wojskowych i morskich, a także nałożenie ceł i kontyngentów na filipiński eksport. Ustawa została zawetowana przez prezydenta Herberta Hoovera, ale amerykański Kongres w 1933 roku obalił jego weto i uchwalił ustawę. Ustawa spotkała się jednak ze sprzeciwem ówczesnego przewodniczącego filipińskiego senatu Manuela L. Quezona i została odrzucona również przez filipiński senat.
Doprowadziło to do stworzenia i uchwalenia nowej ustawy znanej jako Tydings-McDuffie Act, lub Philippine Independence Act, która pozwalała na utworzenie Wspólnoty Filipin z 10-letnim okresem pokojowego przejścia do pełnej niepodległości. Wspólnota została oficjalnie zainaugurowana 15 listopada 1935 roku.
Konwencja Konstytucyjna została zwołana w Manili 30 lipca 1934 roku. 8 lutego 1935 roku konwencja zatwierdziła Konstytucję Republiki Filipin z 1935 roku stosunkiem głosów 177 do 1. 23 marca 1935 roku konstytucja została zatwierdzona przez prezydenta Franklina D. Roosevelta, a 14 maja 1935 roku ratyfikowana w powszechnym głosowaniu.
W październiku 1935 r. odbyły się wybory prezydenckie na Filipinach. Kandydowali m.in. były prezydent Emilio Aguinaldo, przywódca Niezależnego Kościoła Filipińskiego Gregorio Aglipay i inni. Manuel L. Quezon i Sergio Osmeña z Partii Nacionalistycznej zostali ogłoszeni zwycięzcami, zdobywając odpowiednio fotel prezydenta i wiceprezydenta.
Rząd Brytyjskiej Wspólnoty Narodów został zainaugurowany rano 15 listopada 1935 roku, podczas ceremonii na schodach Starego Budynku Kongresowego w Manili. W wydarzeniu wzięło udział około 300 000 osób.
Przed II wojną światową
Nowy rząd rozpoczął ambitną politykę budowania narodu w przygotowaniu do ekonomicznej i politycznej niepodległości. Obejmowały one obronę narodową (np. ustawa o obronie narodowej z 1935 r., która organizowała pobór do służby w kraju), większą kontrolę nad gospodarką, doskonalenie instytucji demokratycznych, reformy w szkolnictwie, poprawę transportu, promocję lokalnego kapitału, industrializację i kolonizację Mindanao.
Poważnym problemem okazała się jednak niepewność, zwłaszcza co do sytuacji dyplomatycznej i militarnej w Azji Południowo-Wschodniej, poziomu zaangażowania Stanów Zjednoczonych w sprawy przyszłej Republiki Filipin oraz gospodarki z powodu Wielkiego Kryzysu. Sytuację dodatkowo komplikowały niepokoje agrarne i walka o władzę między Osmeñą a Quezonem, zwłaszcza po tym, jak Quezonowi pozwolono na reelekcję po jednej sześcioletniej kadencji.
Właściwa ocena skuteczności lub niepowodzenia tej polityki jest trudna ze względu na japońską inwazję i okupację w czasie II wojny światowej.
II wojna światowa
8 grudnia 1941 r. Japonia przypuściła niespodziewany atak na Filipiny. Rząd Wspólnoty Filipińskiej powołał Armię Filipińską do Sił Armii Stanów Zjednoczonych na Dalekim Wschodzie, która miała stawić opór japońskiej okupacji. Manila została uznana za otwarte miasto, aby zapobiec jej zniszczeniu, i została zajęta przez Japończyków 2 stycznia 1942 roku. Tymczasem walki z Japończykami trwały na półwyspie Bataan, Corregidor i Leyte, aż do ostatecznej kapitulacji sił amerykańsko-filipińskich w maju 1942 roku.
Quezon i Osmeña byli eskortowani przez wojsko z Manili na Corregidor, a następnie wyjechali do Australii, a potem do USA. Tam utworzyli rząd emigracyjny, który uczestniczył w Radzie Wojennej Pacyfiku, jak również w Deklaracji Narodów Zjednoczonych. Podczas tego wygnania Quezon zachorował na gruźlicę, a później na nią zmarł. Osmeña zastąpił go na stanowisku prezydenta.
Tymczasem japońskie wojsko zorganizowało na Filipinach nowy rząd, znany jako Druga Republika Filipińska, na czele którego stanął prezydent José P. Laurel. Rząd ten okazał się bardzo niepopularny.
Na Filipinach nadal trwał opór przeciwko japońskiej okupacji. Należała do niego Hukbalahap ("Armia Ludowa Przeciwko Japończykom"), która liczyła 30 000 uzbrojonych ludzi i kontrolowała większą część środkowego Luzonu. Resztki Armii Filipińskiej również walczyły z Japończykami poprzez partyzantkę i odniosły sukces, gdyż wszystkie z 48 prowincji z wyjątkiem 12 zostały wyzwolone.
Armia amerykańska generała Douglasa MacArthura wylądowała na Leyte 20 października 1944 r. i wszyscy zostali powitani jako wyzwoliciele, wraz z oddziałami filipińskiej Wspólnoty Narodów, gdy wkrótce nastąpiły inne lądowania amfibijne. Walki trwały nadal w odległych zakątkach Filipin, aż do kapitulacji Japonii w sierpniu 1945 roku, która została podpisana 2 września w Zatoce Tokijskiej. Szacuje się, że liczba ofiar wśród Filipińczyków sięgnęła miliona, a Manila została poważnie zniszczona, gdy niektóre siły japońskie odmówiły opuszczenia miasta (wbrew rozkazom japońskiego naczelnego dowództwa).
Po zakończeniu wojny na Filipinach przywrócono filipińską Wspólnotę Narodów i rozpoczął się roczny okres przejściowy przygotowujący do niepodległości. W kwietniu 1946 r. odbyły się wybory, w których Manuel Roxas zwyciężył jako pierwszy prezydent niepodległej Republiki Filipin, a Elpidio Quirino jako wiceprezydent. Pomimo lat japońskiej okupacji, Filipiny uzyskały niepodległość dokładnie tak, jak zaplanowano dekadę wcześniej, 4 lipca 1946 roku.
Niepodległość
Wspólnota Narodów zakończyła się, gdy USA uznały niepodległość Filipin 4 lipca 1946 r., zgodnie z planem. Wynikało to z Bell Trade Act, inaczej zwanego Philippine Trade Act, który był warunkiem koniecznym do otrzymania dotacji na odbudowę wojenną od Stanów Zjednoczonych.
