Istnieje pięć wariantów:
Wariant I
Jest to dwuczęściowy kanon pomiędzy prawą i lewą ręką. Jest to "kanon na oktawie", ponieważ druga część zaczyna się o oktawę niżej niż pierwsza. Ręce grają na różnych manuałach, dzięki czemu mogą wydobywać różne rodzaje dźwięków, jak w duecie między dwoma instrumentami. Melodia chorału (cantus firmus) jest słyszalna w pedałach. Jest ona grana długimi nutami z przerwami półtora taktu pomiędzy poszczególnymi frazami. Muzyka kanonu, grana przez ręce, brzmi częściowo podobnie do kształtu chorału. Zaczyna się od sześciu nut idących w dół. Być może Bach zrobił to celowo, aby zasugerować zejście Chrystusa na ziemię. Ten rodzaj "symbolizmu" lub "malowania słów", w którym rzeczywiste nuty muzyki ukazują znaczenie słów (lub tego, co było słowami w oryginalnym hymnie), jest bardzo powszechny w muzyce Bacha i w wielu innych utworach muzycznych tego czasu.
Wariacja II
Znów mamy do czynienia z kanonem między rękami i melodią chorału w pedałach. Jest to ścisły zapis trzyczęściowy (każda ręka gra tylko jedną nutę naraz, jak na instrumencie melodycznym). Tym razem jest to "kanon na kwintę" (prawa ręka zaczyna od C, lewa naśladuje pół taktu później, zaczynając od F poniżej). Kanon oparty jest na pierwszym i drugim wersie chorału. Gdy początek kanonu powraca pod koniec, jest on synkopowany. Na samym końcu ręce grają skalę idącą w górę. Być może Bach chciał, aby brzmiało to jak anioły idące do nieba, albo jak dusza idąca w górę.
Wariant III
Tym razem kanon jest pomiędzy lewą ręką a pedałami. Kanon porusza się głównie w kwawrach i oparty jest na melodii chorału. Prawa ręka gra swobodną melodię, a także melodię chorałową w długich dźwiękach na górze.
Wariant IV
Ta wariacja ma nową melodię w prawej ręce (ale jej ogólny kształt pochodzi z melodii chorału). Jest ona bardzo żywa (często pojawiają się demisemiquavers, zwłaszcza pod koniec) i bardzo synkopowana. Dół lewej ręki gra tę samą melodię w kanonie, ale porusza się tylko z połową szybkości części górnej. Nazywa się to "augmentacją". Górna część lewej ręki ma tymczasem swobodniejszą partię. Pedał ma melodię chorału w długich nutach. Na trzy takty przed końcem słyszymy w lewej ręce motyw BACHa. Są to cztery nuty, których Bach często używa do przedstawienia swojego nazwiska.
Wariacja V
Ostatnia wariacja nabiera coraz większego rozmachu i kończy się wielką kulminacją. Dobrze się sprawdza, gdy jest grana jako ostatnia wariacja (a nie środkowa, jak w egzemplarzu autografu).
Na początku tej wariacji, kanon jest po prostu melodią chorału. Jest ona grana przez prawą i lewą rękę, ale tym razem lewa ręka gra ją do góry nogami (inwersja). Jest to "kanon na szóstej" (prawa ręka zaczyna na C, lewa na E poniżej). Później staje się kanonem na tercji. Pedał gra po prostu partię basową (jak instrument continuo).
W następnym odcinku prawa ręka (oznaczona jako "forte" (głośno)) porusza się szybkimi dźwiękami, podczas gdy pedał gra melodię chorału, a dolna część lewej ręki gra ją w kanonie odwróconym na sekundę (pedał zaczyna od C, lewa ręka naśladuje kanon zaczynając od B). Następnie prawa i lewa ręka zamieniają się miejscami i na dziewiątej pojawia się kanon.
W ostatniej części, oznaczonej jako forte, partia pedału gra melodię chorału odwróconą do góry nogami. Na samym końcu, gdy muzyka wznosi się do punktu kulminacyjnego, powtarza ostatnią linijkę chorałowej melodii, kończąc ją na najniższej nucie pedału: dolnym C. Ręce tymczasem grają na tym samym manuale. Następuje "stretto": wszystkie głosy zaczynają melodię (lub jej wersję) szybko, jeden po drugim. Na samym końcu słyszymy ponownie motyw BACHa.
