Sanhedryn był grupą sędziów, którzy przewodzili narodowi żydowskiemu w każdym mieście w Ziemi Izraela. Ich nazwa pochodzi z języka greckiego i oznacza "radę" lub "zgromadzenie". W każdym Sanhedrynie było od dwudziestu trzech do siedemdziesięciu jeden sędziów. Zgodnie z Biblią Hebrajską, Bóg nakazał Mojżeszowi i Izraelitom tworzenie rad sędziów i wykonywanie ich poleceń.
Wielki Sanhedryn w Jerozolimie przewodził innym radom. Spotykał się on codziennie z wyjątkiem świąt i szabatu. Po zburzeniu Drugiej Świątyni przez Rzymian Wielki Sanhedryn przeniósł się do Galilei. Swoje ostatnie prawo ustanowił w 358 r. n.e., kiedy to porzucił kalendarz hebrajski. Przestał się spotykać z powodu prześladowań. Niektórzy ludzie próbowali go przywrócić, jak na przykład Napoleon Bonaparte. Próby te jak dotąd nie zakończyły się sukcesem.