Purytanie byli grupą anglojęzycznych protestantów w XVI i XVII wieku. Purytanie uważali, że reformacja angielska nie zaszła wystarczająco daleko. Nie zgadzali się też z niektórymi rzeczami, które robił Kościół Anglii.
Król Henryk VIII odłączył się od kościoła rzymskokatolickiego w 1534 r. i założył kościół protestancki w Anglii. Kościół ten istniał do 1553 roku. Królowa Maryja przywróciła Kościół rzymskokatolicki do 1558 r., kiedy to królową została Elżbieta I z Anglii. Ponieważ była ona protestantką, wielu ludzi było szczęśliwych, ale myśleli, że Kościół nie zmienił się wystarczająco i nadal jest zbytnio podobny do katolicyzmu.
Purytanin był każdą osobą, która próbowała stać się czystsza poprzez kult i doktrynę. Sposób życia i zbiór wierzeń purytanów nazywano purytanizmem. Najważniejszymi elementami purytanizmu były pobożność (przestrzeganie zasad religijnych), proste ubieranie się i prowadzenie skromnego życia.
Purytanie wierzyli w niektóre z tych samych rzeczy co kalwiniści i szkoccy prezbiterianie. Wszystkie te grupy były poświęcone Biblii i byciu moralnie czystym.
Jednym z najważniejszych przekonań purytanów było to, że każdy człowiek musi rozumieć Biblię na swój własny sposób. (To przekonanie jest podzielane przez większość protestantów.) Purytanie starali się żyć według nauk biblijnych w każdy sposób. Starali się być moralnie czyści nawet na najmniejsze sposoby. Starali się również być duchowo czystymi na wszelkie sposoby. Uważali, że człowiek istnieje dla chwały Bożej. Uważali, że najważniejszym zadaniem człowieka w życiu jest wypełnianie woli Bożej (tego, czego Bóg chciał). Wykonując wolę Bożą, człowiek w przyszłości będzie wynagrodzony szczęściem.
Ponieważ nie zgadzali się ze sposobem, w jaki robił to Kościół Anglii, Purytanie wprowadzili reformy lub zmiany w swoich własnych kościołach i społeczeństwach. Niektóre z reformowanych kościołów w Europie dokonały podobnych zmian. Purytanie uczynili głoszenie kazań bardzo ważnym. Używali jak najmniej rytuałów i dekoracji, jak to tylko możliwe. Bardzo często kazania mówiły o piekle. Jednym ze słynnych kazań jest "Grzesznicy w rękach złego boga", autorstwa Jonathana Edwardsa, ważnego kaznodziei purytańskiego. Kazanie to mówi o tym, że Bóg jest zły na ludzi za grzeszne zachowanie i za karę wrzuca ich do ognia piekielnego.
Wiele grup purytańskich wyemigrowało do Nowej Anglii, aby tam założyć własne społeczeństwa i praktykować purytanizm tak, jak chcieli. Purytańskie wierzenia i pisma stały się bardzo ważne w Nowej Anglii. Jedną z ważnych prac był "The Pilgrim's Progress" Puritan Johna Bunyan'a.
