Zabawa

Zabawa to słowo używane w psychologii i etologii do opisania dobrowolnych działań związanych z rekreacyjną przyjemnością i radością, a także z wczesnym uczeniem się u ssaków. Chociaż wszyscy rozumieją znaczenie tego słowa, jest ono niezwykle trudne do zdefiniowania. Zabawa jest zwykle związana z dziećmi i ich aktywnością na poziomie młodocianym, ale może być także pożyteczną aktywnością dorosłych i występuje także u innych wyżej funkcjonujących zwierząt.

Wielu z najwybitniejszych badaczy w dziedzinie psychologii (w tym William James, Sigmund Freud, Carl Jung, Jean Piaget i Lew Wygotski) postrzegało zabawę jako endemiczną cechę gatunku ludzkiego. Zabawa może być frywolna, ale może też być poważna. Gracz może być intensywnie skupiony na swoim celu (w strefie), szczególnie gdy zabawa jest zorganizowana i zorientowana na cel, jak w grze. W związku z tym, zabawa może obejmować zakres od swobodnej, spontanicznej, poprzez frywolną do zaplanowanej, a nawet kompulsywnej.

Dziecko bawiące się bańkami
Dziecko bawiące się bańkami

kociak podczas zabawy
kociak podczas zabawy

Funkcja gry

Przeprowadzono dwa duże przeglądy badań nad zabawą zwierząt i w obu stwierdzono, że jest ona niezwykle trudna do zdefiniowania. Zabawa jest niemal powszechna u bardzo młodych ssaków, a także u niektórych grup ptaków, takich jak papugi i kruki. Musi więc mieć jakąś funkcję, ale jaka to jest funkcja? Z pewnością nie jest to natychmiastowe przetrwanie. W rzeczywistości, młode zwierzęta wielu gatunków mogą ryzykować życie bawiąc się. przedmowa Jednak, skoro przetrwała u tak wielu gatunków, musi mieć wartość przetrwania. To, jak mówi Fagan, jest paradoksem.

"Problem zdefiniowania zabawy jest jednym z największych wyzwań stojących przed neurologią, biologią behawioralną, psychologią, pedagogiką i ogólnie naukami społecznymi". Burghardt. przedmowa

Główna idea jest taka, że zabawa jest zasadniczo użyteczna, a więc może być wyjaśniona przez normalny proces ewolucji przez dobór naturalny. Zostało to zaproponowane przez Karla Groosa ponad sto lat temu i nadal jest to wyjaśnienie większościowe.

Gra identyfikacyjna

Naukowcy znają trudności w określeniu, kiedy dane zachowanie jest zabawą, a kiedy nie. Konrad Lorenz opracował pewne kryterium. Aby zachowanie można było nazwać "zabawą", powinno ono rzeczywiście różnić się od reakcji w normalnej sytuacji. Tak więc walka młodych szczeniąt w zabawie jest czymś zupełnie innym niż poważne walki psów, a nie tylko mniejszym stopniem tego samego.

"Główna różnica polega na (...) zachowaniu w zabawie wszystkich społecznych zahamowań, nawet w najbardziej hałaśliwych i namiętnych rodzajach zabawy. Przede wszystkim zachowane jest zahamowanie przed prawdziwym gryzieniem, podczas gdy w poważnych bójkach, nawet w najmniejszych sporach, zahamowanie to zostaje natychmiast zniesione".

Zabawa dla dzieci

Zabawa może przybrać formę improwizacji lub udawania, przedstawienia, naśladowania, gier, sportu. Zabawa może być ustrukturyzowana, z celami i zasadami; w takim przypadku jest to "gra". Inne zabawy są nieustrukturyzowane, bez reguł. Guru dziecięcych gier byli Iona i Peter Opie, którzy zbierali je w Anglii w okresie po II wojnie światowej.

Często sporty z określonymi zasadami odbywają się w wyznaczonych miejscach do zabawy, takich jak boiska sportowe. Inne przestrzenie do zabawy mogą być placami zabaw z wyposażeniem i strukturami promującymi aktywną i społeczną zabawę. Niektóre miejsca zabaw mogą być w pomieszczeniach zamkniętych, jak muzea lub rodzinne centra rozrywki.

National Institute for Play opisuje siedem rodzajów zabaw:

  1. Gra Attunement, która tworzy połączenie, np. między noworodkiem a matką.
  2. Zabawa ciałem, w której niemowlę bada sposoby, w jakie jego ciało działa i wchodzi w interakcje ze światem. Przykłady: wydawanie śmiesznych dźwięków lub odkrywanie, co się dzieje podczas upadku.
  3. Zabawy z przedmiotami, takie jak zabawa zabawkami, uderzanie garnkami i patelniami, manipulowanie przedmiotami fizycznymi w sposób, który wykorzystuje ciekawość.
  4. Zabawa społeczna, zabawa, która angażuje innych w działania. Przykłady: turlanie się, robienie min i nawiązywanie kontaktów z innymi dziećmi.
  5. Zabawa wyobraźni (zwana również "udawaniem" lub "fantazjowaniem"). Dziecko wymyśla scenariusze z własnej wyobraźni. Działają w swoim wymarzonym świecie, na przykład jako rodzaj zabawy w księżniczkę lub pirata.
  6. Zabawa w opowiadanie (lub narrację), zabawa w naukę i język, która rozwija intelekt. Mogą one odgrywać rodzica czytającego dziecku na głos lub dziecko opowiadające historię własnymi słowami.
  7. Zabawa twórcza. Oznacza to zabawę z wyobraźnią w celu stworzenia wyższego stanu umysłowego. Na przykład, dorosły może eksperymentować, aby znaleźć nowy sposób na użycie instrumentu muzycznego; lub, jak Einstein był znany z tego, że to robił, osoba może zastanawiać się nad rzeczami, które nie są jeszcze znane i bawić się niesprawdzonymi pomysłami jako pomostem do odkrycia nowej wiedzy.

Piaget miał ogólne ramy dla zabawy:

  1. gry na opanowanie umiejętności: np. budowanie, kopiowanie, projektowanie
  2. gry z zasadami: np. kulki, gry wojenne, gry w chowanego
  3. gry zmyślania i fantazji

Oddzielnie od samodzielnej zabawy, terapia zabawą jest używana jako kliniczne zastosowanie zabawy w leczeniu dzieci, które cierpią z powodu traumy, problemów emocjonalnych i innych problemów.


AlegsaOnline.com - 2020 / 2021 - License CC3