Nadieżda von Meck

Dzieciństwo

Urodziła się jako Nadieżda Filaretowa Frołowska. Jej rodzina posiadała dużo ziemi. Jej ojciec kochał muzykę. Jej matka była bardzo zdeterminowaną kobietą biznesu.

Nadieżda uczyła się gry na fortepianie, czytała wiele książek, uczyła się języków obcych, poznawała malarstwo.

Małżeństwo

Gdy miała 16 lat, wydano ją za mąż za Karla von Meck, 28-letniego inżyniera. Razem mieli 18 dzieci, z których 11 dożyło dorosłości.

Jej mąż pracował dla rządu. Nie zarabiał dużo, a rodzina szybko się powiększała. Nadieżda chciała, aby jej mąż był bogaty. W tym czasie niedawno wynaleziono maszynę parową, a w Rosji właśnie zaczęto budować koleje. Nadieżda myślała, że jej mąż może zarobić dużo pieniędzy budując koleje. Miała rację. Jako inżynier stał się odpowiedzialny za budowę tysięcy kilometrów torów kolejowych. Dzięki nowym liniom kolejowym zboże mogło być transportowane z centralnej Rosji do takich miejsc jak Moskwa. Wkrótce stał się multimilionerem.

Karl zmarł nagle w 1873 roku. Nadieżda przejęła jego sprawy biznesowe. Sprzedała jedną linię kolejową i z pomocą brata kontrolowała drugą. Trzymała się z dala od innych ludzi, prowadząc samotne życie z dziećmi. Była wobec nich bardzo surowa, cały czas mówiła im, co mają robić. Nie podobał jej się pomysł małżeństwa, ale zdawała sobie sprawę, że jej dzieci będą musiały się ożenić. Próbowała nakłonić je do szybkiego małżeństwa, prawdopodobnie z powodów finansowych.

Nadieżda von Meck była bardzo bogata i kochała muzykę, dlatego stała się ważną osobą w rosyjskiej sztuce scenicznej. W jej domu pracowało kilku muzyków. Claude Debussy mieszkał z rodziną przez pewien czas jako nauczyciel muzyki jej córek. Debussy był wtedy młodym człowiekiem i nie był jeszcze sławny.

Chodziła tylko na koncerty Rosyjskiego Towarzystwa Muzycznego w Moskwie. Siadała sama, gdzie nikt jej nie zauważał. Poznała Nikołaja Rubinsteina. Uważała, że ma on wielki talent, ale często się z nim nie zgadzała.

W 1877 r. nawiązała kontakt z Czajkowskim, choć nigdy go nie poznała. Poprosiła go o skomponowanie kilku utworów na skrzypce i fortepian do grania w jej domu. Czajkowski wiedział, że jest to bogata dama, która dobrze płaci, więc szybko skomponował muzykę. Pisali do siebie listy, wymieniali się zdjęciami, ale doszli do porozumienia, że nigdy się nie spotkają. Ona płaciła mu 6 tys. rubli rocznie. To były duże pieniądze: około dwudziestokrotność pensji zwykłego pracownika państwowego. Dzięki temu mógł przestać uczyć w Konserwatorium Moskiewskim i poświęcić się komponowaniu. Między 1877 a 1890 rokiem napisali do siebie około 1200 listów. Jej zachęta była dla niego bardzo ważna, pomagała mu zachować radość, gdy czuł się przygnębiony.

W 1876 roku Czajkowski postanowił się ożenić. Był wtedy kompozytorem w wieku 36 lat. Był gejem, a to w ówczesnej Rosji było czymś strasznym. Bardzo się bał, że ludzie się o tym dowiedzą i że będzie prześladowany. Postanowił więc się ożenić. Nie dbał o to, z kim się ożeni, byleby tylko wyglądał godnie. W następnym roku znalazł młodą dziewczynę o imieniu Antonina, z którą chciał się ożenić. Powiedział o tym Nadieżdzie. Ta napisała mu gratulacje i wyraziła nadzieję, że będzie szczęśliwy. Tydzień później Czajkowski napisał do Nadieżdy z prośbą o więcej pieniędzy, ponieważ małżeństwo wpędziło go w długi. Kilka tygodni później znów pisał do niej, że nienawidzi swojej żony. Wkrótce rozstał się z nią. Pisanie do Nadieżdy było dla niego w tym czasie wielkim wsparciem. Nie wiadomo, czy Nadieżda wiedziała, że jest gejem i czy to by coś zmieniło w jej odczuciach. W każdym razie nadal pisała, że go kocha. Zwiększyła kwotę, którą mu płaciła, do 6 tysięcy rubli rocznie. To były duże pieniądze: około dwudziestokrotność pensji zwykłego pracownika państwowego. Dzięki temu mógł przestać uczyć w Konserwatorium Moskiewskim i poświęcić się komponowaniu. Między 1877 a 1890 rokiem napisali do siebie około 1200 listów. Jej zachęta była dla niego bardzo ważna, pomagała mu zachować radość, gdy czuł się przygnębiony.

Związek z Czajkowskim też był dla niej korzystny. Nie znosiła seksu, więc dobrze, że mogła wyrazić swoje emocje komuś, z kim nie musiała się spotykać osobiście. Czajkowski zadedykował jej swoją IV Symfonię.

Pewnego razu spotkali się przypadkowo. Nadieżda zaprosiła Czajkowskiego do swojego domu. Był to ogromny dom w ogromnym terenie, więc łatwo było się umówić, że nie powinni się spotkać. Umówili się, że nie będą wychodzić o tej samej porze. Jednak pewnego dnia on wrócił późno do domu, a ona wyszła wcześnie. Ona jechała powozem konnym, a on szedł pieszo. Kiedy zobaczyli się nawzajem, szybko odwrócili wzrok.

W październiku 1890 r. von Meck wysłała Czajkowskiemu pieniądze z roczną zaliczką, mówiąc, że to ostatni raz, kiedy może mu je przesłać. Powiedziała, że jest bankrutem. Być może martwiła się, że prawdopodobnie za rok też będzie bankrutem.

Niektórzy uważają, że zrobiła to dlatego, że dowiedziała się o homoseksualizmie Czajkowskiego. Inni się z tym nie zgadzają. Przecież w swoim ostatnim liście do niego prosiła go, aby nigdy o niej nie zapomniał.

Nadieżda von Meck zmarła na gruźlicę 13 stycznia 1894 r. w Nicei we Francji, dwa miesiące po śmierci Czajkowskiego.