Wiązanie metaliczne to udział wielu oddzielonych elektronów pomiędzy wieloma jonami dodatnimi, gdzie elektrony działają jak "klej" nadając substancji określoną strukturę. W przeciwieństwie do wiązania kowalencyjnego lub jonowego. Metale mają niską energię jonizacji. Dlatego też elektrony walencyjne mogą być przenoszone przez metale. Delokalizowane elektrony nie są związane z konkretnym jądrem metalu, lecz mogą swobodnie poruszać się po całej strukturze krystalicznej tworząc "morze" elektronów.
Elektrony i jony dodatnie w metalu mają silną siłę przyciągania pomiędzy nimi. Dlatego też metale często mają wysoką temperaturę topnienia lub wrzenia. Zasada jest podobna jak w przypadku wiązań jonowych.
Wiązania metaliczne powodują wiele z cech metali, takich jak wytrzymałość, ciągliwość, plastyczność, połysk, przewodzenie ciepła i elektryczności.
Ponieważ elektrony poruszają się swobodnie, metal ma pewne przewodnictwo elektryczne. Pozwala to na szybkie przejście energii przez elektrony, generując prąd elektryczny. Metale przewodzą ciepło z tego samego powodu: swobodne elektrony mogą przenosić energię szybciej niż inne substancje z zamocowanymi elektronami. Istnieje również kilka niemetali, które przewodzą energię elektryczną: grafit (ponieważ podobnie jak metale, ma wolne elektrony) i związki jonowe, które są stopione lub rozpuszczone w wodzie, które mają swobodne jony.
Wiązania metalowe mają co najmniej jeden elektron walencyjny, którego nie dzielą z sąsiednimi atomami i nie tracą elektronów, by tworzyć jony. Zamiast tego, zewnętrzne poziomy energii (orbity atomowe) atomów metalu pokrywają się. Są one podobne do wiązań kowalencyjnych. Nie wszystkie metale wykazują wiązania metaliczne. Na przykład, jony rtęci (Hg2+
2) tworzyć wiązania kowalencyjne metal-metal.
Stop jest roztworem metali. Większość stopów jest lśniąca jak czyste metale.
