Przesłanie Arecibo było krótką wiadomością radiową nadaną w przestrzeń kosmiczną z okazji przebudowy radioteleskopu Arecibo w Portoryko w 1974 roku (emisja miała miejsce 16 listopada 1974 roku). Wiadomość została skierowana na gromadę gwiazd kulistych M13, położoną w przybliżeniu 25 000 lat świetlnych od Ziemi. M13 wybrano przede wszystkim dlatego, że tego wieczoru znajdowała się w odpowiednim miejscu na niebie i jej rozmiar był wygodny dla demonstracji możliwości nowo zmodernizowanego teleskopu.
Autorem przesłania był dr Frank Drake z Uniwersytetu Cornell, twórca słynnego równania Drake'a. Przy pisaniu wiadomości konsultował się m.in. z Carlem Saganem oraz innymi współpracownikami. Przesłanie miało formę binarnego obrazka złożonego z 1679 cyfr (bitów) i zostało przygotowane jako demonstracja techniczna — nie jako realistyczna próba nawiązania natychmiastowego kontaktu z życiem pozaziemskim.
Treść wiadomości podzielono na siedem części, które przedstawiały kolejno:
- Numery od 1 do 10.
- Liczby atomowe pierwiastków tworzących kwas dezoksyrybonukleinowy (wodór, węgiel, azot, tlen i fosfor).
- Wzory dla cukrów i zasad występujących w nukleotydach DNA.
- Liczba nukleotydów w DNA (zapisana liczbowo) oraz schematyczna grafika podwójnej helisy DNA.
- Postać człowieka, przeciętna wysokość oraz szacunkowa populacja ludzka na Ziemi.
- Układ Słoneczny, z zaznaczeniem Ziemi jako miejsca pochodzenia sygnału.
- Charakterystyka obserwatorium wysyłającego sygnał — średnica anteny nadawczej (informacja o teleskopie Arecibo i jego rozmiarach).
Wiadomość zawierała 1679 cyfr binarnych — w przybliżeniu 210 bajtów. Została nadawana na częstotliwości 2380 MHz, modulowana przesunięciem częstotliwości o 10 Hz, z mocą około 1000 kW (1 MW). Jedynki i zera przesyłano z prędkością 10 bitów na sekundę, więc cała transmisja trwała nieco poniżej trzech minut (około 168 sekund).
Liczba 1679 została wybrana celowo, ponieważ jest liczbą półpierwszą (ang. semi-prime) — iloczynem dwóch liczb pierwszych: 23 i 73. Dzięki temu ciąg bitów można ułożyć w prostokąt o wymiarach odpowiadających tym czynnikom. W praktyce jedne z tych ułożeń daje czytelny obraz (po przekształceniu bitów w znaki graficzne i spacje), podczas gdy przestawienie wymiarów często nie daje sensownej reprezentacji. Układowanie i interpretacja tej siatki to podstawowy sposób odszyfrowania przesłania.
Należy pamiętać, że całkowity czas podróży sygnału do M13 wynosi około 25 000 lat, a ewentualna odpowiedź zajęłaby kolejne ~25 000 lat. Ponadto z uwagi na ruch własny gromady M13 (oraz ruch obrotowy i orbitalny obiektów w Galaktyce) gwiazdy, do których skierowano przesłanie, prawdopodobnie nie będą już znajdować się dokładnie w tej samej pozycji, kiedy sygnał do nich dotrze. Z tych powodów Uniwersytet Cornell w komunikacie z 12 listopada 1999 roku podkreślił, że głównym celem przesłania była demonstracja możliwości nowego sprzętu, a nie realistyczna próba prowadzenia konwersacji z pozaziemskimi cywilizacjami. (Cornell University budował i obsługiwał radioteleskop na zlecenie United States National Science Foundation).
Przesłanie Arecibo stało się symbolem zainteresowania ludzkości problemem komunikacji międzygwiezdnej i inspiracją dla wielu publikacji popularnonaukowych, artykułów i dzieł kultury. W 2009 roku zespół Boxcutter wydał album o nazwie Arecibo Message, zawierający zestaw krótkich utworów inspirowanych ideą tej transmisji.
Choć sam przekaz był prosty i miał charakter demonstracyjny, jego przygotowanie wymagało połączenia wiedzy z astronomii, biologii, matematyki i inżynierii radiowej — co czyni go ciekawym przykładem interdyscyplinarnej komunikacji naukowej na skalę międzygwiezdną.
