Królestwo Saksonii (niem. Königreich Sachsen), istniało od 1806 do 1918 roku.
Od 1871 r. była częścią Cesarstwa Niemieckiego, a po I wojnie światowej weszła w skład Republiki Weimarskiej. Jego stolicą było miasto Drezno, a jego nowoczesnym następcą jest Wolne Państwo Saksonia.
Przed 1806 r. Saksonia była elektoratem Saksonii w Świętym Cesarstwie Rzymskim. Oznaczało to, że książęta, którzy rządzili Saksonią, byli książętami-elektorami i mogli pomóc w wyborze nowego Świętego Cesarza Rzymskiego.
Kiedy cesarz Franciszek II został pokonany przez Napoleona w bitwie pod Austerlitz i imperium zostało rozwiązane, elektorat stał się niezależnym królestwem. Ostatnim elektorem Saksonii został król Fryderyk August I.
Po bitwie pod Jeną w 1806 r. Saksonia przyłączyła się do Konfederacji Renu i pozostała w niej aż do jej rozpadu w 1813 r., kiedy to Napoleon został pokonany w bitwie pod Lipskiem.
Katolicki władca Saksonii był jednym z niewielu przywódców niemieckich, którzy wspierali Francuzów. Saksonia znalazła się pod rosyjską okupacją, a 40% królestwa, łącznie ze znaczącą historycznie Wittenbergą, ojczyzną reformacji protestanckiej, zostało przejęte przez Prusy, ale Fryderyk August otrzymał pozwolenie na powrót do władania resztą swojego królestwa, które nadal obejmowało główne miasta Drezno i Lipsk. Królestwo przystąpiło również do Konfederacji Niemieckiej, nowej organizacji państw niemieckich, która zastąpiła Święte Cesarstwo Rzymskie.
