Saksonia-Coburg-Gotha

Ernst I zmarł w 1844 roku, a jego starszy syn i następca, Ernst II, rządził do śmierci w 1893 roku. Ponieważ nie miał on bezdzietnych dzieci, tron księstwa przeszedł na męskiego potomka zmarłego brata Ernsta, Alberta, księcia konsorta, męża królowej Wiktorii. Jednak księstwa nie chciały być połączone z Wielką Brytanią, więc ich konstytucje uniemożliwiały królowi i następcy Wielkiej Brytanii zostanie księciem, jeśli istnieją inni kwalifikujący się męscy spadkobiercy. Dlatego po Edwardzie, księciu Walii, przyszedł jego następny brat, Alfred, książę Edynburga. Jedyny syn Alfreda, również o imieniu Alfred, popełnił samobójstwo w 1899 r., więc gdy książę Alfred zmarł w 1900 r., jego następcą został jego bratanek, Karol Edward, książę Albany, szesnastoletni syn najmłodszego syna królowej Wiktorii, Leopolda. (Książę Artur z Connaught i jego syn nie chcieli zostać książętami, więc zrzekli się (zrezygnowali) z prawa do sukcesji). Nowy książę zaczął używać niemieckiej wersji swojego imienia i rządził jako książę Carl Eduard. Do czasu osiągnięcia pełnoletności w 1905 r. dziedziczny książę Hohenlohe-Langenburg pełnił funkcję regenta. Carl Eduard zachował swój brytyjski tytuł księcia Albany, ale ponieważ walczył w I wojnie światowej dla Niemiec, w 1919 r. został pozbawiony brytyjskich tytułów.

Carl Eduard panował do 18 listopada 1918 r., kiedy to Rada Robotnicza i Żołnierska Gothy obaliła go podczas niemieckiej rewolucji. Oba księstwa stały się oddzielnymi państwami, ale wkrótce zostały przyłączone do większych państw. Saxe-Coburg stał się częścią Bawarii, a Saxe-Gotha połączyła się z innymi małymi państwami, tworząc w 1920 r. nowy kraj związkowy Turyngię w ramach Republiki Weimarskiej.

Stolicami Saksonii-Coburgii i Gothy były Coburg i Gotha. Do 1914 roku powierzchnia i ludność obu księstw wynosiła:

Saxe-Coburg and Gotha była jedynym krajem europejskim, który mianował konsula dyplomatycznego w Skonfederowanych Stanach Ameryki. Konsul ten nazywał się Ernst Raven, konsul w stanie Teksas. Kiedy 20 lipca 1861 roku Raven poprosił rząd konfederacki o dyplomatyczne exequatur (pozwolenie na pełnienie funkcji konsula), został przyjęty.

Inni członkowie rodziny zostali królami Belgii i Bułgarii, a także wżenili się w niemal wszystkie inne rodziny królewskie w Europie. Ponad 50 lat po tym, jak Bułgaria stała się republiką, król Simeon powrócił do Bułgarii i został wybrany na premiera. Po I wojnie światowej królowie Belgii przestali używać nazwy Saxe-Coburg i Gotha, ale nigdy oficjalnie nie zmienili swojej nazwy. Prawne nazwisko Symeona Bułgarskiego to Symeon Borysow Sakskoburggotski.

Księstwo Saxe-Coburg i Gotha przestało być niezależne w 1918 r., kiedy Niemcy stały się republiką. Carlowi Eduardowi, ostatniemu panującemu księciu, odebrano tytuły brytyjskie za wspieranie Niemiec w I wojnie światowej. Zmarł w 1954 roku.

Gotha stała się częścią nowego państwa Turyngii, a Coburg przyłączono do Bawarii.