Konfederacja Północnoniemiecka (niem. Norddeutscher Bund), była najpierw sojuszem wojskowym 22 krajów związkowych Niemiec Północnych, a następnie krajem związkowym. Poprzedziła ją unia unia celna Zollverein, która pozwalała na wolny handel między większością niemieckich krajów związkowych. Konfederacja powstała w sierpniu 1866 r., a wiodącym państwem było Królestwo Pruskie. 1 lipca 1867 r. Konstytucja Niemiec Północnych uczyniła sojusz państwem federalnym.

Austriacko-pruska rywalizacja, która rozpoczęła się w 1700 r., doprowadziła do wojny austriacko-pruskiej na przełomie lipca i sierpnia 1866 r.. Bezpośrednimi przyczynami wojny była nierozwiązana kwestia Śląska-Holsztynu (który Prusy zamierzały anektować) oraz reforma konfederacji niemieckiej. Po zwycięstwie w lecie 1866 r. porozumienia z Austrią i Francją pozwoliły Prusom na zmianę krajobrazu politycznego północnych Niemiec (na północ od rzeki Main). Wiodącym politykiem Prus był prezydent Otton von Bismarck, służący za króla Wilhelma I.

W dniu 18 sierpnia 1866 r. Prusy i większość północnoniemieckich państw podpisały traktat sierpniowy. Zgodziły się one na sojusz wojskowy i zadeklarowały zamiar utworzenia państwa federalnego. Państwo federalne różni się od sojuszu tym, że ma rząd federalny i ustawodawstwo, a także od państwa unitarnego tym, że istnieją jeszcze dość silne kraje związkowe poniżej poziomu federalnego. Plany utworzenia kraju związkowego w Niemczech istniały od roku 1848.