John Bardeen (23 maja 1908 – 30 stycznia 1991) był amerykańskim fizykiem i inżynierem elektrykiem, wyjątkowym ze względu na fakt, że jako jedyna osoba otrzymał dwie Nagrody Nobla w dziedzinie fizyki.
Urodził się w Madison, w stanie Wisconsin. Jego ojciec, Charles Bardeen, pracował na tamtejszej uczelni medycznej. John Bardeen ukończył studia licencjackie i magisterskie z inżynierii elektrycznej na Uniwersytecie Wisconsin-Madison, a w 1936 roku obronił doktorat z fizyki na Uniwersytecie Princeton.
W trakcie pracy badawczej w Bell Telephone Laboratories współpracował z Williamem Shockleyem i Walterem Brattainem; 23 grudnia 1947 roku ich zespół opracował tranzystor, urządzenie mające istotny wpływ na rozwój elektroniki. Za tę pracę Bardeen wraz z Shockleyem i Brattainem otrzymał wspólnie Nagrodę Nobla w dziedzinie fizyki za rok 1956.
Później Bardeen współpracował z Leonem Cooperem i Johnem Robertem Schriefferem. Wspólnie opracowali teoretyczne wyjaśnienie zjawiska nadprzewodnictwa znane jako teoria BCS (od inicjałów ich nazwisk). Za tę teorię troje autorów otrzymało Nagrodę Nobla w dziedzinie fizyki w 1972 roku.
Przez większą część kariery, od 1951 do 1991 roku, Bardeen był profesorem elektrotechniki i fizyki na Uniwersytecie Illinois w Urbana–Champaign. Jego prace miały trwały wpływ na rozwój fizyki ciała stałego i elektroniki; pozostaje postacią rozpoznawalną w historii nauki.
