Mała czaszka
Przy około 600 cm³ objętości mózgu, czaszka D2700 jest datowana na 1,77 mln lat i jest w dobrym stanie. Czaszka ta była najmniejszą i najbardziej prymitywną czaszką hominina, jaką kiedykolwiek odkryto poza Afryką.
W Afryce australopiteki i wczesne Homo reprezentują dwie odrębne ścieżki ewolucyjne mające wspólnego przodka. W Gruzji okazy, z mózgiem o połowę mniejszym od anatomicznie współczesnego człowieka, były najmniejszymi znalezionymi do czasu odkrycia Homo floresiensis na wyspie Flores w 2003 roku.
Występuje tu silny dymorfizm płciowy, przy czym samce są znacznie większe od samic. Jest to cecha prymitywna, mniej widoczna u nowszych gatunków człowieka w Europie (tj. Homo antecessor, Homo heidelbergensis i Homo neanderthalensis).
Niewielkie rozmiary tego gatunku kontrastują z dużo większymi rozmiarami Homo erectus. H. georgicus był pierwszym gatunkiem Homo, który osiedlił się w Europie, około 800 000 lat przed H. erectus.
Później odnaleziono cztery szkielety kopalne, ukazujące gatunek prymitywny pod względem czaszki i górnej części ciała, ale posiadający stosunkowo zaawansowane kręgosłupy i kończyny dolne, zapewniające większą mobilność. Obecnie uważa się, że reprezentują one etap wkrótce po przejściu między Australopithecus i Homo erectus, i zostały datowane na 1,8 mln lat przed naszą erą. Zespół zawiera jedną z największych plejstoceńskich żuchw Homo (D2600), jedną z najmniejszych żuchw z dolnego plejstocenu (D211), prawie kompletny osobnik subdorosły (D2735) i okaz bez zębów (D3900).
