Starodrzew — definicja i znaczenie (Ancient Woodland w Wielkiej Brytanii)
Starodrzew (Ancient Woodland) w Wielkiej Brytanii — czym jest, dlaczego kluczowy dla bioróżnorodności, jakie gatunki chroni i jakie ma znaczenie dla ochrony środowiska.
Ancient woodland to nazwa używana w Wielkiej Brytanii dla terenów leśnych, które istnieją nieprzerwanie od 1600 roku lub wcześniej w Anglii i Walii (lub 1750 roku w Szkocji). Przed tymi datami sadzenie nowych lasów było rzadkością, więc las obecny w 1600 roku prawdopodobnie rozwinął się naturalnie. Amerykańska nazwa tych lasów to "old growth forest", choć terminy te nie zawsze oznaczają dokładnie to samo (patrz niżej).
Definicja i kryteria
W praktyce historyczna ciągłość pokrycia leśnego jest kluczowa: chodzi o to, że dany obszar był zalesiony przez długi okres, a niekoniecznie że nie był nigdy używany przez ludzi. Wyróżnia się tu dwa ważne pojęcia:
- Ancient semi-natural woodland (ASNW) – lasy z długą ciągłością, składające się głównie z rodzimych gatunków drzew i naturalnych struktur leśnych.
- Plantation on Ancient Woodland Sites (PAWS) – tereny, które historycznie były starodrzewiem, lecz zostały w przeszłości zalesione obcymi gatunkami (np. monokultury świerkowe). Mimo zmian w drzewostanie grunt i niektóre cechy ekologiczne mogą zachować wartość przyrodniczą.
Dlaczego starodrzew jest ważny
Dla wielu gatunków zwierząt i roślin tereny starodrzewia stanowią jedyne siedlisko. Dla wielu innych warunki na tych terenach są o wiele bardziej odpowiednie niż na innych terenach. Starsze lasy w Wielkiej Brytanii, podobnie jak lasy tropikalne, są domem dla rzadkich i zagrożonych gatunków, bardziej niż jakiekolwiek inne siedliska w Wielkiej Brytanii. Z tych powodów, starodrzew jest często określany jako niezastąpiony zasób, lub "krytyczny kapitał naturalny".
Starodrzew zapewnia wiele usług ekosystemowych: magazynowanie i sekwestrację węgla, stabilizację gleby, regulację odpływu wody oraz bogate zasoby martwego drewna i próchnicy, niezbędne dla grzybów, bezkręgowców i ptaków. Ma też wartość kulturową i historyczną — stare drzewa, ślady dawnego użytkowania terenu (np. wykopy, drogi leśne, polany) i tradycyjne metody gospodarki leśnej (np. pielęgnacyjne cięcia, korkowanie) tworzą unikalny krajobraz.
Jak rozpoznać starodrzew (wskazówki praktyczne)
Do identyfikacji obszarów o długiej ciągłości leśnej służą zarówno mapy historyczne, jak i cechy terenowe. Do najczęściej używanych wskaźników należą:
- obecność charakterystycznych roślin runa (tzw. ancient woodland indicator species), np. dzwonek (bluebell, Hyacinthoides non-scripta), przylaszczka (zawilec gajowy, Anemone nemorosa), czosnek niedźwiedzi (Allium ursinum), piestrzenica zwyczajna (Mercurialis perennis);
- duża liczba i zróżnicowanie grzybów lub porostów związanych z długotrwałym istnieniem lasu;
- obecność starych, dziuplastych drzew, pni kłodowych i dużej ilości martwego drewna;
- historyczne znaki w terenie: stare miedze, ślady dawnej gospodarki leśnej, starodawne nasadzenia i granice leśne widoczne na mapach;
- mapy i inwentaryzacje (np. Ancient Woodland Inventory) – oficjalne mapowanie wykonane przez instytucje rządowe.
Zagrożenia
Starodrzew stoi w obliczu licznych zagrożeń:
- utrata i fragmentacja siedlisk wskutek rozwoju infrastruktury i rozbudowy zabudowy;
- intensyfikacja użytkowania rolnego na obrzeżach lasów;
- konwersja na plantacje monokulturowe (szczególnie w XX wieku), która niszczy naturalną strukturę i różnorodność;
- inwazje gatunków obcych, presja ze strony zwierzyny (przerzedzanie podszytu przez nadmierny odłów), zanieczyszczenie i zmiany klimatu;
- niszczenie elementów krajobrazu kulturowego i usuwanie martwego drewna.
Ochrona i zarządzanie
Starożytne lasy są formalnie zdefiniowane na mapach przez Natural England i inne równoważne instytucje. Wiele starych lasów jest objętych ochroną prawną (np. jako SSSI – Sites of Special Scientific Interest, rezerwaty przyrody), ale nie są one chronione automatycznie. W praktyce ochrona opiera się na kombinacji narzędzi:
- prawne formy ochrony przyrody (rezerwaty, SSSI, obszary chronione);
- polityki planistyczne, które rozpoznają wartość starodrzewia i wymagają oceny wpływu inwestycji na te obszary (np. wytyczne krajowe i lokalne);
- aktywnych programów zarządzania: przywracanie siedlisk przez usuwanie nieodpowiednich nasadzeń, restytucję rodzimych gatunków, zachowanie i tworzenie korytarzy ekologicznych;
- działania lokalnych społeczności, organizacji pozarządowych i właścicieli prywatnych – partnerstwa na rzecz ochrony i monitoringu.
W zarządzaniu przydatne są praktyki przyjazne dla bioróżnorodności: zachowanie i tworzenie martwego drewna, pozostawianie starych drzew i dziupli, stosowanie tradycyjnych metod (np. odnawianie ciepłych zarośli, odpowiednie cięcia), a także ograniczanie wprowadzania obcych gatunków. W przypadku PAWS często stosuje się stopniową konwersję z powrotem na rodzimy drzewostan.
Różnice między „ancient woodland” a „old-growth”
Chociaż terminy "old growth forest" i ancient woodland bywają używane wymiennie, istnieje istotna różnica: ancient woodland jest pojęciem historyczno-geograficznym — mówi o ciągłości lasu na danym miejscu przez określony czas. Natomiast old-growth (starożytne lasy w sensie ekologicznym) zwykle sugeruje, że las osiągnął naturalne, bardzo dojrzałe stadium rozwoju, z cechami takimi jak wielowarstwowy drzewostan, dużo bardzo starego i martwego drewna, naturalna dynamika odnowienia. W praktyce wiele starodrzewi ma cechy obu kategorii, ale nie zawsze są to pojęcia całkowicie tożsame.
Co możesz zrobić
- Jeśli mieszkasz blisko starodrzewia, dowiedz się, czy obszar jest zmapowany w lokalnych inwentaryzacjach i czy ma formę ochrony.
- Wspieraj lokalne inicjatywy ochrony przyrody i wolontariat przy pracach restytucyjnych.
- Przy planowaniu inwestycji czy rekreacji unikaj bezpośrednich szkód dla starych drzew, podszytu i martwego drewna.
Starodrzew w Wielkiej Brytanii to cenny, często niezastąpiony element przyrody i krajobrazu. Jego zachowanie wymaga zarówno rozpoznania (mapowania i inwentaryzacji), jak i świadomego zarządzania oraz wsparcia społecznego i prawnego.
Starożytny las w Brading, Isle of Wight, Anglia przedstawiający dzwonki (niebieskie kwiaty, Hyacinthoides non-scripta), ramson (białe kwiaty, Allium ursinum) i leszczynę (Corylus avellana)

Grzyb na pniaku drzewa w Puszczy Białowieskiej, jednym z ostatnich w pełni nienaruszonych starych lasów w Europie Środkowej
Przykłady
- Cannock Chase, Staffs
- Las Charnwood, Leicestershire
- Cherry Tree Wood, Londyn
- Edford Woods and Meadows, Somerset
- Epping Forest, Essex
- Forest of Dean West Gloucestershire
- Foxley Wood, Norfolk
- Las Hatfield, Essex
- Highgate Wood, Londyn
- Holt Heath, Dorset
- New Forest, Hampshire
- Parkhurst Forest, Isle of Wight
- Queen's Wood, Londyn
- Las Savernake, Wiltshire
- Las Sherwood, Nottinghamshire
- Wentwood, Monmouthshire
- Windsor Great Park, Berkshire
- Wyre Forest graniczący z Shropshire i Worcestershire
- Yardley Chase, Northants
Pytania i odpowiedzi
P: Co to jest starodrzew?
O: Starożytne lasy to lasy, które istnieją nieprzerwanie od 1600 roku lub wcześniej w Anglii i Walii (lub od 1750 roku w Szkocji).
P: Czy sadzenie nowych lasów przed 1600 rokiem jest powszechne?
O: Nie, sadzenie nowych lasów było rzadkie przed 1600 rokiem.
P: Jaka jest amerykańska nazwa na starodrzew?
O: Amerykańska nazwa na starodrzew to "old growth forest".
P: Dlaczego tereny starodrzewia są ważne dla wielu gatunków zwierząt i roślin?
O: Dla wielu gatunków zwierząt i roślin tereny starodrzewu stanowią jedyne siedlisko.
P: Jak wyglądają warunki na obszarach starodrzewia w porównaniu z warunkami na innych obszarach?
O: Dla wielu gatunków zwierząt i roślin warunki na obszarach starodrzewia są często znacznie bardziej odpowiednie niż na innych obszarach.
P: Jakie gatunki zamieszkują starodrzew?
A: Starożytne lasy w Wielkiej Brytanii są domem dla rzadkich i zagrożonych gatunków, bardziej niż jakiekolwiek inne siedlisko w Wielkiej Brytanii.
P: Czy każdy stary las jest chroniony?
O: Nie, chociaż wiele starych lasów jest chronionych prawnie, stary las nie jest automatycznie chroniony.
Przeszukaj encyklopedię