Wyciszanie genów jest ogólnym terminem opisującym epigenetyczne procesy regulacji genów. Stosuje się go do opisania "wyłączenia" genu przez mechanizm inny niż inżynieria genetyczna. Oznacza to, że gen, który zostałby wyrażony ("włączony") w normalnych warunkach jest wyłączany przez mechanizm w komórce. Kiedy gen jest wyciszony oznacza to, że jego RNA nie jest w stanie wytworzyć białka.
Geny są regulowane albo na etapie transkrypcji, albo później, przed tłumaczeniem.
Transkrypcyjne wyciszanie genów odbywa się poprzez modyfikacje histonów, które umieszczają heterochromatynę wokół genu. Oznacza to, że maszyny transkrypcyjne (polimerazy RNA, czynniki transkrypcyjne, itp.) nie mogą dostać się do genu. Geny mogą być wyciszone przez metylację DNA. Zdarza się to regularnie podczas rozwoju, gdy geny są włączane i wyłączane na różnych etapach.
Posttranskrypcyjne wyciszanie genów odbywa się poprzez blokowanie lub niszczenie mRNA danego genu. Zniszczenie mRNA uniemożliwia translację w celu utworzenia aktywnego produktu genowego (w większości przypadków białka). Powszechnie stosowanym sposobem wyciszania mRNA jest RNAi.
Zarówno transkrypcyjne, jak i posttranskrypcyjne wyciszanie genów wykorzystywane jest do regulacji genów. Metody wyciszania genów chronią również genom organizmu przed transpozonami i wirusami. Wyciszanie genów może więc być częścią starożytnego systemu immunologicznego chroniącego komórki przed takim zakaźnym DNA i RNA.