Faszyzm jest formą prawicowego rządu, który jest rodzajem jednopartyjnej dyktatury. Pracują oni dla totalitarnego jednopartyjnego państwa. Ma to na celu przygotowanie narodu do konfliktu zbrojnego oraz reagowanie na trudności gospodarcze. Faszyzm stawia naród i często ściga się ponad jednostką. Oznacza to scentralizowany rząd kierowany przez dyktatora. Z historycznego punktu widzenia, rządy faszystowskie są zazwyczaj autokratyczne, militarystyczne i rasistowskie. W Trzeciej Rzeszy, narodowo-socjalistycznej partii, etniczne społeczeństwo niemieckie było przedstawiane jako rasowo zjednoczona hierarchia, Volksgemeinschaft.

Faszyzm pojawił się we Włoszech na początku lat 26. i rozwinął się w pełni w latach 30. ubiegłego wieku. Od 1922 r. do końca II wojny światowej we Włoszech władzę nad partią faszystowską sprawowała "wielka rada". W praktyce jednak rządził nią pierwszy z przywódców faszystowskich, Benito Mussolini.

Hitler w Niemczech, Franco w Hiszpanii i Salazar w Portugalii przejęli kontrolę w swoich krajach w latach trzydziestych. Po II wojnie światowej w Portugalii, Hiszpanii, w niektórych częściach Ameryki Łacińskiej, Afryki i Azji kontynuowano faszyzm w postaci dyktatur wojskowych.

Faszyzm miał przynieść jedność i solidarność narodową, a nie podziały walki klasowej i polityki partyjnej. Faszyzm jest powszechnie uważany za oblicze totalitaryzmu, choć często przy wsparciu większości jego mieszkańców (np. w Niemczech i we Włoszech w II wojnie światowej).