Historia Wyspy Wielkanocnej jest bogata i kontrowersyjna. Jej mieszkańcy doświadczyli klęsk głodu, wojen domowych, najazdów niewolników i niemal całkowitej utraty lasów. Liczba ludności niejednokrotnie gwałtownie spadała. Mieszkańcy wyspy pozostawili po sobie spuściznę kulturową, która jest słynna.
300-400 r. n.e. uważano za datę pierwszego zasiedlenia Wyspy Wielkanocnej, czyli mniej więcej w tym samym czasie, co przybycie pierwszych osadników na Hawaje. Jednak nowe wyniki datowania radiowęglowego pokazują, że Polinezja i Rapa Nui zostały zasiedlone między 700 a 1100 r. n.e.
Wyspa została najprawdopodobniej zasiedlona przez Polinezyjczyków, którzy przypłynęli na kajakach lub katamaranach z oddalonych o 3200 km (2000 mil) Wysp Markizy lub z oddalonych o 2600 km (1600 mil) Wysp Gambier (Mangareva). Kiedy kapitan Cook odwiedził wyspę, jeden z członków jego załogi, który był Polinezyjczykiem z Bora Bora, był w stanie porozumieć się z Rapa Nui.
Według ustnych tradycji spisanych przez misjonarzy w latach sześćdziesiątych XIX wieku, na wyspie istniał pierwotnie bardzo wyraźny system klasowy, z ariki, najwyższym wodzem, który miał ogromną władzę nad dziewięcioma innymi klanami i ich wodzami. Francuski nawigator, Jean-Francois de Galaup, comte de La Perouse, znalazł 2,000 ludzi na wyspie, kiedy przybył w 1786 roku. Wielki najazd niewolników z Peru w 1862 roku, po którym nastąpiła epidemia ospy, zmniejszył populację do zaledwie 111 osób w 1877 roku. Do tego czasu katoliccy misjonarze osiedlili się na Wyspie Wielkanocnej i rozpoczęli proces nawracania ludności na chrześcijaństwo, który zakończył się pod koniec XIX wieku. W 1888 roku Chile zaanektowało Wyspę Wielkanocną, dzierżawiąc znaczną część ziemi pod hodowlę owiec. Rząd chilijski mianował cywilnego gubernatora Wyspy Wielkanocnej w 1965 roku, a mieszkańcy wyspy stali się pełnoprawnymi obywatelami Chile.
Najwyższy wódz był najstarszym potomkiem, poprzez linie pierworodnych, legendarnego założyciela wyspy, Hotu Matu'a. Najbardziej widoczną częścią kultury było wykonywanie bardzo dużych posągów zwanych moai, które przedstawiały bóstwa przodków. Wierzono, że żywi mają związek ze zmarłymi, którzy dostarczają wszystkiego, czego potrzebują żywi. Większość osad znajdowała się na wybrzeżu i moai były wznoszone wzdłuż linii brzegowej, czuwając nad swoimi potomkami w osadach przed nimi, z plecami w kierunku świata duchów w morzu.
