Warren William Zevon (24 stycznia 1947 – 7 września 2003) był amerykańskim wokalistą rockowym, autorem tekstów piosenek i muzykiem, cenionym za ciemny, ironiczny humor i literackie, postaciowe teksty. Jego piosenki łączyły czarny humor, opowieści o outsiderach i czasem ostrą krytykę społeczną oraz polityczną. Napisał wiele utworów, które stały się rozpoznawalne zarówno w jego wykonaniu, jak i w interpretacjach innych artystów.

Kariera i najważniejsze utwory

Zevon zdobył największą popularność pod koniec lat 70. Jego najbardziej znany album to Excitable Boy (1978), z którego pochodzą takie przeboje jak „Werewolves of London”, „Lawyers, Guns and Money”, „Roland the Headless Thompson Gunner” i „Johnny Strikes Up the Band”. Wiele jego kompozycji wykonywali także inni artyści — przykłady to „Poor Poor Pitiful Me” (w wersji Lindy Ronstadt, która dotarła do Top 40), „Accidentally Like a Martyr”, „Mohammed's Radio”, „Carmelita” i „Hasten Down the Wind”.

Wielu uznanych muzyków otwarcie wyrażało swoje uznanie dla Zevona i współpracowało z nim lub nagrywało jego utwory, w tym Jackson Browne, Bruce Springsteen, Bob Dylan i Neil Young. Zevon często zapraszał do współpracy znanych instrumentalistów i wokalistów studyjnych, dzięki czemu jego płyty cechowały się wysokim poziomem wykonawczym.

Występy, covery i telewizja

Zevon od czasu do czasu nagrywał lub wykonywał piosenki na okładki innych twórców. Chętnie wykonywał utwory Boba Dylana (np. „Knockin' on Heaven's Door”) oraz Leonarda Cohena („First We Take Manhattan”). Był częstym gościem programów Davida Lettermana — najpierw w Late Night z Davidem Lettermanem, a później w Late Show z Davidem Lettermanem. Letterman kilkukrotnie występował z nim na scenie, m.in. w piosence „Hit Somebody! (The Hockey Song)” razem z Paulem Shafferem i członkami CBS Orchestra.

Styl i tematyka

Twórczość Zevona charakteryzowała się opowieściową formą, bogactwem postaci i czarnym humorem. Jego teksty często opisywały postaci marginalne, historyczne anegdoty, polityczne absurdy i moralne dylematy. W warstwie muzycznej łączył elementy rocka, folku i country, a jego wokal był ekspresyjny i wyrazisty.

Życie prywatne i problemy

Zevon prowadził życie pełne wzlotów i upadków. Wiele lat borykał się z alkoholizmem, przeszedł też kilka nieudanych małżeństw i rozwodów oraz miał epizody depresyjne, w tym próby samobójcze. Problemy osobiste i zdrowotne wpływały na jego twórczość, nadając jej często gorzki, autobiograficzny ton.

Ostatnie lata i śmierć

W 2003 roku u Zevona wykryto nieoperacyjnego międzybłoniaka opłucnej — ciężką i nieuleczalną chorobę nowotworową. Pomimo choroby kontynuował pracę nad muzyką; jego ostatni album, The Wind (2003), powstał przy udziale wielu przyjaciół i współpracowników ze świata muzyki. Płyta została wydana tuż przed jego śmiercią i przyniosła mu pośmiertne wyróżnienia oraz szerokie uznanie krytyków. Warren Zevon zmarł 7 września 2003 roku.

Dziedzictwo

Zevon pozostawił po sobie bogaty katalog piosenek, które do dziś są interpretowane i przypominane przez innych artystów. Jego wyjątkowe połączenie literackich tekstów, czarnego humoru i muzycznej wszechstronności uczyniło go postacią szanowaną w kręgach muzyki rockowej i singer–songwritera. Mimo że nigdy nie był gwiazdą wielkiego formatu komercyjnego, zyskał status artysty kultowego — cenionego przez kolegów po fachu i lojalnych słuchaczy.