Urho Kaleva Kekkonen (3 września 1900 - 31 sierpnia 1986) był prezydentem Finlandii w latach 1956-1982. Wcześniej był również premierem Finlandii.
Kekkonen urodził się w Pielavesi. Brał udział w fińskiej wojnie domowej. Studiował prawo, a następnie pracował w fińskiej tajnej policji. Sprzeciwiał się komunistom, a później faszystom.
Kekkonen został ministrem spraw wewnętrznych w 1937 roku, a następnie próbował zakazać działalności faszystowskiej partii IKL.
Po II wojnie światowej, w roku 1950 Kekkonen został pierwszym premierem Finlandii. Starał się utrzymać dobre stosunki ze Związkiem Radzieckim jak prezydent Juho Kusti Paasikivi.
Doktryna polityki zagranicznej ustanowiona przez Paasikiviego i Kekkonena, "linia Paasikivi-Kekkonena", miała na celu przetrwanie Finlandii jako niezależnego, suwerennego, demokratycznego i kapitalistycznego kraju w bezpośrednim sąsiedztwie Związku Radzieckiego.
Kekkonen został wybrany na prezydenta Finlandii w 1956 roku, po prezydencie Paasikivi. Starał się on utrzymać Finlandię jako kraj neutralny, co oznacza, że nie była ona częścią żadnego sojuszu wojskowego, jak NATO czy Układ Warszawski w warunkach zimnej wojny.
Urho Kekkonen przewodniczył podpisaniu w 1975 r. Helsińskich Porozumień Organizacji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie między krajami europejskimi, Stanami Zjednoczonymi i Związkiem Radzieckim.
Kekkonen zachorował w 1981 roku i zrezygnował z prezydentury.
Zmarł w 1986 roku, w wieku 86 lat.