Butch Goring — biografia kanadyjskiego hokeisty, czterokrotny mistrz NHL
Butch Goring — biografia kanadyjskiego hokeisty: czterokrotny zdobywca Pucharu Stanleya, trener i komentator NHL. Poznaj karierę i sukcesy legendy Islanders.
Robert Thomas "Butch" Goring (ur. 22 października 1949 r.) jest kanadyjskim emerytowanym hokeistą na lodzie. Rozegrał 16 sezonów w National Hockey League (NHL) dla Los Angeles Kings, New York Islanders i Boston Bruins. Jest czterokrotnym zdobywcą Pucharu Stanleya z drużyną Islanders. Od czasu przejścia na emeryturę jako zawodnik pełnił funkcję głównego trenera zarówno w Bruins jak i Islanders. Obecnie jest komentatorem telewizyjnym Islanders, u boku spikera Brendana Burke'a.
Wczesne lata i początek kariery
Robert "Butch" Goring urodził się 22 października 1949 roku. Zaczynał swoją przygodę z hokejem w juniorskich zespołach, rozwijając technikę i wszechstronność gry, które później uczyniły go cenionym zawodnikiem na poziomie profesjonalnym. Jako gracz występował na pozycji centra, gdzie wyróżniał się zdolnością do gry zarówno w ataku, jak i w obronie oraz skutecznością w wygrywaniu wznowień.
Kariera w NHL
Goring zadebiutował w lidze NHL pod koniec lat 60. i szybko zyskał reputację pracowitego i niezawodnego centra. Przez lata reprezentował barwy trzech klubów: Los Angeles Kings, New York Islanders oraz Boston Bruins. Największe sukcesy odniósł w barwach Islanders, z którymi sięgnął po cztery kolejne zwycięstwa w rozgrywkach o Puchar Stanleya — był ważnym ogniwem drużyny podczas ich dominacji na początku lat 80. Dzięki doświadczeniu i wyważonej grze Goring często pełnił rolę zawodnika kluczowego w fazie playoff, przyczyniając się do sukcesów zespołu nie tylko punktami, ale też defensywną postawą i stabilizacją formacji.
Styl gry i cechy zawodnika
Butch Goring był postrzegany jako dwustronny center — wyróżniał się dobrym czytaniem gry, skutecznymi podaniami oraz odpowiedzialnością w defensywie. Był ceniony za umiejętność gry w specjalnych formacjach, zwłaszcza w niszczeniu przewag przeciwnika (penalty killing) i w krytycznych momentach meczów. Jego doświadczenie i spokój w sytuacjach pod presją czyniły go ważnym ogniwem zespołowym.
Po zakończeniu kariery zawodniczej
Po zakończeniu kariery jako zawodnik Goring pozostał związany ze sportem — pracował jako trener i członek sztabów szkoleniowych, pełnił także role doradcze przy klubach. Zajmował się działalnością trenerską, współpracując z różnymi zespołami na poziomie NHL oraz w niższych ligach. Dodatkowo związał się z pracą w mediach sportowych i od wielu lat pojawia się w roli komentatora i eksperta, m.in. jako twarz transmisji telewizyjnych New York Islanders, gdzie występuje u boku Brendana Burke'a.
Dziedzictwo
Goring jest pamiętany jako zawodnik, który wniósł do zespołu stabilność, wszechstronność i doświadczenie niezbędne do sukcesów w fazie play-off. Jego udział w czterech zdobytych z rzędu Pucharach Stanleya z Islanders zapewnił mu trwałe miejsce w historii tego klubu oraz wśród znanych postaci epoki początku lat 80. Pozostał także cenionym komentatorem i osobą aktywnie zaangażowaną w środowisko hokejowe po zakończeniu kariery.
Statystyki kariery
Sezon regularny i playoffy
|
|
| Sezon regularny |
| Playoffy | ||||||||||
| Sezon | Zespół | Liga | GP | G | A | Pts | PIM | GP | G | A | Pts | PIM | ||
| 1965–66 | Winnipeg Rangers | MJHL | 3 | 0 | 0 | 0 | 0 | 3 | 0 | 1 | 1 | 0 | ||
| 1966–67 | Winnipeg Rangers | MJHL | 51 | 35 | 31 | 66 | 2 | 8 | 2 | 6 | 8 | 0 | ||
| 1967–68 | Zawody krajowe w Hull | Que-Sr. | 40 | 16 | 41 | 57 | 4 | - — | - — | - — | - — | - — | ||
| 1967–68 | Winnipeg Jets | MJHL | - — | - — | - — | - — | - — | 1 | 2 | 1 | 3 | 0 | ||
| 1967–68 | St. Boniface Mohawks | - — | - — | - — | - — | - — | 12 | 5 | 6 | 11 | 2 | |||
| 1968–69 | Winnipeg Jets | WCHL | 39 | 42 | 33 | 75 | 0 | - — | - — | - — | - — | - — | ||
| 1968–69 | Dauphin Kings | MC | - — | - — | - — | - — | - — | 12 | 8 | 8 | 16 | 5 | ||
| 1968–69 | Regina Pats | MC | - — | - — | - — | - — | - — | 2 | 2 | 3 | 5 | 0 | ||
| 1969–70 | Los Angeles Kings | 59 | 13 | 23 | 36 | 8 | - — | - — | - — | - — | - — | |||
| 1969–70 | Springfield Kings | 19 | 13 | 7 | 20 | 0 | - — | - — | - — | - — | - — | |||
| 1970–71 | Los Angeles Kings | NHL | 19 | 2 | 5 | 7 | 2 | - — | - — | - — | - — | - — | ||
| 1970–71 | Springfield Kings | AHL | 40 | 23 | 32 | 55 | 4 | 12 | 11 | 14 | 25 | 0 | ||
| 1971–72 | Los Angeles Kings | NHL | 74 | 21 | 29 | 50 | 2 | - — | - — | - — | - — | - — | ||
| Los Angeles Kings | NHL | 67 | 28 | 31 | 59 | 2 | - — | - — | - — | - — | - — | |||
| Los Angeles Kings | NHL | 70 | 28 | 33 | 61 | 2 | 5 | 0 | 1 | 1 | 0 | |||
| 1974–75 | Los Angeles Kings | NHL | 60 | 27 | 33 | 60 | 6 | 3 | 0 | 0 | 0 | 0 | ||
| 1975–76 | Los Angeles Kings | NHL | 80 | 33 | 40 | 73 | 8 | 9 | 2 | 3 | 5 | 4 | ||
| 1976–77 | Los Angeles Kings | NHL | 78 | 30 | 55 | 85 | 6 | 9 | 7 | 5 | 12 | 0 | ||
| 1977–78 | Los Angeles Kings | NHL | 80 | 37 | 36 | 73 | 2 | 2 | 0 | 0 | 0 | 2 | ||
| 1978–79 | Los Angeles Kings | NHL | 80 | 36 | 51 | 87 | 16 | 2 | 0 | 0 | 0 | 0 | ||
| Los Angeles Kings | NHL | 69 | 20 | 48 | 68 | 12 | - — | - — | - — | - — | - — | |||
| 1979–80 | New York Islanders* | NHL | 12 | 6 | 5 | 11 | 2 | 21 | 7 | 12 | 19 | 2 | ||
| New York Islanders* | NHL | 78 | 23 | 37 | 60 | 0 | 18 | 10 | 10 | 20 | 6 | |||
| New York Islanders* | NHL | 67 | 15 | 17 | 32 | 10 | 19 | 6 | 5 | 11 | 12 | |||
| New York Islanders* | NHL | 75 | 19 | 20 | 39 | 8 | 20 | 4 | 8 | 12 | 4 | |||
| 1983–84 | New York Islanders | NHL | 71 | 22 | 24 | 46 | 8 | 21 | 1 | 5 | 6 | 2 | ||
| New York Islanders | NHL | 29 | 2 | 5 | 7 | 2 | - — | - — | - — | - — | - — | |||
| 1984–85 | NHL | 39 | 13 | 21 | 34 | 6 | 5 | 1 | 1 | 2 | 0 | |||
| 1986–87 | Nova Scotia Oilers | AHL | 10 | 3 | 5 | 8 | 2 | - — | - — | - — | - — | - — | ||
| Liczby całkowite NHL | 1107 | 375 | 513 | 888 | 102 | 134 | 38 | 50 | 88 | 32 | ||||
* Mistrz Pucharu Stanleya
Międzynarodowa
| Rok | Zespół | Wydarzenia |
| GP | G | A | Pts | PIM |
| 1981 | CC | 7 | 3 | 2 | 5 | 4 |
Rekord trenerski
| Zespół | Rok | Sezon regularny | Po sezonie | ||||||
| G | W | L | T | OTL | Pts | Wykończenie | Wynik | ||
| 80 | 37 | 31 | 12 | - — | 86 | 3. w Adams | Przegrana w pierwszej rundzie | ||
| BOS | 1986–87 | 13 | 5 | 7 | 1 | - — | (85) | 3. w Adams | (zwolniony) |
| NYI | 1999–2000 | 82 | 24 | 48 | 9 | 1 | 58 | 5. w Atlantyku | Przegapione playoffy |
| NYI | 65 | 17 | 40 | 5 | 3 | (52) | 5. w Atlantyku | (zwolniony) | |
| Ogółem | 240 | 83 | 126 | 27 | 4 | ||||
Osiągnięcia zawodowe i fakty
- Zdobywca nagrody MJHL Hockey Ability and Sportsmanship Award (1967)
- Puchar Turnbulla (mistrzostwa MJHL) (1969)
- Puchar Caldera (mistrzostwa AHL) (1971)
- Zdobywca trofeum Billa Mastertona (1978)
- Zdobywca trofeum Lady Byng (1978)
- Wystąpił w NHL All-Star Game (1980)
- Zdobywca Trofeum Conna Smythe'a (1981)
- Mistrzowie Pucharu Stanleya (1980, 1981, 1982, 1983)
- Grał w Turnieju o Puchar Kanady w drużynie Kanady (1981)
- Mianowany sportowcem roku Manitoby (1981)
- Trener roku IHL (1995 i 1996)
- Mistrzostwo Turner Cup (IHL) (1995 i 1996)
- Jeden z pierwszych zawodników w lidze, który regularnie nosił kask.
- Ostatni aktywny gracz, który grał w latach 60.
- W 1992 roku został przyjęty do Galerii Sław i Muzeum Sportu Manitoby.
- "Honorowy Członek Hokejowej Galerii Sław Manitoby
Przeszukaj encyklopedię