704 Interamnia to bardzo duża asteroida pasa głównego. Naukowcy szacują, że jej średnica wynosi około 350 kilometrów, co czyni ją jedną z największych znanych planetoid. Jej średnia odległość od Słońca wynosi 3,067 (AU), co lokuje ją w zewnętrznej części pasa planetoid. Została odkryta 2 października 1910 roku przez Vincenzo Cerulli; nazwa pochodzi od łacińskiej nazwy miejscowości Teramo we Włoszech, gdzie pracował odkrywca. Jest piątą najcięższą planetoidą po Ceres, Vesta, Pallas i Hygiea, a naukowcy uważają, że stanowi około 2,0% masy całego pasa planetoid.
Orbita i ruch
Orbitalny okres Interamnii wynosi w przybliżeniu 5,37 roku ziemskiego (około 1 960–1 970 dni). Jej orbita jest osadzona w zewnętrznym pasie planetoid, z umiarkowaną ekscentrycznością i nachyleniem w stosunku do ekliptyki. Ruch tej planetoidy jest dobrze poznany dzięki obserwacjom astrometrycznym i wielokrotnym zjawiskom occultacji (zasłonięć gwiazd), które pomagają precyzyjnie określić parametry orbity i rozmiary.
Właściwości fizyczne
Interamnia ma stosunkowo niskie albedo (odbiciowość), co oznacza, że jej powierzchnia jest ciemna i prawdopodobnie bogata w węglowe, prymitywne materiały skalne. W klasyfikacjach spektralnych bywa zaliczana do typów pokrewnych C/F, typowych dla zachowanych, nie zróżnicowanych ciał pierwotnych. Obserwacje fotometryczne i obrazowanie przy użyciu dużych teleskopów oraz zjawiska occultacji wskazują, że kształt planetoidy jest zbliżony do kulistego, lecz z wyraźnymi nieregularnościami — nie jest ona idealnie sferyczna.
Okres rotacji Interamnii jest krótkookresowy (rzędu kilku godzin), a dokładne wartości okresu i orientacji osi rotacji ustalono dzięki analizie krzywych blasku. Nie stwierdzono dotychczas pewnych naturalnych satelitów tej planetoidy.
Badania i znaczenie naukowe
Interamnia jest obiektem zainteresowania astronomów zajmujących się formowaniem się Układu Słonecznego, ponieważ jej wielkość i skład chemiczny mogą dostarczać informacji o warunkach panujących w zewnętrznym pasie planetoid we wczesnym etapie historii Układu Słonecznego. Pomiar jej masy i rozkładu gęstości pomaga także w oszacowaniu całkowitej masy pasa planetoid oraz ocenie udziału największych ciał w jego dynamice.
Obserwacje
Interamnię obserwowano zarówno z ziemi, jak i za pomocą instrumentów orbitalnych. Dane z fotometrii, spektroskopii i occultacji dostarczają informacji o rozmiarach, albedo i składzie powierzchni. Przyszłe obserwacje, w tym wysokorozdzielcze obrazowanie i dalsze occultacje, pozwolą jeszcze lepiej określić kształt, topografię i wewnętrzną strukturę tej planetoidy.
Podsumowując, 704 Interamnia jest jednym z największych i najbardziej masywnych obiektów pasa planetoid. Jej badanie przyczynia się do zrozumienia historii i ewolucji materiału, z którego powstał nasz układ planetarny.