Brodawki są naroślami na skórze. Bardzo często przypominają masywne pęcherze. Zazwyczaj nacisk na brodawkę powoduje ból. Brodawki są wywoływane przez wirusy z rodziny HPV. Ponieważ istnieje wiele rodzajów wirusów z rodziny HPV, istnieje również wiele rodzajów kurzajek. W większości przypadków brodawki nie są niebezpieczne, ale mogą powodować silny ból.

Wirus infekuje komórki skóry; jeśli te komórki skóry przeniosą się na inne obszary, mogą tam wyrosnąć nowe brodawki. Brodawki zawierają tkankę, która łatwo krwawi. Krwawienie tej tkanki umożliwia rozprzestrzenianie się brodawki w inne miejsca. Ogólnie rzecz biorąc, kontakt z zakażoną tkanką powoduje rozprzestrzenianie się zakażenia.

Istnieją różne sposoby na pozbycie się kurzajek:

Rodzaje kurzajek

Najczęściej spotykane typy to:

  • Brodawki zwykłe – twarde, wypukłe guzki najczęściej na palcach i dłoniach.
  • Brodawki stóp (plantarne) – bolesne, płaskie, często z twardą tkanką i czarnymi punktami; przy chodzeniu powodują dyskomfort.
  • Brodawki płaskie – małe, liczne, gładkie grudki, często na twarzy i nogach; częste u dzieci i młodzieży.
  • Brodawki nitkowate (filiforme) – wąskie, wydłużone zmiany, zwykle wokół ust, nosa lub na szyi.
  • Kłykciny kończyste (brodawki narządów płciowych) – zmiany w okolicach genitaliów i odbytu; zwykle wywołane innymi typami HPV niż brodawki skórne.

Objawy

  • Zgrubiały guzek lub płaska grudka na skórze, często z chropowatą powierzchnią.
  • Ból przy ucisku (zwłaszcza w przypadku brodawek stóp).
  • Czarniejące punkciki wewnątrz brodawki (to zatkane naczynia krwionośne).
  • Wielokrotne, rozproszone zmiany (np. brodawki płaskie u dzieci).
  • W przypadku kłykcin – grudkowate, wilgotne zmiany w obrębie narządów płciowych.

Przyczyny (HPV) i czynniki ryzyka

Brodawki powoduje zakażenie wirusem HPV (human papillomavirus). Istnieje wiele typów HPV; niektóre powodują brodawki skórne, inne kłykciny genitalne, a niektóre są związane z ryzykiem raka (głównie w kontekście zakażeń narządów płciowych). Do zakażenia dochodzi przez bezpośredni kontakt skóra do skóry lub pośrednio przez zainfekowane przedmioty (np. ręczniki, przybory do pedikiuru).

Do czynników zwiększających ryzyko należą:

  • uszkodzona lub wilgotna skóra (np. pęknięcia naskórka);
  • kontakty z osobami zakażonymi; publiczne baseny i prysznice;
  • osłabiona odporność (choroby przewlekłe, leki immunosupresyjne);
  • wiek – dzieci i młodzież częściej mają brodawki;
  • zadrapania i drapanie brodawek, co ułatwia rozsiew wirusa po ciele.

Leczenie

Wiele brodawek ustępuje samoistnie w ciągu kilku miesięcy do kilku lat dzięki odpowiedzi układu odpornościowego. Jeśli wymagane jest leczenie (ból, rozległe zmiany, lokalizacja kosmetycznie problematyczna), lekarze stosują różne metody:

  • Preparaty z kwasem salicylowym (OTC) – dostępne bez recepty w postaci plastrów, żeli, kropli; działają przez zmiękczenie i złuszczenie zainfekowanej tkanki. Zalecenia: przed aplikacją namoczyć zmianę i delikatnie zetrzeć zrogowaciały naskórek.
  • Krioterapia (zamrażanie ciekłym azotem) – zabieg w gabinecie, powoduje uszkodzenie tkanki brodawki i jej odpadnięcie. Czasem wymaga kilku powtórek; może być bolesny i powodować pęcherze, przebarwienia lub blizny.
  • Kanntharidyna – środek nakładany w gabinecie, powodujący pęcherzowanie zmiany; stosowany głównie u dzieci.
  • Zabiegi chirurgiczne (wyłyżeczkowanie, elektrokoagulacja, laser) – usuwają zmianę natychmiast, ale niosą ryzyko bliznowacenia i wymagają znieczulenia miejscowego.
  • Immunoterapia – kremy (np. imikwimod) lub wstrzyknięcia alergenów/antygenów powodujące miejscową odpowiedź immunologiczną; stosowane przy opornych brodawkach
  • Środki domowe – popularne są okłady z taśmy klejącej (duct tape) lub naturalne preparaty. Dowody naukowe są mieszane; przy stosowaniu domowych metod należy zachować ostrożność (ryzyko podrażnień, zakażeń).

Wybór metody zależy od wieku pacjenta, lokalizacji, liczby zmian i preferencji. Leczenie brodawek narządów płciowych wymaga konsultacji z lekarzem ginekologiem, dermatologiem lub lekarzem chorób zakaźnych — tu stosuje się inne leki i procedury niż przy brodawkach skórnych.

Skutki uboczne i powtarzanie się zmian

  • Po każdym leczeniu istnieje ryzyko nawrotu – wirus może utrzymywać się w skórze nawet po usunięciu widocznej zmiany.
  • Możliwe działania niepożądane terapii: ból, pęcherze, przebarwienia (hipo- lub hiperpigmentacja) oraz blizny.
  • U dzieci lekarze często wybierają metody najmniej inwazyjne, bo brodawki mają dużą szansę na samoistne ustąpienie.

Zapobieganie

  • Unikać bezpośredniego kontaktu z brodawkami innych osób oraz nie dotykać własnych brodawek, by nie rozsiać zakażenia.
  • Nie dzielić ręczników, przyborów do pedikiuru, golarek i innych przedmiotów mających kontakt ze skórą.
  • Noszenie klapek w publicznych basenach i prysznicach.
  • Utrzymywać skórę suchą i zadbaną, opatrywać skaleczenia i zadrapania.
  • Szczepienie przeciw HPV — chroni przed wybranymi typami wirusa, które odpowiadają za kłykciny kończyste i niektóre nowotwory narządów płciowych; nie obejmuje jednak wszystkich typów wywołujących brodawki skórne.

Kiedy skonsultować się z lekarzem

  • gdy brodawki są bolesne, szybko się rozsiewają lub pojawiają się liczne zmiany;
  • gdy zmiana znajduje się w okolicy twarzy, narządów płciowych lub blisko paznokci;
  • jeśli domowe leczenie jest nieskuteczne lub powoduje podrażnienia;
  • u osób z osłabioną odpornością;
  • jeśli zmiana krwawi, zmienia kształt lub wygląd w sposób nietypowy (wtedy konieczne może być wykonanie biopsji).

Podsumowanie: Brodawki to powszechna, zwykle niegroźna dolegliwość wywoływana przez różne typy wirusa HPV. Wiele zmian ustępuje samoistnie, ale w przypadku bólu, rozległego zajęcia skóry lub braku poprawy warto skonsultować się z lekarzem i rozważyć jedną z dostępnych metod leczenia. Zachowanie zasad higieny i ostrożności ogranicza ryzyko zakażenia i rozprzestrzeniania się zmian.