Torwozaur był dużym mięsożernym dinozaurem, pochodzącym z Górnej Jury. Żył około 153 do 148 milionów lat temu w obecnym Kolorado i Portugalii.

Torwozaur, prawdopodobnie największy mięsożerca swoich czasów, był dużym, ciężkim, dwunożnym mięsożercą. Jego długość wzrosła do 9-11 metrów (30-36 stóp) i szacunkowa masa około 2 ton metrycznych (2,2 tony). Jego ręce i ramiona były mniej więcej średniej wielkości. Proporcjonalnie, Allozaur miał silniejsze ramiona, a T. rex miał malutkie ramiona.

Badania sugerują, że w paleośrodowisku tej części formacji Morrisonsa znajdowały się rzeki płynące z zachodu do dorzecza z olbrzymim, słonym jeziorem alkalicznym. W pobliżu znajdowały się rozległe tereny podmokłe. Skamieniałości z kamieniołomu Dry Mesa Dinosaur w zachodniej części Kolorado pokazują jeden z najbardziej zróżnicowanych zespołów kręgowców górnojuryjskich na świecie. W Suchym Kamieniołomie Mesa wydobyto resztki kiszonogów Apatozaur, Diplodocus, Barosaurus, Supersaurus, Dystylosaurus, Camarasaurus, Camptosaurus iguanodontid Camptosaurus oraz Allozaurus, Ceratosaurus i Ornitholestes, a także Dryosaurus i Stegosaurus.

Opis i budowa

Torwozaur miał masywną sylwetkę typową dla dużych teropodów jury: wydłużoną czaszkę z silnymi szczękami i ząbkowanymi zębami przystosowanymi do krojenia mięsa. Czaszka była długa i niska, z licznymi oknami (fenestrami) zmniejszającymi wagę kości, ale pozostawiającymi wystarczającą wytrzymałość do uderzeń i gryzienia. Ręce były stosunkowo duże jak na wielkiego drapieżnika jury i zakończone dużymi, zakrzywionymi pazurami — prawdopodobnie wykorzystywanymi do chwytania i rozdzierania ofiar.

Szacunki rozmiarów różnią się między gatunkami i okazami: długość podawana jest zwykle w przedziale 9–11 m, masa najczęściej szacowana na około 2–4 tony (w zależności od metody). Niektóre analizy sugerują, że nowsze i większe okazy, zwłaszcza z Europy, mogły osiągać większe rozmiary niż typowy materiał z Ameryki Północnej.

Odkrycie i gatunki

Pierwsze szczątki torwozaura opisano z formacji Morrison w Ameryce Północnej. Gatunek znany z tego kontynentu to Torvosaurus tanneri. Później w Europie, głównie w Portugalii (formacja Lourinhã), opisano dużą formę przypisywaną rodzajowi Torvosaurus — Torvosaurus gurneyi — która może być jednym z największych znanych megalosaurów. Opisy taksonomiczne i datowanie poszczególnych szczątków pomogły ustalić, że torwozaury były szeroko rozprzestrzenione w basenie północnoatlantyckim w późnej Jurze.

Systematyka

Torwozaur zaliczany jest do kladu tetanuran i klasyfikowany zwykle w obrębie Megalosauroidea / Megalosauridae — grupy bazalnych, dużych teropodów poprzedzających późniejsze, bardziej zaawansowane tetanury. Jego stosunki pokrewieństwa były przedmiotem badań, ale ogólnie uznaje się go za bliskiego przedstawiciela megalosaurów dużych rozmiarów.

Ekologia i zachowanie

  • Jako jeden z największych drapieżników swojej fauny, Torwozaur pełnił rolę drapieżnika szczytowego lub dużego padlinożercy — najpewniej polował na średniej wielkości roślinożerne dinozaury i młode osobniki dużych zauropodów, a także korzystał z padliny.
  • Współistniał z innymi teropodami takimi jak Allozaurus i Ceratosaurus, co sugeruje możliwość dzielenia się niszami pokarmowymi (np. różne preferencje ofiar, aktywność w różnych środowiskach lub różnice wielkościowe).
  • Paleoekologia miejsc takich jak Dry Mesa pokazywała zróżnicowane środowisko rzeczne, zalewowe i podmokłe z bogatą fauną roślinożerców, co mogło dostarczać dużej ilości dostępnego pokarmu dla drapieżników.

Znaczenie dla paleontologii

Torwozaur jest ważny dla zrozumienia ewolucji dużych drapieżnych megalosaurydów i dynamiki ówczesnych zespołów faunistycznych w późnej Jurze. Porównania szczątków z Ameryki Północnej i Europy pokazują, że te drapieżniki mogły osiągać imponujące rozmiary i miały zróżnicowaną morfologię, co świadczy o regionalnych adaptacjach i ewolucji równoległej w basenie północnoatlantyckim.

Otwarte pytania

Mimo licznych odkryć wciąż brakuje kompletnych okazów łączących wszystkie cechy anatomiczne — przez to dokładne parametry masy, zasięgu geograficznego i szczegóły zachowań żywieniowych pozostają przedmiotem badań. Nowe znaleziska zarówno w Ameryce Północnej, jak i w Europie pomagają stopniowo wypełniać luki w wiedzy o tym imponującym drapieżniku Jury.