Morska bitwa pod Artemesium miała miejsce w tym samym czasie, co bitwa pod Termopilami, w 480 r. p.n.e. Była częścią większej kampanii króla Persji Kserksesa przeciw Grekom i miała na celu powstrzymanie perskiej floty przed swobodnym operowaniem u wybrzeży Grecji kontynentalnej oraz zabezpieczenie ewentualnej ewakuacji ludności i sił greckich z zagrożonych rejonów.

Tło

Perska ekspedycja lądowo-morska wkroczyła na ziemie greckie na wielką skalę. Flota perska, którą Herodot szacuje na około 1 200 okrętów, przypłynęła w rejon północno-zachodniego wybrzeża Eubei (Eubea, starożytny Euboia), by wspomagać działania lądowe i kontrolować morskie szlaki zaopatrzenia. Grecy zebrały sojuszniczą flotę z polis morskich — przede wszystkim Aten, Sparty, Koryntu i innych — liczącą według źródeł klasycznych około 270–300 trier.

Siły i dowódcy

Dowództwo strony greckiej sprawowali m.in. Eurybiades (Sparta) jako naczelny strateg floty sprzymierzonych oraz wpływowy ateński wodz Themistokles, który odegrał kluczową rolę w późniejszych decyzjach strategicznych. Persowie działali pod ogólnym zwierzchnictwem Kserksesa; szczegółowe nazwiska dowódców morskich nie są w źródłach tak szeroko zestawione, pojawiają się jednak postacie takie jak Artemizja z Halikarnasu, która wyróżniła się odwagą w działaniach morskich.

Przebieg walk

Zbliżając się do Artemizjonu pod koniec lata, perska flota została dotknięta silną wichurą u wybrzeży Magnezji i straciła około jednej trzeciej ze swoich 1 200 okrętów — według relacji Herodota. Strat tych doświadczył głównie blok floty perskiej, co osłabiło jej przewagę liczebną.

Po przybyciu do Artemesium Persowie wysłali oddział około 200 okrętów wokół wybrzeża Eubei, próbując obejść pozycje Greków i zmusić ich do rozbicia się przed główną siłą. Ten oddział również napotkał sztorm i wiele okrętów zostało rozbitych lub uszkodzonych.

Główna akcja pod Artemesium rozegrała się po dwóch dniach mniejszych potyczek. Po serii starć nastąpiła decydująca bitwa trwająca cały dzień. Obie strony walczyły zaciekle — walka opierała się głównie na abordażach, taranowaniu i manewrach trier — i poniosły mniej więcej równe straty. Jednak mniejsza flota sprzymierzonych nie była w stanie dłużej prowadzić wykrwawiającej wymiany, ponieważ każde kolejne ubytki bardziej osłabiały ich możliwości obronne.

Po bitwie do aliantów dotarła wiadomość o klęsce wojsk sprzymierzonych pod Termopilami i o zajęciu przejścia przez wojsk lądowych Persów. Plan zakładał utrzymanie zarówno Termopil, jak i pozycji morskich przy Artemesium, by zablokować dalszy postęp wroga. Po utracie Termopil i w obliczu rosnących strat floty alianci — za radą Themistoklesa i za zgodą Eurybiadesa — zdecydowali się wycofać ku cieśninie Salaminy, by tam podjąć dalszą walkę w korzystniejszych warunkach.

Skutki i znaczenie

Wycofanie sprzymierzonych z Artemesium umożliwiło Persom opanowanie Beocji (Boeotii) i zajęcie ewakuowanych wcześniej Aten. Mimo to Persowie, pragnąc rozstrzygającego zwycięstwa nad grecką flotą, wszczęli pościg i zaangażowali się później w bitwę, która okazała się decydująca — bitwie pod Salaminą pod koniec 480 r. to zwycięstwo floty sprzymierzonych miało istotny wpływ na dalszy przebieg wojny i zahamowanie ekspansji perskiej w Grecji.

Źródła i uwagi

Głównym źródłem informacji o bitwie pod Artemesium pozostaje Herodot. Liczby i szczegóły taktyczne w relacjach starożytnych bywają przedmiotem dyskusji wśród współczesnych historyków — zwłaszcza co do wielkości floty Persów i dokładnej liczby strat. Niemniej Artemesium jest uważane za ważny epizod kampanii 480 r. p.n.e., pokazujący zarówno odwagę greckich załóg, jak i strategiczne konsekwencje koordynacji działań morskich i lądowych.