Katastrofa promu kosmicznego Challenger (1986) — przyczyny i skutki
Katastrofa Challengera 1986 — analiza przyczyn (awaria O-ringu) i skutków dla NASA: dochodzenia, zmiany w programie kosmicznym oraz pamięć o siedmiu członkach załogi.
Katastrofa promu kosmicznego Challenger miała miejsce 28 stycznia 1986 roku. Należący do NASA prom kosmiczny Challenger wystartował z Kompleksu Startowego 39B w Centrum Kosmicznym Kennedy’ego (Floryda) o godzinie 11:38 czasu wschodniego (EST) i rozpadł się 73 sekundy po starcie. Zginęło wszystkich siedmiu członków załogi. Był to 25. lot wahadłowca kosmicznego.
Przebieg katastrofy
W krótkim filmie z lotu widać, że około 73. sekundy po oderwaniu od wyrzutni pojawiła się smuga płomieni przy łączeniu prawego solid rocket booster z zewnętrznym zbiornikiem paliwa. Podczas lotu z O-ringu wydostały się gorące gazy, które spowodowały jego pęknięcie, a następnie doprowadziły do przetarcia struktury zbiornika zewnętrznego i gwałtownego rozpadu pojazdu. Fragmenty wahadłowca spadły do Atlantyku blisko wybrzeża Florydy; wszyscy członkowie załogi zginęli w wyniku katastrofy i rozpadu pojazdu.
Przyczyny techniczne
Oficjalne dochodzenia wykazały, że bezpośrednią przyczyną tragedii była niewłaściwie działająca uszczelka typu O-ring w strefie łączenia segmentów prawego SRB. W niskich temperaturach panujących w dniu startu (około −2 °C) materiały uszczelniające straciły elastyczność i nie dopałyczowały połączenia, co umożliwiło wyciek gorących gazów. Przebicie i płomień skierowany w stronę zewnętrznego zbiornika paliwa spowodowały naruszenie jego konstrukcji i rozpad całego systemu aerodynamicznego.
Dochódzenie — Komisja Rogersa i wnioski
Po katastrofie prezydent Ronald Reagan powołał niezależną komisję śledczą, znaną jako Komisja Rogersa. W skład komisji weszli m.in. przewodniczący William P. Rogers oraz fizyk Richard Feynman, który w czasie publicznego przesłuchania wykonał prosty eksperyment pokazujący, jak O-ring traci sprężystość w niskich temperaturach. Dochodzenie ujawniło nie tylko defekt konstrukcyjny (wrażliwość uszczelnienia na temperaturę i niewystarczające zabezpieczenia), lecz także błędy organizacyjne i zarządcze: ostrzeżenia inżynierów firmy Morton Thiokol (producent SRB) zostały zignorowane lub niedostatecznie wzięte pod uwagę przez menedżerów NASA, a presja na dotrzymanie harmonogramu startów przyczyniła się do ryzykownej decyzji o uruchomieniu misji.
Skutki i zmiany w programie wahadłowców
- Wstrzymanie lotów programu wahadłowców na około dwa i pół roku — aż do misji STS-26 (Discovery) we wrześniu 1988 roku.
- Przeprojektowanie łączeń segmentów SRB (m.in. poprawione uszczelnienia O-ring, dodanie nowego systemu uszczelniającego i zmian konstrukcyjnych w strefie łączenia) oraz wprowadzenie dodatkowych testów i procedur kontroli jakości.
- Zmiany w kulturze bezpieczeństwa NASA: większy nacisk na słuchanie inżynierów, formalizację procesu zgłaszania obaw technicznych i niezależne przeglądy ryzyka.
- Rezygnacja z programu „nauczyciel w kosmosie” (Teacher in Space) w formie przewidzianej przed katastrofą oraz zwiększenie środków ostrożności przy programach z udziałem osób cywilnych.
Załoga lotu STS-51-L
- Francis R. "Dick" Scobee — dowódca
- Michael J. Smith — pilot
- Ronald McNair — specjalista misji
- Ellison Onizuka — specjalista misji
- Judith Resnik — specjalista misji
- Gregory Jarvis — specjalista ładunku
- Christa McAuliffe — specjalistka ładunku, nauczycielka wybrana w ramach programu "Teacher in Space"
Pamięć i dziedzictwo
Katastrofa Challengera stała się ważnym punktem zwrotnym w historii lotów kosmicznych — przyczyniła się do zmian technicznych, organizacyjnych i kulturowych w NASA oraz szerzej w przemyśle kosmicznym. Ofiary katastrofy są upamiętnione na licznych pomnikach i tablicach pamiątkowych, a ich los przypomina o cenie bezpieczeństwa i konieczności rzetelnej analizy ryzyka w lotach załogowych.
Challenger zaczyna się rozpadać
Problemy przed startem
Rano, w dniu startu promu kosmicznego, było niezwykle zimno. Inżynierowie argumentowali, że Challenger nie powinien wystartować, ponieważ temperatura wynosiła 31 °F (-1 °C; 273 K), a O-Ringi nie mogły dobrze uszczelnić, jeśli temperatura była poniżej 53 °F (12 °C; 285 K). Dowódcy NASA nie zgodzili się i powiedzieli, że zapasowy O-ring będzie działał. Później okazało się, że się mylili. Temperatura była tak niska, że z niektórych części platformy startowej zwisały sople.
Rozbicie pojazdu
Nieco ponad minutę po starcie silniki zwiększyły moc, aby wytworzyć jak największą siłę ciągu (tzw. throttling). Kontrolerzy lotu poinformowali załogę wahadłowca, że status lotu to "go" w fazie throttlingu. Dowódca lotu, Dick Scobee, odpowiedział: "Zrozumiałem, startujemy z przepustnicą. "Jednak w 72 sekundy po starcie, prawy booster oderwał się od jednej z części mocujących zbiornik zewnętrzny. Właśnie wtedy Challenger nagle zszedł z zamierzonego toru lotu, co mogło być odczuwalne przez załogę. Pół sekundy później Smith wypowiedział ostatnie słowa, które wychwycił rejestrator przeznaczony do zapisu wszystkich interakcji w strefie załogi wahadłowca podczas lotu: "Uh oh... ". Smith mógł zareagować na informację komputera wahadłowca, że silniki poruszają się szybko, aby skompensować luźne wspomaganie, bezużytecznie próbując przywrócić wahadłowiec na zaplanowaną ścieżkę.
Niewiele wiadomo o tym, co działo się w ciągu kilku minut po rozbiciu. Kabina załogi była jeszcze nienaruszona, gdy zaczęła spadać. Oficjalny raport na temat katastrofy mówi, że załoga przeżyła pierwsze załamanie i co najmniej trzy osoby pozostały przy życiu. Byli oni w stanie poruszyć przełącznikami, które wymagały ściągnięcia osłony przed ich poruszeniem, prawdopodobnie gdy próbowali odzyskać kontrolę nad statkiem. Kabina załogi nie miała żadnego rodzaju spadochronu i roztrzaskała się o ocean po tym, jak spadała przez 2 minuty i 45 sekund z prędkością około 207 mil na godzinę (333 kilometrów na godzinę). Każda załoga, która mogła przeżyć pierwsze rozbicie, zginęła natychmiast z siłą ponad 200 razy większą niż normalna grawitacja. To tak, jakby od zera przejść do ponad 4 400 mil na godzinę (7 100 kilometrów na godzinę), a następnie zwolnić z powrotem do zera, a wszystko to w ciągu sekundy.
Śledztwo
Wielu ludzi chciało wiedzieć, dlaczego Challenger eksplodował. Prezydent Ronald Reagan poprosił o raport na temat katastrofy. Nazywano go Raportem Komisji Rogersa i został on napisany przez grupę astronautów, naukowców i inżynierów. Ustalili oni, co się stało i dlaczego Challenger eksplodował. Raport mówił, że ludzie odpowiedzialni w NASA nie słuchali inżynierów, którzy mówili, że O-ringi nie były bezpieczne; i że czasami ludzie odpowiedzialni myśleli, że części wahadłowca były dobrze wykonane, gdy nie były. Napisali również, że NASA czasami robiła niebezpieczne rzeczy, ponieważ ludzie byliby wściekli, gdyby starty wahadłowców były opóźnione.
Tam być żadny wahadłowiec lot podczas gdy the raport napisać. Po tym jak raport został napisany, NASA musiała być bardziej ostrożna na wiele różnych sposobów.
Powiązane strony
Pytania i odpowiedzi
P: Co się stało 28 stycznia 1986 roku?
A: 28 stycznia 1986 r. prom kosmiczny NASA Challenger rozpadł się 73 sekundy po starcie i zginęło wszystkich siedmiu członków załogi.
P: Ile lotów odbył Space Shuttle przed katastrofą?
O: Przed katastrofą Space Shuttle odbył 25 lotów.
P: Co spowodowało eksplozję promu kosmicznego Challenger?
O: Przyczyną eksplozji była część zwana O-ringiem, która pękła w prawym wspomagaczu rakietowym. Podczas lotu gorące gazy wydostały się z tego O-ringu i spowodowały jego pęknięcie.
P: Na jak długo po tym zdarzeniu wahadłowce przestały latać?
O: Po tym incydencie wahadłowce przestały latać na dwa i pół roku.
P: Co to jest O-ring?
O: O-ring to mechaniczna uszczelka w kształcie pierścienia, która jest stosowana jako uszczelnienie pomiędzy dwoma lub więcej częściami w celu zapobieżenia wyciekowi lub wydostaniu się płynu lub gazu.
P: Gdzie znajdował się O-ring w promie kosmicznym Challenger?
O: O-ring znajdował się na prawym silniku wspomagającym rakietę nośną promu kosmicznego Challenger.
Przeszukaj encyklopedię