Morze Baffina: morze marginalne między Wyspą Baffina a Grenlandią

Położenie i połączenia wodne

Morze Baffina bywa klasyfikowane jako morze marginalne (zobacz klasyfikację) północnej części Atlantyku (Ocean Atlantycki). Graniczy bezpośrednio z Wyspą Baffina (Wyspa Baffina) oraz z wybrzeżem Grenlandii (Grenlandia). Główne drogi wodne łączące ten akwen z innymi częściami oceanu to Cieśnina Davisa (Davis Strait) prowadząca ku południowi i Morze Labradorskie (Labrador Sea); ku północy obszar łączy się z Oceanem Arktycznym przez cieśninę Nares (Nares Strait).

Hydrografia i warunki klimatyczne

Hydrologia Morza Baffina jest kształtowana przez wymianę mas wodnych pomiędzy Atlantykiem i Arktyką oraz przez prądy przybrzeżne i sezonową cyrkulację lodu. Akwen cechuje się długim okresem zamarzania, a większość powierzchni pokryta jest lodem morskim przez znaczną część roku. W sezonie letnim powstają otwarte prześwity i tzw. leads, lecz na wodach występuje również dużo dryfującego lodu (lód dryfujący) oraz liczne góry lodowe odrywające się od lodowców grenlandzkich (góry lodowe). Warunki te wpływają na temperaturę, zasolenie i produktywność biologiczną regionu.

Przyroda i znaczenie ekologiczne

Morze Baffina jest istotnym obszarem dla fauny arktycznej. W jego wodach i w sąsiednich rejonach bytują wieloryby, w tym narwal i beluga, oraz inne ssaki morskie jak foki i morsy. Liczne gatunki ptaków morskich korzystają z tego akwenu jako miejsca żerowania i migracji. Przybrzeżne ekosystemy wspierają populacje ryb charakterystycznych dla arktycznych wód, a także plankton, który stanowi podstawę sieci troficznej. Ze względu na sezonowe nagromadzenia kry i gór lodowych, obszar ma szczególne znaczenie jako siedlisko oraz korytarz migracyjny dla wielu gatunków.

Historia zasiedlenia i badania

Wybrzeża Morza Baffina były zamieszkałe od stuleci: badania archeologiczne wskazują na obecność kultury Dorset około 500 roku p.n.e., a następnie osiedlenie przez ludność Thule i przodków współczesnych Inuitów (historia ludności). Europejczycy zaczęli badać region pod koniec XVI wieku (około 1585), a jeden z pierwszych szczegółowych opisów sporządził angielski żeglarz William Baffin w 1616 roku, od którego pochodzi nazwa akwenu i wyspy. Współcześnie przybrzeżne społeczności Inuitów nadal wykorzystują zasoby morskie, a region jest przedmiotem intensywnych badań naukowych.

Nawigacja, zasoby i wyzwania

Przez większość roku żegluga w Morzu Baffina jest utrudniona przez pokrywę lodową i dryfujące góry lodowe, co ogranicza dostęp i zwiększa ryzyko dla jednostek pływających. Zmiany klimatu wpływają na sezonowość lodu, co z jednej strony otwiera krótsze okna na żeglugę i badania, a z drugiej zwiększa nieprzewidywalność warunków. Region jest też przedmiotem zainteresowania z powodu zasobów naturalnych i znaczenia rybackiego, jednak eksploatacja wymaga uwzględnienia środowiskowych i społecznych skutków.

Sejsmiczność

W obrębie Morza Baffina zanotowano zjawiska sejsmiczne. Najbardziej znane jest trzęsienie ziemi z 1933 roku o magnitudzie około 7,3, którego epicentrum znajdowało się w tym rejonie (epicentrum). To wydarzenie uznawane jest za jedno z najsilniejszych udokumentowanych na północ od koła podbiegunowego (północ od kręgu polarnego).

Badania naukowe i ochrona

Morze Baffina jest przedmiotem wielodyscyplinarnych badań: oceanografii, badań lodu morskiego, ekologii, geofizyki i zmian klimatu. Monitoring pokrywy lodowej oraz obserwacje biologiczne pomagają oceniać skutki ocieplenia i zmiany habitatu dla gatunków arktycznych. Niektóre obszary przybrzeżne objęte są formami ochrony, a współpraca międzynarodowa i z lokalnymi społecznościami odgrywa ważną rolę w zarządzaniu zasobami i badaniach.

• Główne cechy: morze marginalne, długotrwałe pokrycie lodowe, obecność gór lodowych.
• Połączenia wodne: Cieśnina Davisa, Morze Labradorskie, Cieśnina Nares.
• Historia: zasiedlenie przez kultury Dorset i Thule; europejskie eksploracje XVI–XVII w.

Więcej informacji można znaleźć w publikacjach naukowych i w materiałach regionalnych instytucji badawczych, uwzględniając język lokalny (Inuktitut), klasyfikacje morskie (klasyfikacje) oraz atlasy oceanograficzne (atlasy).