Zatoka Baffina (Inuktitut: Saknirutiak Imanga,) jest morzem marginalnym północnego Oceanu Atlantyckiego. Znajduje się pomiędzy Wyspą Baffina a południowo-zachodnim wybrzeżem Grenlandii. Łączy się z Atlantykiem przez Cieśninę Davisa i Morze Labradorskie. Węższa cieśnina Nares łączy Zatokę Baffina z Oceanem Arktycznym.
Ludzie żyli w rejonie zatoki od około 500 roku p.n.e. Najpierw byli to Dorsetowie, a potem Thule i Eskimosi. Europejczycy dotarli do niej w 1585 roku. William Baffin szczegółowo opisał zatokę w 1616 roku. To właśnie od niego zatoka i wyspa wzięły swoją nazwę. Ludzie nie mogą podróżować po zatoce przez większość roku z powodu pokrywy lodowej i dużej ilości pływającego lodu oraz gór lodowych na otwartych obszarach.
Zatoka Baffina była epicentrum trzęsienia ziemi o magnitudzie 7,3 w 1933 roku. Jest to największe znane trzęsienie ziemi na północ od koła podbiegunowego.


