Dzieje Apostolskie (grec. Praxeis Apostolon) to księga Biblii, która obecnie jest piątą w Nowym Testamencie. Często nazywana jest po prostu Dziejami Apostolskimi.
Dzieje Apostolskie opowiadają historię wczesnochrześcijańskiego kościoła, ze szczególnym uwzględnieniem posługi Dwunastu Apostołów i Pawła z Tarsu. Wczesne rozdziały w Jerozolimie opisują zmartwychwstanie Jezusa, Jego wniebowstąpienie, dzień Pięćdziesiątnicy i początek posługi Dwunastu Apostołów. Późniejsze rozdziały relacjonują nawrócenie Pawła, jego posługę, a w końcu jego aresztowanie i uwięzienie oraz podróż do Rzymu.
Większość ludzi uważa, że autor Dziejów Apostolskich napisał również Ewangelię Łukasza, ponieważ Dz 1:1 odnosi się do "dawnego traktatu, który sporządziłem, Teofilu, o wszystkim, co Jezus zaczął czynić i nauczać". Tradycyjny pogląd głosi, że obie księgi zostały napisane ok. 60 r. przez towarzysza Pawła o imieniu Łukasz. Wielu teologów nadal tak uważa. Niektórzy jednak uważają, że księgi te zostały napisane przez nieznanego autora w późniejszym czasie, gdzieś pomiędzy 80 a 150 rokiem.

