Pseudoskorpion (lub skorpion książkowy) to drobny przedstawiciel pajęczaków. Zazwyczaj mierzy od 2 do 8 milimetrów (0,079 do 0,315 cala), chociaż niektóre gatunki są większe — największym znanym gatunkiem jest Garypus titanius z Wyspy Wniebowstąpienia, osiągający do 12 milimetrów (0,47 cala). Mimo nazwy przypominającej skorpiona, są od nich wyraźnie różne: nie mają wydłużonego odwłoka ani żądła.

Budowa i cechy morfologiczne

Pseudoskorpiony mają spłaszczone ciało i charakterystyczne, silnie rozwinięte pedipalpów zakończone szczypcami (chelae), którymi chwytają i przytrzymują ofiarę. W przedniej części ciała znajdują się szczękoczułki (chelicery), z których u niektórych gatunków wydzielana jest jedwabista substancja służąca do budowy kokonu jajowego i schronień. W pedipalpach znajdują się także gruczoły jadowe — używane do unieruchamiania ofiary, ale nieszkodliwe dla ludzi. Oczy mogą być dobrze rozwinięte lub w ogóle ich brakować — zależy to od gatunku i środowiska życia.

Gdzie występują i jakie mają środowisko

Pseudoskorpiony występują na całym świecie i zasiedlają bardzo różnorodne środowiska: pod korą drzew, w ściółce leśnej, pod kamieniami, w jaskiniach, w norkach innych zwierząt, a także w budynkach (stąd nazwa "skorpion książkowy" — niektóre gatunki można spotkać w domach, bibliotekach i magazynach). Niektóre rodzaje, jak Garypus, zasiedlają strefę przypływów morskich i wybrzeża.

Pokarm i zachowanie łowieckie

Pseudoskorpiony są drapieżnikami polującymi na drobne bezkręgowce. Żywią się m.in.:

Dzięki tym zwyczajom są pożyteczne dla ludzi, gdyż pomagają kontrolować populacje szkodników w domach i magazynach. Polowanie polega na wykryciu ofiary czuciowo (np. za pomocą włosków czuciowych) i unieruchomieniu jej szczypcami, a następnie wprowadzeniu toksyny z gruczołów pedipalpalnych.

Rozród, rozwój i zachowania społeczne

Rozmnażanie jest specyficzne: samiec często wykonuje skomplikowany "taniec godowy", a następnie odkłada spermatofor (pakiet nasienia) na podłożu; samica pobiera go i zapładnia. Jaja składane są do jedwabistego kokonu, który samica nosi przy brzuchu i pilnuje. Młode pozostają z matką przez pewien czas — w wielu gatunkach do momentu uzyskania przez nie około miesiąca. Rozwój obejmuje kilka stadiów niedojrzałych (protonimfa, deutonymfa, tritonymfa), a czas życia dorosłego może sięgać kilku lat.

Rozprzestrzenianie się (phoresy) i ukryte życie

Wiele pseudoskorpionów korzysta z phoresy — przyczepia się do większych owadów (np. much, chrząszczy, motyli) lub innych zwierząt, aby przemieścić się na duże odległości. Przyczepiają się za pomocą szczypiec i po dotarciu do nowego miejsca schodzą i osiedlają się. Dzięki temu łatwiej kolonizują nowe siedliska, unikanie izolacji genetycznej.

Znaczenie ekologiczne i stosunek do ludzi

Pseudoskorpiony są pożyteczne — regulują populacje drobnych bezkręgowców, w tym owadów uważanych za szkodniki. Są całkowicie nieszkodliwe dla ludzi: nie posiadają żądła, a jad z pedipalpów jest zbyt słaby, by wyrządzić krzywdę człowiekowi. Zwykle pozostają niezauważone ze względu na niewielkie rozmiary i skryty tryb życia.

Bioróżnorodność i zapis kopalny

Dotychczas opisano ponad 3300 zarejestrowanych gatunków pseudoskorpionów rozmieszczonych w wielu rodzinach i rodzajach. Najstarsze znane skamieniałości pseudoskorpionów pochodzą sprzed około 380 milionów lat z okresu dewońskiego, co świadczy o długiej ewolucyjnej historii tej grupy.

Jak obserwować i chronić pseudoskorpiony

Jeśli ktoś chce je obserwować, warto szukać pod kawałkami kory, wśród liści, pod kamieniami lub w starych książkach i zakamarkach domów. Unikanie intensywnych oprysków i nadmiernego sprzątania (np. całkowitego usuwania ściółki) sprzyja utrzymaniu populacji tych pożytecznych drapieżników. Nie trzeba podejmować działań zwalczających — pseudoskorpiony nie są szkodnikami i zwykle same regulują swoje liczebności.