MG 34 (Maschinengewehr 34) — niemiecki karabin maszynowy ogólnego przeznaczenia

MG 34 — niemiecki karabin maszynowy z 1934 r., kal. 7,92×57 mm Mauser; uniwersalna broń wsparcia piechoty — konstrukcja, historia i taktyczne zastosowania.

Maschinengewehr 34, lub MG 34, był karabinem maszynowym ogólnego przeznaczenia. Został opracowany w nazistowskich Niemczech. Po raz pierwszy został wyprodukowany i przyjęty do uzbrojenia w 1934 roku. Po raz pierwszy został przekazany żołnierzom w 1935 roku. Strzelał nabojem 7,92 x 57 mm Mauser.

Został on zaprojektowany tak, aby mógł być lekkim karabinem maszynowym i mógł robić również inne rzeczy. Był to wczesny przykład pistoletu maszynowego ogólnego przeznaczenia. Gdy jest on używany jako lekki karabin maszynowy, można do niego przymocować dwójnóg. Jeśli jest używany do innych celów, jest umieszczany na statywie i zasilany z pasa. W walce najczęściej używano wersji z dwójnogiem. W ten sposób MG 34 stał się bronią wsparcia piechoty. Później, MG 34 zaczęto używać w mniejszym stopniu na rzecz MG 42.

Konstrukcja i cechy

MG 34 to niesamowicie wszechstronna i precyzyjnie wykonana konstrukcja jak na ówczesne standardy. Był to karabin maszynowy działający z otwartego zamka, wykorzystujący mechanizm odrzutowo-zwalniający (short recoil) oraz zamek zatrzaskowy. Do istotnych cech należą:

• Szybkostrzelność: wysoka cykliczna szybkostrzelność, w praktyce rzędu około 800–900 strz./min, co dawało dużą gęstość ognia.
• Szybkozminny luf: możliwość szybkiej wymiany lufy podczas intensywnego ognia, co zwiększało możliwości prowadzenia długotrwałego ognia zaporowego.
• System zasilania: zasilanie taśmowe (metalowe ogniwa, tzw. gurt) oraz możliwość użycia specjalnego bębna-magazynka (trommel) o pojemności 75 naboi — dawało to elastyczność prowadzenia ognia.
• Chłodzenie: chłodzenie powietrzem; przy długotrwałym ogniu wymagane były przerwy i wymiany luf.
• Mobilność: konstrukcja przewidywała łatwe przenoszenie i montowanie na dwójnogu bądź statywie, a także adaptację do stanowisk pojazdowych i montażu jako broń współosiowa lub przeciwlotnicza w niektórych wersjach.

Użytkowanie i taktyka

W praktyce MG 34 pełniło rolę głównego ręcznego karabinu maszynowego w oddziałach piechoty. Tryb użycia zależał od zadania:

• Jako lekki karabin maszynowy – obsługiwane przez jednego lub dwóch żołnierzy, zamontowane na dwójnogu, stosowane do wsparcia ogniowego zespołów piechoty.
• Jako karabin maszynowy średniego wsparcia – zainstalowane na trójnogu/statywie, zasilane z pasa, używane do prowadzenia ognia ciągłego i zaporowego na większe odległości.
• W wersjach pojazdowych i lotniczych – stosowane jako broń pokładowa, często z drobnymi modyfikacjami montażowymi.

Zalety i ograniczenia

Do głównych zalet MG 34 należały: duża precyzja wykonania, wysoka szybkostrzelność, uniwersalność zastosowań oraz możliwość szybkiej zmiany lufy. Dzięki temu MG 34 umożliwiał zarówno wsparcie bezpośrednie, jak i prowadzenie ognia zasłonowego z pozycji stałych.

Głównymi ograniczeniami były skomplikowana i kosztowna produkcja oraz wrażliwość konstrukcji na zabrudzenia przy dłuższej eksploatacji w trudnych warunkach. To spowodowało, że w kolejnych latach Niemcy dążyli do upraszczania konstrukcji — stąd rozwój i powszechniejsze wprowadzenie MG 42, który był tańszy w produkcji i posiadał jeszcze wyższą szybkostrzelność.

Historia bojowego zastosowania

MG 34 było szeroko używane przez Wehrmacht i inne formacje niemieckie w czasie II wojny światowej — od kampanii europejskich po front wschodni i afrykański. Używano go także po wojnie w różnych krajach, często do czasu wymiany na nowsze konstrukcje. Dzięki swojej wszechstronności i skuteczności stał się jednym z najlepiej rozpoznawalnych karabinów maszynowych okresu międzywojennego i wojennego.

Podsumowanie

MG 34 to przełomowy przykład koncepcji karabinu maszynowego ogólnego przeznaczenia — łączący mobilność lekkiego karabinu maszynowego z możliwością prowadzenia długotrwałego ognia ze stanowiska. Choć z czasem został częściowo zastąpiony przez prostszy i tańszy w produkcji MG 42, MG 34 pozostaje symbolem zaawansowanej niemieckiej myśli technicznej z lat 30. i 40. XX wieku.

Historia

MG 34 był używany jako główny niemiecki karabin maszynowy w latach 30-tych. Pozostał on głównym czołgowym i przeciwlotniczym karabinem maszynowym. Miał być zastąpiony przez MG 42. Jednak nie było wystarczającej ilości MG 42. Niemieckie Siły Zbrojne nadal chciały, aby produkowano MG 34. Był on produkowany aż do końca II wojny światowej w 1945 roku. Jednak Niemieckie Siły Zbrojne chciały mieć więcej MG 34 niż można było wyprodukować.

MG 34 został zaprojektowany przez Mauser Werke. Powstał na bazie Solothurn 1930 (MG 30). Solothurn został opracowany przez Rheinmetall. Zaczęto go używać w Szwajcarii.

MG 34 zaczęto produkować od razu. Był on używany we wszystkich niemieckich siłach zbrojnych, a nawet przez policję. W momencie wprowadzenia do służby był to pierwszy karabin maszynowy ogólnego przeznaczenia. Jednak produkcja MG 34 trwała długo, był on drogi i trudny do wykonania. Niemcy w końcu zaczęli używać broni, na którą nie było ich stać. Jednak, ponieważ potrzebowali tak wielu egzemplarzy, nadal ją produkowano.

Niektóre MG 34 przekazane chińskim siłom nacjonalistycznym były używane zarówno podczas II wojny światowej, jak i chińskiej wojny domowej.

Żołnierze niemieccy z MG 34 we Francji, 1944 r.

Charakterystyka

MG 34 mógł używać naboju 7,9 mm zarówno z magazynków jak i z taśmy.

Lufa MG 34 została zaprojektowana w taki sposób, aby można ją było szybko wymienić w celu utrzymania chłodu w broni. Wymiana lufy trwała zaledwie kilka sekund, gdy dokonywał jej dobrze wyszkolony strzelec. Jednak podczas wymiany lufy była ona bardzo gorąca. Strzelec wymieniający lufę musiał nosić rękawicę azbestową, aby chronić swoje ręce podczas wymiany lufy.

MG 34 posiadał specjalny spust. Był on podzielony na dwie części. Dawała ona ogień selektywny. Naciśnięcie górnej części spustu powodowało ogień półautomatyczny. Przytrzymanie dolnej części spustu dawało ogień w pełni automatyczny.

Kiedy MG 34 był używany jako lekki karabin maszynowy, używano go z dwójnogiem. Z dwójnogiem ważył zaledwie 11,5 kg (25,4 lb).

MG 34 łatwo się łamał, jeśli był używany w brudzie lub kurzu.

MG 34 mógł być przenoszony przez oddział piechoty i strzelał z dwójnogu. Można go było również umieścić na trójnogu i prowadzić długotrwały ogień. Był chłodzony powietrzem.

Przeciwlotniczy MG 34.

Różne rodzaje MG 34

MG 34/41(MG 34S)

MG 34/41 był MG 34 używanym do celów przeciwlotniczych. Mógł on strzelać tylko w pełni automatycznie. Długość lufy MG 34/41 wynosiła 560 mm (22 cale).

MG 34 Panzerlauf

MG 34 Panzerlauf był standardowym karabinem maszynowym dla czołgów podczas II wojny światowej. Aby móc go używać w czołgu, lufę MG 34 pokrywano pancerzem i usuwano kolbę.

MG 81

Karabin maszynowy MG 81 był oparty na MG 34. MG 81 był używany na samolotach. Amunicja do niego była pobierana z pasa i strzelała nabojami 7,9 mm. Nigdy nie wyprodukowano wystarczającej ilości MG 34 aby jego użytkownicy byli zadowoleni. Mimo, że MG 81 był znacznie lepszy niż MG 15 i MG 17 używane przed nim, były one nadal używane do końca wojny.

Żołnierze z niemieckiego pułku Großdeutschland używają MG 34 na statywie.


Niemiecki żołnierz strzela z MG 34 w Rosji, 1942 r.

Pytania i odpowiedzi

P: Czym jest MG 34?

P: Kiedy po raz pierwszy wyprodukowano i przyjęto MG 34?

P: Kiedy żołnierze po raz pierwszy otrzymali MG 34?

P: Jakimi nabojami strzela MG 34?

P: W jaki sposób MG 34 został zaprojektowany?

P: Jaka jest różnica między używaniem MG 34 z dwójnogiem a trójnogiem?

P: Co zastąpiło MG 34?

Szukaj według litery