Li Bai (także Li Bo lub Li Po, chiński: 李白; pinyin: Lǐ Bái / Lǐ Bó; 701-762) był chińskim poetą. Jego kolega poeta Du Fu zaliczył go do grupy chińskich uczonych, których nazwał w wierszu "Ośmiu nieśmiertelnych z pucharu wina". Li Bai jest często uważany, wraz z Du Fu, za jednego z dwóch największych poetów w literackiej historii Chin. Dziś znamy około 1100 jego wierszy.

Pierwsze przekłady na język zachodni opublikował w 1862 roku Markiz d'Hervey de Saint-Denys w swoich Poésies de l'Époque des Thang. Świat anglojęzyczny poznał twórczość Li Baia dzięki publikacji Herberta Allena Gilesa History of Chinese Literature (1901) oraz dzięki liberalnym, ale poetycko wpływowym przekładom japońskich wersji jego wierszy dokonanym przez Ezrę Pounda.

Li Bai jest najbardziej znany z wyobraźni i taoistycznych obrazów w swojej poezji. Dużą część życia spędził na podróżach. Ludzie opowiadają historię, że spadł z łodzi, kiedy próbował objąć odbicie księżyca i dlatego utonął w rzece Jangcy.