Lakagígar to rząd spektakularnych kraterów na długości dwudziestu pięciu kilometrów w południowej części Wyżyny Islandzkiej. Powstały one w wyniku erupcji w Lakí w 1784 roku.
System ten wybuchał gwałtownie przez osiem miesięcy między czerwcem 1783 a lutym 1784 roku. Lawa pochodziła ze szczeliny Laki i sąsiedniego wulkanu Grímsvötn. Wylała szacunkowo 42 miliardy ton lub 14 km3 (3,4 cu mi) bazaltowej lawy i chmury trującego kwasu fluorowodorowego i związków dwutlenku siarki. Zanieczyściło to glebę, co doprowadziło do śmierci ponad 50% populacji zwierząt hodowlanych na Islandii i zniszczenia prawie wszystkich upraw. Doprowadziło to do klęski głodu, która zabiła około 25% populacji ludzkiej na wyspie. Spływy lawy zniszczyły również 20 wiosek.
