Hebrajczycy (hebr.: עברים lub עבריים) to starożytny lud semicki zamieszkujący Bliski Wschód. W tradycji biblijnej Hebrajczycy są przodkami Izraelitów — potomkami Abrahama przez jego syna Izaaka i wnuka Jakuba (którego imię zostało zmienione na Izrael). Abraham, zgodnie z narracją biblijną, miał też syna Izmaela, od którego tradycyjnie wywodzą się niektóre ludy arabskie. W genealogiach biblijnych Hebrajczycy i inne ludy semickie wywodzą się od Sema, syna Noego; jego bracia to Hama i Jafeta, utożsamiani w starożytnych rodowodach z przodkami innych grup ludów.
Pochodzenie i nazwa
Nazwa „Hebrajczycy” (hebr. עברים, ʿIvrim) bywa tłumaczona jako „ci, którzy po drugiej stronie” (np. z drugiej strony rzeki) lub jako „potomkowie Ebera” (postaci Eber/Heber w biblijnych rodowodach). Termin używany jest zarówno w źródłach biblijnych, jak i w inskrypcjach i tekstach starożytnych, choć dokładne znaczenie i zakres etniczny zmieniały się w czasie.
Exodus i tradycja biblijna
Ucieczka Hebrajczyków ze starożytnego Egiptu jest opisana w Torze, przede wszystkim w księdze zwanej po angielsku Exodus, lub po hebrajsku Shemot שמות. Narracja o wyjściu z Egiptu, o Mojżeszu i otrzymaniu Prawa na górze Synaj stanowi fundament religijny judaizmu i jest jedną z najważniejszych tradycji historyczno-religijnych tego kręgu kulturowego.
Język, kultura i religia
Hebrajczycy mówili językiem z grupy języków północno-zachodnich semickich (przodkowie późniejszego hebrajskiego). Kultura materialna i obyczaje wczesnych Hebrajczyków miały wiele cech wspólnych z sąsiednimi społecznościami kanaanejskimi i syro-pałestyńskimi. Religia Hebrajczyków rozwijała się od form lokalnego kultu Yahwe do silniejszego monoteizmu, który ukształtował judaizm klasyczny.
Historia i współczesne rozumienie źródeł
Tradycyjna opowieść biblijna przedstawia jednorodną historię przemieszczeń i przymierza, jednak współczesne badania historyczno-archeologiczne sugerują procesy bardziej złożone. Wielu badaczy uważa, że Izraelici wyłonili się stopniowo z miejscowych populacji Kanaanu w okresie przejściowym między epoką brązu a żelaza (ok. XIII–XI w. p.n.e.), w wyniku mieszania się grup pasterskich i osiadłych, a także wpływów migracyjnych. Archeologia dostarcza fragmentarycznych świadectw materialnych, które interpretuje się na różne sposoby, dlatego historyczność szczegółów takich jak masowy exodus z Egiptu bywa przedmiotem sporu.
Znaczenie
Hebrajczycy jako grupa historyczno-kulturowa odegrali kluczową rolę w powstaniu religii i tożsamości izraelskiej oraz judaizmu. Ich tradycje, teksty i prawo religijne miały wpływ na dalszy rozwój religii monoteistycznych i na historię Bliskiego Wschodu.