Parlament Frankfurtu (niem. Frankfurter Nationalversammlung, dosłownie Frankfurckie Zgromadzenie Narodowe) był pierwszym parlamentem wybieranym w wolnych wyborach dla całych Niemiec. Sesja odbywała się od 18 maja 1848 roku do 31 maja 1849 roku w Paulskirche, Frankfurt|Paulskirche we Frankfurcie nad Menem. Został on wybrany podczas "rewolucji marcowej" w krajach związkowych Konfederacji Niemiec.
Zgromadzenie opracowało tzw. konstytucję Paulskirche (niem. Paulskirchenverfassung, a właściwie Verfassung des Deutschen Reiches), która proklamowała niemieckie imperium oparte na zasadach demokracji parlamentarnej. Konstytucja ta spełniała główne postulaty liberalnych i nacjonalistycznych ruchów Vormärz i stanowiła fundament praw człowieka. Parlament zaproponował również monarchię konstytucyjną na czele z dziedzicznym cesarzem (cesarzem). Król pruski Fryderyk Wilhelm IV nie przyjął urzędu cesarza, gdy został mu on zaproponowany. Twierdził, że taka oferta była obrazą dla praw książąt poszczególnych krajów niemieckich. W XX wieku główne elementy konstytucji frankfurckiej stały się jednak wzorcem dla konstytucji weimarskiej z 1919 roku i Ustawy Zasadniczej dla Republiki Federalnej Niemiec z 1949 roku.
