Free-Staters byli tymi osadnikami na terytorium Kansas w czasach Krwawego Kansas w latach pięćdziesiątych XIX wieku. Sprzeciwiali się oni rozszerzeniu niewolnictwa na Kansas. Nazwa pochodzi od terminu "wolne państwo" — czyli amerykański stan wolny od niewolnictwa. Ruch ten składał się z różnych grup i osób o odmiennych motywacjach: od zdecydowanych abolicjonistów po tych, którzy chcieli jedynie ograniczyć wpływ plantatorów i chronić interesy białych osadników.

Pochodzenie i skład społeczny

Wśród Free-Staters byli zarówno abolicjonistami z Nowej Anglii, jak i osadnicy z Ohio, Iowa i innych środkowo-zachodnich stanów. Część przybyła do Kansas dzięki organizacjom takim jak New England Emigrant Aid Company, które zachęcały przeciwników niewolnictwa do osiedlania się na tym terenie. Jednak większość osadników nie identyfikowała się początkowo jako radykalni abolicjoniści. Oficjalna linia ruchu Free-State często popierała wykluczenie osiedlania się wszystkich osób czarnoskórych ze stanu Kansas, czyli dążono do "wolnej ziemi" dla białych. Wielu Free-Staters, mimo że nie trzymali niewolników, miało uprzedzenia rasowe i wierzyło w powszechne przekonania o niższości czarnych.

Różnice między Free-Staters a abolicjonistami

Ruch Free-State był złożony — część jego członków była gotowa walczyć o całkowite zniesienie niewolnictwa, podczas gdy inni chcieli jedynie zapobiec rozprzestrzenianiu się instytucji na nowe terytoria. Niewolnicy z Południa i zwolennicy niewolnictwa często przedstawiali wszystkich Free-Staters jako abolicjonistów, żeby zmobilizować opór. Jednak liderzy tacy jak Eli Thayer zaprzeczali, że celem ich działań było natychmiastowe i pełne zniesienie niewolnictwa — podkreślali raczej osadniczy i ekonomiczny charakter ruchu. W praktyce natomiast istniały duże napięcia między umiarkowanymi przeciwnikami niewolnictwa a radykalnymi abolicjonistami.

Przemoc i walka polityczna

Konflikt w Kansas przybrał formę zarówno politycznej walki o konstytucje i prawo wyborcze, jak i otwartej przemocy między zwolennikami a przeciwnikami niewolnictwa — stąd określenie "Bleeding Kansas". Prozaiczne spory o to, kto ma prawo głosu, były wzmacniane przez ingerencję przyjezdnych wyborców z sąsiedniego Missouri (tzw. "border ruffians") i przez zbrojne grupy zwolenników wolności (czasem nazywane "Jayhawkers").

Konstytucje i droga do państwowości

W czasie konfliktu w Kansas powstawało kilka propozycji konstytucji reprezentujących różne interesy:

  • Konstytucja Topeka (1855) — przygotowana przez ruch Free-State; była antyniewolnicza, lecz nie została uznana przez rząd federalny ani przez siły proslavery.
  • Propozycje proslavery, takie jak Lecompton Constitution (1857), dążyły do zalegalizowania niewolnictwa i były źródłem dalszych napięć między oboma obozami.
  • W 1858 Free-Staters opracowali Konstytucję Leavenworth, która zakazywała niewolnictwa i — w odróżnieniu od wcześniejszych projektów — przewidywała przyznanie prawa do głosowania czarnym mężczyznom. Konstytucja ta również nie została przyjęta z powodu trwających sporów i braku konsensusu.
  • Ostatecznie w 1859 powstała konstytucja Wyandotte, która zabraniała niewolnictwa i stała się podstawą do przyjęcia Kansas jako stanu w 1861 roku. Jednak i ona nie spełniała wszystkich postulatów abolicjonistów — na przykład nie gwarantowała pełnego prawa wyborczego dla czarnoskórych mężczyzn.

Skutki i dziedzictwo

Ruch Free-State miał istotny wpływ na politykę kraju: zaostrzył konflikty między Północą a Południem i przyczynił się do polaryzacji, która ostatecznie doprowadziła do wybuchu wojny secesyjnej. Dziedzictwo Free-Staters jest złożone — z jednej strony przyczynili się do uniemożliwienia rozszerzenia niewolnictwa na Kansas, z drugiej strony wielu z nich popierało politykę wykluczenia rasowego i ograniczania praw osób czarnoskórych.

Na poziomie lokalnym ślady ruchu można znaleźć w nazwach miejsc: Holton, Kansas zostało nazwane na cześć Edwarda Dwighta Holtona, freestatera z Milwaukee, Wisconsin, który wspierał osadnictwo wolnostanowców.

Ogólnie rzecz biorąc, Free-Staters reprezentują przykład ruchu politycznego, który łączył elementy ideowe (sprzeciw wobec niewolnictwa) z praktycznymi interesami osadników i lokalnej polityki, a także — co ważne — pokazuje, że opór wobec niewolnictwa nie zawsze oznaczał poparcie dla równouprawnienia rasowego.