Rewolucja lutowa 1917 w Rosji: jak upadł carat i powstał rząd tymczasowy

Industrializacja i pracownicy

Industrializacja rozprzestrzeniła się już w sierpniu 1917 roku z Piotrogrodu (obecnie Sankt Petersburg) i innych miast. Kiedy Rosja przegrała wojnę krymską z Anglią i Francją w 1856 roku, stało się oczywiste, że Rosja potrzebuje zmian gospodarczych i społecznych, aby dotrzymać kroku innym krajom. Nastąpiły wielkie reformy, w tym zniesienie pańszczyzny w 1861 r., reforma sądownictwa w 1864 r. i utworzenie krajowych grup rządowych, zwanych Semstwami, w 1864 r. Strategia ta miała na celu pobudzenie rozwoju przemysłowego. Strategia ta miała na celu pobudzenie rozwoju przemysłu.

Kryzys gospodarczy i zmiany kulturowe

W czasie wojny krymskiej Rosja przeżywała kryzys gospodarczy. Kraj nie miał wystarczającej ilości nowej broni i nowych maszyn. Po wojnie car, cesarz Rosji, próbował to zmienić. Zwiększył zdolność Rosji do produkowania rzeczy w fabrykach. Kosztowało to naród rosyjski dużo pieniędzy.

Większość zmian ekonomicznych, społecznych i kulturowych zachodziła w miastach. Aby przygotować się do rozwoju bardziej nowoczesnego przemysłu, wprowadzono nowe prawa, które zwiększyły władzę regionalnych przywódców. Modernizacja kulturalna obejmowała rozwój nowych stylów w literaturze i sztuce. Nowa grupa ludzi, która skupiła się na sztuce i literaturze, dążyła do dalszych reform.

Rolnictwo w carskiej Rosji

Rosyjska gospodarka narodowa nadal opierała się głównie na rolnictwie, a większość ludzi stanowili chłopi. Ponieważ liczba ludzi rosła szybciej niż możliwości uprawy żywności na danym obszarze, dochodziło do poważnych niedoborów żywności.

Agrarne protesty społeczne były zazwyczaj spontaniczne, ale nie trwały długo. Rolnicy zawsze wracali do swoich gospodarstw. Tak było w gorącej jesieni 1905 roku i ponownie późnym latem 1917 roku. Po rozpoczęciu I wojny światowej w 1914 roku na wsi panował spokój. Ponieważ znaczna większość żołnierzy pochodziła ze wsi, niewiele osób pozostało do walki z władzą.

Przy tym wszystkim pozostawało pytanie, dlaczego rolnicy zbuntowali się przeciwko swoim właścicielom ziemskim, ale nigdy nie połączyli się w staranną współpracę. Dopiero ten nowy związek między rolnikami z obszarów wiejskich a mieszkańcami miast nadał agrarnym protestom społecznym rewolucyjną jakość.

Porażki w I wojnie światowej

Wojna przyniosła Rosji straty w wysokości ponad miliona zabitych. Wojna rozpoczęła się, jak we wszystkich państwach europejskich, przy wysokim morale narodowym. Jednak klęska w ofensywie gorlicko-tarnowskiej w 1915 r. doprowadziła do kolejnych porażek. Legitymację autokratycznych Romanowów dodatkowo osłabiał fakt, że Mikołaj II osobiście przejął dowództwo nad siłami zbrojnymi, a zatem każdy kolejny odwrót i porażka szkodziły reputacji reżimu.

Robotnicy i chłopi, podobnie jak inni Rosjanie, byli niezadowoleni. Nie popierali już cara. We wrześniu 1915 roku car odesłał parlament do domu. Napięcie rosło i zagrażało wewnętrznemu pokojowi w kraju.

Abdykacja cara

W 1915 r. car Mikołaj II przejął dowództwo nad wojskami podczas I wojny światowej. Nie spisał się jednak dobrze, a armia przegrywała bitwy w kompromitujący sposób. Mikołaj II nie dogadywał się dobrze z wybraną Dumą. Mikołaj II zignorował rady swojego byłego ministra finansów Siergieja Juljewitscha Witte, który zalecał kompleksowe reformy. Częste porażki w połączeniu z brakami żywności i katastrofalną sytuacją zaopatrzeniową wywołały rewolucję. Narastający gniew ludności ujawnił się w Dumie, która została zdominowana przez przedstawicieli klasy średniej i arystokracji. W Dumie 1915 roku najsilniejszą opozycją parlamentarną był blok postępowy.

W lutym 1917 r. oddziały wojskowe przestały walczyć z rewolucjonistami w stolicy i przyłączyły się do nich. Przejęli oni kontrolę nad stolicą i uniemożliwili carowi powrót. W końcu zgodził się on zrezygnować z tronu.