Podpis elektroniczny jest elektronicznym zapisem umowy.
Umowy są stosowane od dawna, aby pokazać, że dwie strony coś uzgodniły. Często strony te następnie piszą dokument, który obie podpisują, aby pokazać tę umowę. W czasach Internetu wiele z tych dokumentów jest przekazywanych w formie cyfrowej, ale pokazanie zgody jest nadal potrzebne. To właśnie tam pojawia się podpis elektroniczny.
Sama koncepcja sknory elektornicznej nie jest nowa. Jurysdykcje prawa powszechnego uznały podpisy telegraficzne już w połowie XIX wieku, a podpisy faksowe od lat 80.
Podpisy elektroniczne istnieją w różnych formach. Wszystkie formy mogą pokazać, że ktoś się z czymś zgodził. Niektóre formularze mogą również chronić dane, z którymi dana osoba wyraziła zgodę, przed łatwą zmianą, lub mogą prawnie zidentyfikować osobę, która wyraziła zgodę. W tym celu wykorzystuje się pomysły z kryptografii klucza publicznego: podpisy cyfrowe, certyfikaty i kody haszowe. Podpis elektroniczny często zawiera znacznik czasu, który pokazuje, kiedy podpis został złożony. Podobnie jak w przypadku kryptografii, podpisu elektronicznego można używać dla każdego rodzaju danych, nie ma wymogu, aby podpisane dane miały określony format.
Mimo że często używa się kryptografii, termin podpis elektroniczny ma znaczenie prawne. Różni się ono od technicznego terminu podpisu cyfrowego używanego w kryptografii. Wiele krajów wprowadziło regulacje, dzięki którym niektóre podpisy elektroniczne są dla wielu celów równoważne z podpisem odręcznym.
Istnieją różne sposoby składania podpisu elektronicznego. W wielu krajach istnieją normy dotyczące tego, jak taki podpis musi wyglądać. Przykładami takich regulacji są eIDAS w Unii Europejskiej, NIST-DSS w Stanach Zjednoczonych czy ZertES w Szwajcarii.
