Powłoka elektronowa

Powłoka walencyjna jest najbardziej zewnętrzn± powłok± atomu w jego niezł±czonym stanie, która zawiera elektrony najprawdopodobniej odpowiadaj±ce za naturę wszelkich reakcji z udziałem atomu oraz za oddziaływania wi±ż±ce, jakie ma on z innymi atomami. Należy zwrócić uwagę, że zewnętrzna powłoka jonu nie jest powszechnie nazywana powłok± walencyjn±. Elektrony w powłoce walencyjnej s± okre¶lane jako elektrony walencyjne.

W gazie szlachetnym, atom ma tendencję do posiadania 8 elektronów w swojej zewnętrznej powłoce (oprócz helu, który jest w stanie wypełnić swoj± powłokę tylko 2 elektronami). Służy to jako model dla reguły oktetowej, która ma zastosowanie głównie do pierwiastków grupy głównej drugiego i trzeciego okresu. Pod względem orbit atomowych, elektrony w powłoce walencyjnej s± rozmieszczone po 2 w pojedynczej orbicie s i po 2 w trzech p orbitach.

Dla kompleksów koordynacyjnych zawieraj±cych metale przejściowe powłoka walencyjna składa się z elektronów w tych s i p orbitach, a także do 10 dodatkowych elektronów, rozmieszczonych po 2 w każdej z 5 d orbit, co daje w sumie 18 elektronów w pełnej powłoce walencyjnej dla takiego zwi±zku. Jest to okre¶lane jako osiemnasta reguła elektronowa.

Poszewki elektroniczne są identyfikowane za pomocą liter s, p, d, f, g, h, i itd., odpowiadających azymutalnym liczbom kwantowym (wartości l) 0, 1, 2, 3, 4, 5, 6 itd. Każda powłoka może zawierać odpowiednio do 2, 6, 10, 14 i 18 elektronów lub 2(2l + 1) elektronów w każdej z podpowłok. Zapis "s", "p", "d" i "f" pochodzi z obecnie zdyskredytowanego systemu kategoryzacji linii spektralnych jako "ostre", "główne", "rozproszone" lub "podstawowe", opartego na ich zaobserwowanej drobnej strukturze. Kiedy pierwsze cztery typy orbit zostały opisane, były one związane z tymi typami linii widmowych, ale nie było innych nazw. Oznaczenia "g", "h", i tak dalej, zostały wyprowadzone w kolejności alfabetycznej.