William Buckland DD FRS (12 marca 1784 - 14 sierpnia 1856) był angielskim teologiem, który został dziekanem Westminsteru. Był również geologiem i paleontologiem.
Buckland napisał pierwszą pełną relację o skamieniałym dinozaurze, którego nazwał Megalozaur. Udowodnił, że Jaskinia Kirkdale'a w Yorkshire była prehistoryczną hieną, za którą otrzymał Medal Copley Towarzystwa Królewskiego. Chwalono go jako przykład tego, jak naukowa analiza mogła zrekonstruować wydarzenia z odległej przeszłości. Był pionierem w wykorzystywaniu skamieniałych odchodów (ukuł termin koprolity) do rekonstrukcji starożytnych ekosystemów.
W 1818 roku Buckland został wybrany na członka Towarzystwa Królewskiego. W 1819 roku został czytelnikiem w dziedzinie geologii na Uniwersytecie Oksfordzkim. Jego praca Reliquiæ Diluvianæ została opublikowana w 1823 roku i stała się bestsellerem.
Jednak w ciągu następnej dekady Buckland zmienił zdanie. W swoim słynnym "Bridgewater Treatise, Geology and mineralogy", rozpatrywanym w odniesieniu do teologii naturalnej, powiedział, że biblijny opis powodzi Noego nie może być potwierdzony na podstawie dowodów geologicznych. To, co zostało uznane za dowód "potopu powszechnego" dwadzieścia lat wcześniej, było, jego zdaniem, dowodem na duże zlodowacenie.
Dom Bucklanda był nie tylko pełen okazów - zarówno zwierzęcych, jak i mineralnych, zarówno żywych, jak i martwych - ale twierdził, że zjadł znaczną część królestwa zwierząt, praktyki znanej jako zoofagia. W 1848 roku kawałek zmumifikowanego serca Ludwika XIV, wyjęty z jego grobu, został przechowany w srebrnym medalionie przez arcybiskupa Yorku. Zostało ono pokazane Bucklandowi, który je zjadł.
