Seymour Benzer (15 października 1921 - 30 listopada 2007) był amerykańskim fizykiem, biologiem i genetykiem. Był z pochodzenia Żydem.
Jego kariera rozpoczęła się podczas rewolucji w biologii molekularnej w latach 50-tych, a on sam stał się sławny w dziedzinie genetyki molekularnej i behawioralnej. Prowadził laboratorium badawcze w dziedzinie genetyki na Uniwersytecie Purdue oraz w Kalifornijskim Instytucie Technologii.
Benzer dokonał fundamentalnych odkryć w dwóch zupełnie różnych dziedzinach genetyki. Doktoryzował się z fizyki ciała stałego, ale wkrótce przeniósł się na genetykę po przeczytaniu książki Erwina Schrödingera Czym jest życie?
Wkład w genetykę molekularną
W latach 50. i 60. Benzer przeprowadził serię przełomowych eksperymentów na bakteriofagach (szczególnie na systemie rII fagów T4), które pozwoliły mu zmapować zmiany genetyczne na bardzo drobnym poziomie. Dzięki analizie rekombinacji oraz testom komplementacji wykazał, że gen nie jest niepodzielną jednostką — można wyróżnić w nim wiele odrębnych miejsc mutacyjnych. Jego prace przyczyniły się do uściślenia pojęć dotyczących struktury i funkcji genu oraz do zrozumienia, w jaki sposób mutacje rozmieszczone są liniowo w obrębie sekwencji DNA.
Genetyka behawioralna i Drosophila
Później Benzer zwrócił się ku badaniu zachowania, wykorzystując Drosophila melanogaster jako model. Był pionierem podejścia polegającego na masowych przesiewach mutacyjnych, dzięki którym izolowano osobniki o nietypowym zachowaniu. W laboratorium Benezera powstały nowe metody ilościowej analizy zachowań owadów — m.in. techniki do badania fototaksji, aktywności lokomotorycznej i uwarunkowań behawioralnych. Współpracownik Benezera, Michael Konopka, wraz z nim opisał w 1971 r. mutacje okresu u muchy owocowej, co doprowadziło do odkrycia genu period (per) kontrolującego rytmy dobowe — to przełom dla chronobiologii.
Metodyka i wpływ
Benzer łączył rygor i myślenie ilościowe z fizyki z elastycznością eksperymentalną biologii. Jego podejście — systematyczne wyszukiwanie mutantów, precyzyjne testy fenotypowe i analiza genetyczna — zapoczątkowało nową gałąź badań: genetykę behawioralną i neurogenetykę. Pokazał, że pojedyncze geny mogą mieć znaczący wpływ na złożone formy zachowania, takie jak rytmy dobowe, uczenie się czy reakcje na bodźce sensoryczne.
Dziedzictwo
Seymour Benzer pozostawił po sobie bogaty dorobek naukowy i wielu uczniów oraz współpracowników, którzy kontynuowali badania w genetyce molekularnej, neurobiologii i chronobiologii. Jego prace miały trwały wpływ na sposób, w jaki naukowcy myślą o związku między genami a zachowaniem. Zmarł 30 listopada 2007, pozostawiając trwałe dziedzictwo metodologiczne i konceptualne w biologii.
Uwagi: artykuł przedstawia skrócony przegląd najważniejszych osiągnięć — w literaturze można znaleźć szczegółowe opisy eksperymentów Benezera, w tym klasyczne prace dotyczące systemu rII bakteriofagów oraz liczne publikacje dotyczące mutacji wpływających na rytmy dobowe i inne zachowania u Drosophila.