Alexis Margaret Herman (ur. 16 lipca 1947 r. w Mobile, Alabama) była 23. sekretarzem USA ds. pracy w administracji prezydenta Billa Clintona (1997–2001). Wcześniej pełniła funkcję asystentki prezydenta i dyrektora Biura Łączności Publicznej Białego Domu. Jako sekretarz pracy była pierwszym Afroamerykaninem i piątą kobietą w historii, która objęła to stanowisko.
Wczesne życie i wykształcenie
Córka polityka Alexa Hermana i nauczycielki szkolnej Glorii Caponis, Alexis wychowała się w rodzinie katolickiej w Mobile. W 1965 roku uzyskała dyplom ukończenia szkoły średniej. Przez krótki czas uczęszczała do Edgewood College w Madison, Wisconsin oraz do Spring Hill College w Mobile. Następnie przeniosła się na Xavier University of Louisiana w Nowym Orleanie, gdzie została członkinią Delta Sigma Theta Sorority i w 1969 roku ukończyła studia, otrzymując licencjackie z socjologii.
Wczesna kariera zawodowa
Po studiach Herman pracowała dla Katolickich Organizacji Charytatywnych oraz w agencjach zajmujących się zwiększaniem zatrudnienia kobiet należących do mniejszości. Podczas kampanii prezydenckiej w Atlancie w Gruzji zwróciła na siebie uwagę sztabu Jimmy’ego Cartera. Po objęciu przez niego urzędu w 1977 roku została mianowana dyrektorem Biura Kobiet w Departamencie Pracy – w wieku 29 lat była najmłodszą osobą, która pełniła tę funkcję.
Prywatna działalność i aktywność partyjna
W 1981 roku Herman założyła firmę konsultingową A.M. Herman & Associates i objęła stanowisko prezesa. Równolegle pozostawała aktywna w polityce demokratycznej. Jako szef sztabu, a następnie wiceprzewodnicząca Demokratycznego Komitetu Narodowego, odpowiadała m.in. za organizację Demokratycznego Konwentu Narodowego w 1992 roku.
Rola w administracji Clintona
Po zwycięstwie Billa Clintona w wyborach prezydenckich w 1992 r., Herman została zastępcą dyrektora Prezydenckiego Biura Przejściowego. W administracji Clintona kierowała następnie Biurem Łączności Publicznej Białego Domu, gdzie odpowiadała za kontakty administracji z grupami interesu, organizacjami społecznymi i środowiskami pracowniczymi (public liaison).
Sekretarz pracy (1997–2001)
Podczas drugiej kadencji Clintona Herman została nominowana na sekretarza pracy (Secretary of Labor) i zatwierdzona przez Senat. Jako szef Departamentu Pracy nadzorowała politykę zatrudnienia, programy szkoleniowe, wykonywanie federalnych przepisów pracy oraz współpracę z związkami zawodowymi i pracodawcami. W czasie urzędowania zdobyła uznanie za rolę w mediacjach, m.in. podczas strajku pracowników UPS w 1997 roku, gdzie jej działania przyczyniły się do rozwiązania sporu.
Kontrowersje i dochodzenie
Podczas jej służby jako asystentka prezydenta w latach 1994–1996 niezależny doradca przeprowadził dochodzenie dotyczące ewentualnego przyjmowania przez nią łapówek pieniężnych lub nielegalnych dotacji na kampanie. Była piątym urzędnikiem gabinetu badanym przez niezależnych doradców; niezależni doradcy zbadali jej przypadek, a prezydent Bill Clinton zeznawał na jej korzyść. W 2000 roku dochodzenie zakończyło się bez postawienia aktu oskarżenia.
Po zakończeniu urzędowania
Podczas kryzysu wyborczego na Florydzie w 2000 r. Herman była częścią zespołu planującego przejście do administracji Ala Gore'a i była wymieniana jako potencjalny kandydat na stanowisko szefa sztabu Białego Domu w ewentualnej administracji Gore’a. Po przejęciu władzy przez prezydenta George'a W. Busha została zastąpiona na stanowisku sekretarza pracy przez Elaine Chao.
Działalność społeczna i korporacyjna
Po opuszczeniu administracji Herman kontynuowała aktywność w polityce i organizacjach pozarządowych. Pełniła funkcję współprzewodniczącego (wraz z Jamesem Rooseveltem, Jr.) Komisji Regulaminów i Ustaw Demokratycznego Komitetu Narodowego. Zasiadała również w radach nadzorczych i komitetach doradczych kilku dużych firm, w tym Coca Cola Corporation's Human Resources Task Force, Toyota's Diversity Advisory Board, Cummins, Metro Goldwyn Mayer i Prudential. Była ponadto prezesem i dyrektorem generalnym spółki New Ventures, Inc.
Dziedzictwo
Alexis Herman jest pamiętana jako jedna z wpływowych Afroamerykanek w amerykańskiej administracji publicznej końca XX wieku: łączyła doświadczenie w pracy społecznej, działalności politycznej i zarządzaniu publicznym. Jej kariera obejmuje rolę w rozszerzaniu dostępu do zatrudnienia dla kobiet i mniejszości, mediacje w sporach pracowniczych oraz współpracę między rządem a organizacjami społecznymi i biznesem.