Wybory prezydenckie w Stanach Zjednoczonych w 1992 r. odbyły się 3 listopada 1992 r. w Stanach Zjednoczonych. Trzy główne osoby startowały: George H. W. Bush, republikanin z Teksasu i prezydent; Bill Clinton, który był demokratą i gubernatorem Arkansas; oraz Ross Perot, kandydat niezależny.

Wyniki

Zwycięzcą wyborów został Bill Clinton, który uzyskał 370 głosów elektorskich. Incumbent, George H. W. Bush, zdobył 168 głosów elektorskich, a Ross Perot — mimo relatywnie dużego poparcia w głosowaniu powszechnym — nie otrzymał żadnych głosów elektorskich. Aby wygrać wybory, kandydat musiał uzyskać co najmniej 270 głosów elektorskich.

W głosowaniu powszechnym wyniki przedstawiały się następująco (w przybliżeniu):

  • Bill Clinton: 43,0%
  • George H. W. Bush: 37,4%
  • Ross Perot: 18,9%

Przyczyny porażki Busha

Na porażkę George'a H. W. Busha złożyło się kilka czynników:

  • Sytuacja gospodarcza: wczesna recesja na początku lat 90. oraz wyraźne niezadowolenie wyborców z kondycji gospodarki (wzrost bezrobocia, spowolnienie gospodarcze). Hasło kampanii Clintonów — „It’s the economy, stupid” (autorstwa doradcy Jamesa Carville’a) — dobrze oddawało klimat wyborczy.
  • Złamana obietnica podatkowa: Bush złamał słynne zobowiązanie „Read my lips: no new taxes” („Czytaj z moich ust: żadnych nowych podatków”), zgadzając się na porozumienie budżetowe podnoszące niektóre podatki. To osłabiło zaufanie konserwatywnego elektoratu.
  • Zmiana priorytetów wyborców: wiele osiągnięć Busha dotyczyło polityki zagranicznej (koniec zimnej wojny, sukces koalicji w wojnie w Zatoce Perskiej), jednak w 1992 r. priorytetem dla wyborców stała się gospodarka i kwestie wewnętrzne.
  • Perot i trzecia opcja: kandydatura Rossa Perota przejęła znaczący fragment elektoratu niezadowolonych wyborców, odciągając poparcie zarówno od Busha, jak i (w mniejszym stopniu) od Clintona; chociaż nie ma zgody co do tego, kogo Perot „zaszkodził” bardziej, jego obecność zmieniła dynamikę wyścigu.
  • Wizerunek i kampania: Bush był postrzegany przez część opinii publicznej jako polityk związany z establishmentem, podczas gdy Clinton budował wizerunek „nowego demokrata” — bardziej centrowego, skoncentrowanego na sprawach gospodarczych i opieki zdrowotnej.

Rola Rossa Perota

Ross Perot prowadził niezależną, samofinansowaną kampanię, koncentrując się na redukcji deficytu budżetowego, handlu i krytyce establishmentu politycznego. Jego wynik — prawie 19% głosów powszechnych — był najwyższym dla kandydata niezależnego od czasów wyborów 1912 r. (gdy Teddy Roosevelt startował z ramienia Partii Postępowej). Perot chwilowo zawiesił swoją kampanię latem 1992 r., a następnie powrócił jesienią, co wpłynęło na postrzeganie jego kampanii jako niestabilnej i prawdopodobnie ograniczyło jego szanse na zdobycie głosów elektorskich.

Znaczenie i konsekwencje

  • Zmiana linii politycznej Demokratów: zwycięstwo Clintona umocniło kierunek „New Democrat” — centrowy, prorynkowy nurt w Partii Demokratycznej, kładący większy nacisk na kwestie gospodarcze i reformę polityk społecznych.
  • Wpływ na przyszłe wybory: wybory 1992 r. pokazały znaczenie gospodarki dla wyborców i siłę kandydatur niezależnych; jednocześnie w kolejnych latach pojawiły się napięcia polityczne, które doprowadziły do zwycięstw Republikanów w Kongresie w 1994 r.
  • Trwałe efekty: Clinton zapoczątkował programy i inicjatywy (m.in. próby reformy systemu opieki zdrowotnej), a jego prezydentura kształtowała amerykańską politykę wewnętrzną w dekadzie lat 90.

Dane dodatkowe i ciekawostki

  • Clinton startował z wiceprezydenckim kandydatem Alem Gorem; Bush miał wiceprezydenta Dana Quayle’a; Ross Perot jako kandydata na wiceprezydenta wybrał admirała Jamesa B. Stockdale’a.
  • Clinton wygrał szeroką koalicję wyborczą obejmującą m.in. wyborców miejskich, mniejszości rasowe, część klasy średniej oraz umiarkowanych wyborców z tzw. Sun Belt i Rust Belt.
  • Do wyborów w 2020 r. był to ostatni przypadek, gdy zwycięzca wyborów prezydenckich USA nie zdobył stanu Florydy.