Maszyny dydaktyczne były pierwotnie urządzeniami mechanicznymi. Prezentowały one materiały edukacyjne i uczyły uczniów. Po raz pierwszy zostały wynalezione przez Sidneya L. Presseya. Jego maszyna początkowo podawała pytania wielokrotnego wyboru. Kiedy maszyna była ustawiona tak, że ruszała dalej tylko wtedy, gdy uczeń uzyskał prawidłową odpowiedź, testy wykazywały, że nastąpiło uczenie się. Znacznie później, Norman Crowder rozwinął pomysł Presseya znacznie dalej.

B.F. Skinner był odpowiedzialny za inny typ maszyny, która wykorzystywała jego pomysły na to, jak uczenie się powinno być kierowane za pomocą pozytywnych wzmocnień.

Istnieje szerokie doświadczenie, że obie metody działały dobrze, podobnie jak zaprogramowane uczenie się w innych formach, takich jak książki. Idee maszyn uczących i zaprogramowanego uczenia się stanowiły podstawę dla późniejszych idei, takich jak otwarte uczenie się i nauczanie wspomagane komputerowo.