Most Tasmana (Tasman Bridge) w Hobart – historia, budowa i znaczenie
Poznaj Most Tasmański w Hobart — jego fascynującą historię, etapy budowy i znaczenie dla Tasmanii; ikona inżynierii i pamięć o Abelu Tasmanie.
Most Tasmański to pięciopasmowy most przecinający rzekę Derwent w pobliżu centralnej dzielnicy biznesowej Hobart na Tasmanii. Most zastąpił betonowy most pływający z 1943 roku, który miał podnoszoną środkową część, aby umożliwić przepuszczanie statków. Prace nad budową mostu Tasmana rozpoczęły się w kwietniu 1960 roku, a zakończyły 23 grudnia 1964 roku. Most został oficjalnie otwarty przez księcia Gloucester 18 marca 1965 roku. Most został nazwany na cześć Abla Tasmana, holenderskiego odkrywcy, który jako pierwszy Europejczyk odwiedził Tasmanię w 1642 roku.
Historia i budowa
Most powstał jako odpowiedź na rosnące potrzeby komunikacyjne Hobart po II wojnie światowej. Zastąpił wcześniejszy tymczasowy most pływający z 1943 roku, który nie spełniał już wymagań ruchu drogowego i morskiego. Budowa trwała od 1960 do końca 1964 roku; przy realizacji zastosowano konstrukcję wieloprzęsłową z elementów betonowych i stalowych. Projekt miał na celu połączenie centrum miasta z rozwijającymi się wschodnimi przedmieściami oraz usprawnienie transportu towarów i osób przez rzekę Derwent.
Katastrofa z 1975 roku i jej konsekwencje
Jednym z najważniejszych wydarzeń w historii mostu była katastrofa z 5 stycznia 1975 roku, kiedy to statek handlowy Lake Illawarra zderzył się z podporami mostu. W wyniku zderzenia wpadły do rzeki trzy przęsła mostu, co spowodowało tragiczne ofiary oraz poważne zakłócenie komunikacji w mieście. W konsekwencji:
- kilka osób poniosło śmierć, a wielu zostało rannych;
- zachodnia część Hobart została czasowo odcięta od centrum i wschodnich przedmieść, co zmusiło do organizacji przepraw promowych i objazdów;
- rozpoczęto prace nad odbudową i wzmocnieniem konstrukcji mostu oraz nad poprawą zabezpieczeń nawigacyjnych.
Po długotrwałych pracach naprawczych i przebudowie, most został przywrócony do ruchu w 1977 roku. W trakcie odbudowy wprowadzono zmiany mające na celu zwiększenie odporności na kolizje, między innymi montaż systemów ochronnych przy podporach oraz poprawę oznakowania i oświetlenia nawigacyjnego.
Charakterystyka techniczna
- Liczba pasów: pięć pasów ruchu, co czyni most istotną arterią komunikacyjną Hobart;
- Długość: most ma długość rzędu kilku setek metrów (około 1,4 km), łącząc brzegi rzeki Derwent;
- Konstrukcja: przęsłowa konstrukcja betonowo-stalowa; po przebudowie dodano elementy ochronne dla podpór;
- Ruch: most obsługuje zarówno ruch lokalny, jak i tranzytowy, przewożąc dziesiątki tysięcy pojazdów dziennie;
- Dostępność: chodniki i pasy dla pieszych oraz widoki na rzekę czynią most popularnym miejscem spacerów i obserwacji panoramy Hobart.
Znaczenie społeczne i gospodarcze
Most Tasmański jest kluczową infrastrukturą dla Hobart — skraca czas dojazdu między centralną częścią miasta a wschodnimi i północnymi przedmieściami oraz ułatwia dostęp do portu i stref przemysłowych. Po katastrofie z 1975 roku społeczność Tasmanii doświadczyła, jak bardzo miasto jest zależne od tej przeprawy, co wpłynęło na późniejsze decyzje planistyczne i inwestycje w alternatywne połączenia.
Pamięć i turystyka
Kolidcja z 1975 roku i jej ofiary są pamiętane przez mieszkańców; w mieście znajdują się tablice pamiątkowe i miejsca pamięci związane z tamtymi wydarzeniami. Sam most, poza funkcją komunikacyjną, stał się także rozpoznawalnym symbolem Hobart i częstym punktem obserwacji krajobrazu rzeki Derwent i portu, przyciągającym turystów oraz fotografów.
Współczesne wyzwania
Obecnie Most Tasmański nadal wymaga regularnej konserwacji, monitorowania stanu technicznego i dbałości o bezpieczeństwo nawigacyjne na rzece. W planach miejskich pojawiają się dyskusje o alternatywnych trasach i o ewentualnych inwestycjach, które zwiększyłyby redundancję sieci transportowej Hobart, by w przyszłości uniknąć powtórzenia skutków poważnej awarii jednego, kluczowego łącza.
Most Tasmana, Hobart
Szczegóły
Most, wraz z podejściami, ma długość 1650 stóp (1417 m), z czego 1500 stóp (1067 m) znajduje się nad wodą. Most składa się z betonowych kolumn podtrzymujących płytę drogową. Most posiada 19 przęseł wiaduktowych, każde o długości 140 stóp (43 m), główne przęsło nawigacyjne o długości 310 stóp (94 m) oraz dwa przęsła o długości 197 stóp (60 m), które zapewniają statkom dostęp do wody. Most znajduje się 150 stóp (46 m) nad średnim poziomem wody. Kolumny mostu spoczywają na podłożu skalnym, które w niektórych miejscach znajdowało się ponad 300 stóp (91 m) poniżej powierzchni ziemi.
Zapaść
W dniu 5 stycznia 1975 r. statek SS Lake Illawarra, przewożący 10 000 ton koncentratu cynku, uderzył w most. Spowodowało to zawalenie się dwóch kolumn i trzech przęseł mostu do rzeki. Statek szybko zatonął w głębokiej wodzie. Cztery wagony wpadły do rzeki zabijając pięć osób, zginęło również siedmiu członków załogi statku. Kilka samochodów zdołało się zatrzymać, a ich przednie koła zwisały nad krawędzią.
Zawalenie się mostu spowodowało, że mieszkańcy wschodniego brzegu rzeki Derwent musieli pokonać 50 km, aby dostać się do miasta. Na miejscu postawiono tymczasowy most Baileya. Był to najdłuższy most Baileya na świecie. Most Tasmana został odbudowany i ponownie otwarty dla ruchu 8 października 1977 roku.
Przeszukaj encyklopedię