Bitwa pod Fulford miała miejsce 20 września 1066 roku w pobliżu Yorku. Bitwa rozegrała się pomiędzy najeźdźcami wikingów a angielskimi hrabiami. Walczyli w niej z jednej strony król Norwegii Harald III (Harald Hardrada (staronordycki, co oznacza "twardy władca") i jego angielski sojusznik Tostig Godwinson. Po drugiej stronie było dwóch hrabiów, Edwin i Morcar. Tostig był wygnanym bratem angielskiego króla Harolda Godwinsona. Bitwa rozegrała się na obrzeżach wioski Fulford, niedaleko Yorku.
Bitwa okazała się decydującym zwycięstwem armii wikingów. Hrabiowie Yorku mogli ukryć się za murami swojego miasta. Zamiast tego spotkali się z armią wikingów po drugiej stronie rzeki. Przez cały dzień Anglicy próbowali przełamać mur tarczowy Wikingów, ale bezskutecznie.
Edwin i Morcar przeżyli bitwę. York poddał się Norwegom. Harald wygrał bitwę. Jedną z przyczyn bitwy było to, że hrabia Morcar zastąpił Tostiga jako hrabia Northumbrii.